Blue Toad Murder Files - Season 1

Δεν ξέρω ποια είναι η άποψή σας για τη νέα μόδα του gaming, αυτή των επεισοδι(α)κών παιχνιδιών, αλλά για εμάς τους reviewers κοντεύει να καταντήσει βασανιστήριο. Άπαξ και έχεις γράψει ένα αναλυτικό review του πρώτου –ή έστω των πρώτων- επεισοδίων, όταν με το καλό κυκλοφορήσουν τα επόμενα, τότε στην κυριολεξία δεν έχεις τι να γράψεις. Να περιοριστείς στο να περιγράψεις τα άξια αναφοράς νέα στοιχεία και να παραπέμψεις τους αναγνώστες στο αρχικό review; Θα καταλήξεις να έχεις ένα άρθρο με έκταση μιας παραγράφου. Να ξαναγράψεις τα όσα είχες γράψει στο πρώτο κείμενο αλλάζοντας έντεχνα τα λεγόμενά σου; Θα το καταλάβουν, ειδικά αν δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τη δημοσίευση του πρώτου μέρους. Προσωπικά πάντως, αυτό που κάνω είναι να καταφεύγω σε σάλτσες και αδικαιολόγητα τεράστιους σε έκταση και γεμάτους γενικολογίες προλόγους ώστε να γεμίσ… εχμ… ναι… συγγνώμη…

Για όσους πάντως βαριούνται να διαβάσουν το review των δυο πρώτων επεισοδίων της εξαλογίας, ας παραθέσω περιληπτικά το τι πραγματεύεται το Blue Toad Murder Files (και όχι -μόνο- για να γεμίσω σελίδες): Η πρώτη σεζόν του BTMF πραγματεύεται μια σειρά από φόνους και άλλα εγκλήματα που λαμβάνουν χώρα στο φαινομενικά ειδυλλιακό βρετανικό χωριουδάκι του Little Riddle. Ένας έως τέσσερις παίκτες αναλαμβάνουν το ρόλο επαγγελματιών ντετέκτιβ του διάσημου γραφείου Blue Toad και προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο. Στην ουσία ωστόσο, το μόνο που κάνουν είναι να λύνουν εναλλάξ κάποιους εκ των 12 γρίφων κάθε επεισοδίου, ώστε να κερδίσουν περισσότερους πόντους από τους αντιπάλους. Ενδιάμεσα υπάρχουν και ορισμένες άλλες δοκιμασίες, όπως ερωτήσεις σχετικά με την ιστορία που δοκιμάζουν την παρατηρητικότητα των παικτών και φυσικά στο τέλος κάθε επεισοδίου το ξεσκέπασμα του ενόχου.

Όπως αναμενόταν τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά στοιχεία του παιχνιδιού παραμένουν αναλλοίωτα και στα επόμενα τέσσερα μέρη της πρώτης σεζόν. Οι… Layton-ίζοντες γρίφοι είναι σχετικά πρωτότυποι και αρκετοί από αυτούς αρκετά έξυπνοι, ενώ το όλο στυλ αισθητικής του BTMF είναι αρκετά συμπαθές.

Από την άλλη, παραμένουν τα προβληματάκια στο σχεδιασμό του gameplay που αφαιρούν μεγάλο μέρος της πρόκλησης, τόσο από το single player όσο και από το multiplayer: Όταν παίζετε μόνος, δεν υπάρχει ιδιαίτερο κίνητρο να λύσετε τους γρίφους, αφού δεν υπάρχει κάποιος να ανταγωνιστείτε και μπορείτε κάλλιστα να τους προσπερνάτε αν τα βρείτε σκούρα (πέρα από τα σκόρπια Trophies που κερδίζετε σε κάποιους γρίφους δεν έχετε κάποιο άλλο κέρδος αν απαντήσετε σωστά). Αντίθετα, αν έχετε παρέα μαζί σας, το στοιχείο της εναλλάξ επίλυσης θα σας αναγκάσει να περιμένετε αρκετή ώρα μέχρι να έρθει η σειρά σας, ενώ μπορεί να αποφέρει άδικα αποτελέσματα (είναι σχεδόν βέβαιο πως οι χαμένοι θα επικαλεστούν την τύχη του πρώτου που του έφερε όλους τους εύκολους γρίφους). Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι κάθε επεισόδιο αποτελείται από μόλις 12 γρίφους και δεν διαρκεί πάνω από μια ώρα και θα καταλάβετε πως αν τελικά δοκιμάσετε να παίξετε ως κουαρτέτο, κάθε παίκτης θα κληθεί να επιλύσει όλους κι όλους τρεις γρίφους! Συν τοις άλλοις, από τη στιγμή που παίξετε μια φορά το επεισόδιο, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να το ξαναδοκιμάσετε.

Κατά τ’άλλα τώρα, παίζοντας και τα υπόλοιπα επεισόδια, σαν να μου φάνηκε πως αυξήθηκε ελαφρώς το επίπεδο δυσκολίας των γρίφων, το οποίο είχα κατακρίνει στην παρουσίαση των αρχικών επεισοδίων, αφού μου είχε φανεί εξαιρετικά χαμηλό.

Από εκεί και πέρα, η αλήθεια είναι πως υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες ανατροπές στο σενάριο, αν και στην τελική δεν υπάρχουν κάποιες ιδιαίτερες ενδείξεις και θα έλεγε κανείς πως γίνονται λιγάκι τυχαία και δεν αποκλείεται να τις σκέφτηκαν στην πορεία οι συγγραφείς. Το κλασικό βρετανικό, φλεγματικό χιούμορ είναι πάλι παρόν, κυρίως στις ατάκες του Αφηγητή, ειδικά στο σχολιασμό των αποτελεσμάτων σας, αν και μετά από μερικούς γρίφους καταντούν επαναλαμβανόμενες. Ακόμα και το γεγονός ότι μόλις ένας(!) ηθοποιός έχει αναλάβει το speech όλων των χαρακτήρων (αλλάζοντας καταλλήλως τη χροιά της φωνής του προφανώς), δεν δείχνει παράταιρο στο όλο ύφος του παιχνιδιού.

Δεν μπορώ να πω πως πέρασα άσχημα τις ώρες που ξόδεψα με τα έξι επεισόδια της πρώτης σεζόν του Blue Toad Murder Files. Ωστόσο φαινόταν ξεκάθαρα πως το παιχνίδι είχε όλα τα προσόντα να αποδειχθεί εξίσου διασκεδαστικό με την άλλη μεγάλη επιτυχία της Relentless, το Buzz!, αλλά κάποιες λεπτομέρειες στον σχεδιασμό δεν του το επέτρεψαν.

Το θετικό στοιχείο φυσικά είναι πως η τιμή έχει πέσει πλέον σε πιο φυσιολογικά επίπεδα. Μπορείτε να αγοράσετε κάθε επεισόδιο μεμονωμένα προς 5,99€ ή -κατά προτίμηση- σε γκρουπ των τριών (1-3 και 4-6) προς 12,99€. Σίγουρα, 26€ για περίπου ένα εξάωρο gameplay δεν είναι και λίγα, αλλά είμαι σίγουρος πως έχετε ξοδέψει περισσότερα, χωρίς να έχετε περάσει το ίδιο καλά…

Hint: Μετά το φινάλε του 6ου και τελευταίου επεισοδίου, μην παραλείψετε να παρακολουθήσετε τα credits. Μόλις ολοκληρωθούν ακολουθεί μια κρυμμένη σκηνή που κρύβει μια τεράστια ανατροπή...