Brütal Legend

Υπάρχουν 5-6 άτομα σε αυτόν τον άτιμο, τον χώρο, που για προσωπικούς καθαρά λόγους θα ήθελα πάρα πολύ να τους γνωρίσω. Όχι (μόνο) για να έχω να λέω ότι ανταλλάξαμε δυο χαζοκουβέντες και για να ανεβάσω όλο καμάρι μια τυπική φωτογραφία στο προφίλ μου στο “φατσοβιβλίο”, με το δικό μου χαμόγελο να θυμίζει χαζοχαρούμενο τρίχρονο και το δικό τους άπειρη βαρεμάρα. Αλλά και για να δω τι άνθρωποι είναι στην τελική αυτοί οι τύποι που έφτιαξαν ορισμένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια. Για τους περισσότερους από αυτούς δεν είναι τόσο εύκολο να συμβεί, κυρίως λόγω της μεγάλης διασημότητάς τους, αλλά και της χώρας προέλευσής τους (άντε να πετύχεις τον Miyamoto ή τον Fumito Ueda στην Ευρώπη… Σε καμιά Ε3 μόνο και αν αξιώσουν να γυρίσουν να σε κοιτάξουν).

Ωστόσο, εδώ και δυο μήνες ακριβώς, το ένα από αυτά τα ονόματα διαγράφηκε από τη λίστα, αφού η πολυπόθητη συνάντηση έλαβε χώρα στα πλαίσια της gamescom 09. Ο λόγος φυσικά για τον υπέρτατο, τον τρισμέγιστο, τον ανυπέρβλητο και τιτανοτεράστιο Tim Schafer, τον… Tim Burton του game design, τον άνθρωπο που ενέπνευσε μια ολόκληρη θρησκεία με επίκεντρο το πρόσωπό του! Και μόνο όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που το μυαλό του γέννησε αριστουργήματα όπως τα Grim Fandango, Day of the Tentacle, Full Throttle, Psychonauts και… το 1/3 του Monkey Island (ε, να αφήσω κάτι και για τους Ron Gilbert και Dave Grossman), καταλαβαίνετε για τι τύπο πρόκειται. Προφανώς θεότρελο (με την καλή έννοια, πάντα…)! Αν μη τι άλλο λοιπόν, το μόνο βέβαιο ήταν πως η νέα του δημιουργία θα έπασχε από σοβαρή έλλειψη… σοβαρότητας, κάτι για το οποίο τρελαινόμαστε εδώ στο byteme…

Η καλή μέρα άλλωστε, λένε ότι φαίνεται από το πρωί, οπότε αν γενικεύσουμε το συγκεκριμένο αξίωμα, μάλλον το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και για την… τρελή μέρα! Και μόνο λοιπόν που τον πρωταγωνιστή υποδύεται ο άπαιχτος Jack Black, φωνή τε και… φάτσα (αυτός ο τύπος στην αρχή μου φαινόταν αδιάφορος, αλλά τα τελευταία χρόνια μου γίνεται ολοένα και πιο συμπαθής) και η θεματολογία του είναι η rock/metal μουσική σκηνή (η πραγματική όμως, όχι κάτι ψευτο-ροκιές που βγαίνουν τον τελευταίο καιρό), καταλαβαίνετε πως τίποτα δεν θα μείνει όρθιο. Για να πάρουμε την ιστορία από την αρχή, ο φίλος μας ο Eddie Riggs, είναι ένας βετεράνος “roadie” και πιθανότατα ο καλύτερος που υπάρχει στον κόσμο. Τι σημαίνει αυτό, το… “roadie”; Κάτι σαν παιδί για όλες τις δουλειές ενός συγκροτήματος, αλλά στο ελαφρώς πιο γκλαμουριάρικο. Δηλαδή κουρδίζει τα όργανα, επισκευάζει τους ενισχυτές, σώζει τα μέλη του συγκροτήματος από βουτιές στο κενό(!), αλλά πάντα μένοντας στα παρασκήνια, ως αφανής ήρωας. Σε μια τέτοια ηρωική προσπάθεια, του πέφτει η… σκηνή στο κεφάλι, για να ξυπνήσει λίγο αργότερα σε έναν πλανήτη όπου οι κόσμοι που χαζεύαμε με τις ώρες στα εξώφυλλα των heavy metal δίσκων, έχουν ζωντανέψει. Ο Eddie λοιπόν, χωρίς καμία εξήγηση(;) βρίσκεται ξαφνικά μπλεγμένος σε έναν πανάρχαιο πόλεμο, στην έκβαση του οποίου θα παίξει τελικά σημαντικότατο ρόλο.

