Bit.Trip Runner

Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα! Δυο συνεχόμενες μέρες με reviews παιχνιδιών στα οποία ο πρωταγωνιστής είναι κατάμαυρος, μου έπεσαν πολύ βαριές. Μην πάει βέβαια ο νους σας σε… Κου-Κλουξ-Κλαν-ιές. Όταν λέω «κατάμαυρος» εννοώ με την κυριολεκτική έννοια, αυτή του RGB (0, 0, 0). Εδώ που τα λέμε βέβαια, ο μουντός και μελαγχολικός κόσμος του LIMBO απέχει μίλια από το ζωηρό, πολύχρωμο περιβάλλον του Bit.Trip Runner.

Για τους μη γνωρίζοντες, το BTR αποτελεί το τέταρτο από τα έξι παιχνίδια της σειράς Bit.Trip της Gaijin Games, μιας σειράς παιχνιδιών για το WiiWare που διακρίνεται για την άκρως old-school αισθητική της. Σε σύγκριση πάντως με τα Beat, Core και Void, οφείλω να ομολογήσω πως το Runner θυμίζει περισσότερο πλήρες παιχνίδι.

Μην φανταστείτε πάντως κάποιο πολύπλοκο gameplay με 1315 στρώσεις βάθους και παράπλευρες ασχολίες. Το BTR είναι όσο πιο απλό μπορεί να είναι ένα 2D platform. Για την ακρίβεια είναι ακόμα πιο απλό από ένα παραδοσιακό platform, αφού ούτε καν τον χαρακτήρα σας δεν κουνάτε! Ω ναι, ο επονομαζόμενος CommanderVideo (ακόμα και το όνομα «βρωμάει» 80-ίλα) τρέχει από μόνος του και το μόνο που έχετε να κάνετε εσείς, είναι κρατώντας το Wiimote οριζόντια α λα NES, να πατάτε την κατάλληλη στιγμή το αντίστοιχο κουμπί για να πηδήξει, να κλοτσήσει κάποιο εμπόδιο για να το σπάσει, να γλιστρήσει κάτω από αυτά ή να εκτιναχτεί από τις σχετικές πλατφόρμες. Αν θέλαμε να το χαρακτηρίσουμε με το πιο συγκεκριμένο μπασταρδο-genre που θα μπορούσαμε να φανταστούμε, τότε αυτό θα ήταν «2D on-rails rhythm platform».

Γιατί «rhythm» θα μου πείτε; Γιατί θυμίζοντας λιγάκι Rez, Audiosurf και τα υπόλοιπα «μουσικοειδή» παιχνίδια, κάθε επιτυχημένο άλμα σας, κάθε bonus που συλλέγετε, κάθε εμπόδιο που αποφεύγετε στο BTR, παράγει μουσικές νότες, οι οποίες σε συνδυασμό με το ήδη υπάρχον μουσικό χαλί, δημιουργούν ορισμένα από τα πιο αλησμόνητα chiptunes που έχουμε ακούσει εδώ και πολλά χρόνια. Μάλιστα παρόλο που ούτως ή άλλως αυτό ήταν το μουσικό ύφος της σειράς, αυτή τη φορά τη μουσική επένδυση έχουν αναλάβει επαγγελματίες του χώρου, και πιο συγκεκριμένα η γνωστή(;) αμερικάνικη chiptune punk μπάντα Anamanaguchi.

Αντίστοιχα παλαιάς σχολής είναι και η αισθητική στα γραφικά του παιχνιδιού, τα οποία αν και σε κάποια σημεία είναι τρισδιάστατα, στο σύνολό τους, από τις γραμματοσειρές μέχρι τον ίδιο τον ήρωά σας, θυμίζουν remake παιχνιδιού του Atari 2600. Μάλιστα τα bonus levels αποτελούν ουσιαστικά φόρο τιμής σε ένα από τα κορυφαία παιχνίδια εκείνης της κονσόλας, το Pitfall της Activision.

Μια που μίλησα για τα bonus levels, για να πάτε σε αυτά, θα πρέπει να συλλέξετε όλα τα χρυσά αντικείμενα που βρίσκονται διάσπαρτα σε κάθε επίπεδο, πράγμα όχι απαραίτητα τόσο δύσκολο, όσο το να φτάσετε στο τέρμα του. Βλέπετε μπορεί κάθε ένα από τα 36 επίπεδα (3 κόσμοι από 12 επίπεδα ο καθένας) να μη διαρκεί καθαρά πάνω από 1’-2’, αλλά στην πράξη θα σας πάρει πολλαπλάσιο χρόνο, αφού θα βαρεθείτε να τα κακαρώνετε. Δεδομένου ότι η ταχύτητα με την οποία τρέχει ο μονόχρωμος φίλος μας είναι σχετικά μεγάλη για να προλάβετε να σκέφτεστε παράλληλα, έστω και ένα κλάσμα του δευτερολέπτου να αφαιρεθείτε στην αμέσως επόμενη στιγμή θα επανέλθετε στην έναρξη του επιπέδου. Ω ναι, δεν έχει ημίμετρα εδώ! Έχασες; Πίσω στην αρχή! Προσωπικά, ένιωθα σαν να μου είχε αναθέσει κάποιος να βγάλω εις πέρας ένα speed-run, αφού ο μόνος τρόπος για να ολοκληρώσω κάποιο επίπεδο ήταν να το επαναλάβω 1315 φορές ώστε να μου γίνει δεύτερη φύση κάθε εμπόδιο που έπρεπε να αποφύγω και κάθε άλμα που έπρεπε να κάνω και να το ξεπερνάω με κλειστά τα μάτια.

Ειλικρινά, υπήρξαν στιγμές που το μοναδικό μου δίλημμα ήταν αν πρέπει να αυτοκτονήσω ο ίδιος ή να… αυτοκτονήσω το Wii μου ανασκολοπίζοντάς το με το Wiimote μου (μαζί με Wii Motion Plus και το κάλυμμα…)! Χωρίς υπερβολή, αρκετές φορές όταν πετύχαινα να ξεπεράσω κάποιο απάλευτο σημείο μετά από 1315 αποτυχημένες προσπάθειες μόνο και μόνο για να χάσω σε ένα εύκολο άλμα αμέσως μετά και να επανέλθω στην αρχή του επιπέδου, δάκρυζα και ούρλιαζα από απόγνωση! Είναι απλώς απάνθρωπο! Αν έχουν λόξυγκα οι μανάδες των σχεδιαστών του παιχνιδιού, θα είναι γιατί τις μνημόνευα συνεχώς. Με πολύ άσχημο τρόπο…

Η αλήθεια είναι πως ο τεχνικός τομέας θα ενθουσιάσει όποιον έχει προλάβει την αντίστοιχη εποχή και στο συγκεκριμένο κομμάτι η Gaijin Games έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, όμως αν κάποιος δεν διαθέτει -γαϊδουρινή- υπομονή δεν αποκλείεται να το παρατήσει γρήγορα και να μην το χαρεί. Χάθηκε κι εσείς, βρε άνθρωποι να βάζατε κανένα checkpoint πού και πού…