Όπως ισχύει σε όλες τις δημιουργίες του Tim Schafer, η ιστορία είναι εξαιρετική, το χαρακτηριστικό του χιούμορ διάχυτο, απίστευτοι και απολαυστικότατοι χαρακτήρες, ενώ η heavy metal αίσθηση εντονότερη και από τις νυχτερίδες που έτρωγε για πρωινό ο Ozzy! Μα τι λέω, αφού κι ο ίδιος ο Ozzy βρίσκεται εδώ, ως… ψιλικατζής στην Κόλαση! Και δεν είναι μόνος του φυσικά, αφού και άλλες τεράστιες μορφές της σκηνής δηλώνουν παρόντες, όπως ο… γιατρός(!) Lemmy, ο τσιρίδας Rob Halford, η Lita Ford κ.λπ. Αντίστοιχα, ο Jack Black δεν είναι ο μόνος αστέρας του Χόλιγουντ που έλαβε μέρος στην παραγωγή, αφού τον υπέρτατο κακό Lord Doviculus, υποδύεται ένας από τους κορυφαίους κακούς του κινηματογράφου, αλλά και με ουκ ολίγες συμμετοχές στον δικό μας χώρο, ο Tim Curry (κουτσομπολιό_της_ημέρας: το ρόλο αρχικά κατείχε ένας ακόμα διάσημος βετεράνος ροκάς, ο Ronnie James Dio. Ο Schafer υποστηρίζει πως η αλλαγή έγινε γιατί ξαφνικά μεγάλωσε ο ρόλος του Doviculus και ήθελαν κάποιον πιο επαγγελματία, αλλά οι φήμες λένε πως η συνεργασία διακόπηκε λόγω των γνωστών διαφορών του με τον –προκάτοχό του στους Black Sabbath- Ozzy).

Το ίδιο το παιχνίδι, τώρα, είναι λίγο δύσκολο να μπει σε καλούπια, κάτι εξάλλου που ίσχυε και με την τελευταία δημιουργία του Schafer, το πολυαγαπημένο μου Psychonauts. Αρχικά, θα σας δοθεί η εντύπωση πως πρόκειται για ένα συνηθισμένο action τρίτου προσώπου, όμως πιστέψτε με, είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Στο ξεκίνημά του όμως, οφείλω να παραδεχτώ κι εγώ πως κι εμένα αυτή την αίσθηση μου είχε αφήσει, αφού στα πρώτα επίπεδα θα επιδίδεστε κυρίως στο σφάξιμο δαιμόνων και σατανικών καλογριών με δίμετρες ποδάρες(!), με τα τρία πιστά σας όπλα, το τσεκούρι, την κιθάρα και το αμαξάκι σας (αναλυτικότατες πληροφορίες και για τα τρία, στο hands-on που είχα κάνει προ διμήνου… να μην ξαναλέμε τα ίδια πράγματα!). Καταρχάς, τις περισσότερες από τις πιο… εξελιγμένες ειδικές κινήσεις του Eddie, τις υλοποιείτε με ένα mini-game που φέρνει λίγο σε… Guitar Hero Lite, αφού θα πρέπει να πατήσετε τις κατάλληλες νότες την κατάλληλη στιγμή. Μπορεί εκ πρώτης όψεως η προσθήκη του να φαντάζει περιττή, όμως αν συνυπολογίσετε πως τη στιγμή που παίζετε τα… σόλα σας, ο κόσμος γύρω δεν σταματά να κινείται, θα το σκεφτείτε καλύτερα όταν ξαναθελήσετε να λιώσετε τα μούτρα των αντιπάλων σας στη μέση της μάχης (ω ναι, υπάρχει riff που λέγεται –και πράγματι, είναι- Face Melter!).