Από πλευράς gameplay τώρα, η μεγάλη αλλαγή ήταν όπως ανέφερα η μετάβαση στις δυο διαστάσεις. Ευθύς το Discovery μετατρέπεται σε ένα παιχνίδι δράσης με περισσότερα στοιχεία platform έστω και στην πιο απλή μορφή τους, θυμίζοντας κάπως τα πρώτα Prince of Persia. Δεν υπάρχουν οι παγίδες, τα καρφιά, τα τσεκούρια, τα χάσματα και οι υπόλοιπες τσαχπινιές του πρώτου μέρους, ενώ ταυτόχρονα έχει δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα και στο stealth κομμάτι.

Για την ακρίβεια, οι αποστολές του παιχνιδιού χωρίζονται ουσιαστικά σε τρεις μόλις κατηγορίες: Τις απλές που πρέπει να φτάσετε από το Α σημείο στο Β, αυτές που πρέπει να βρείτε κάποιους στόχους στο επίπεδο και τις stealth. Οι τελευταίες είναι ουσιαστικά μια παραλλαγή των πρώτων, όπου πρέπει ταυτόχρονα να προσπαθείτε να περάσετε απαρατήρητοι, αφού αν σας πάρουν χαμπάρι τουλάχιστον τέσσερις φρουροί χάνετε. Γενικά πάντως, οι stealth δολοφονίες και πιο γρήγορες είναι, αλλά και αμείβονται καλύτερα στο τέλος της πίστας με πόντους, οπότε όσο μπορείτε προτιμήστε αυτή την τακτική από το να νομίζετε ότι παίζετε κάποιο beat’em up. Για να είμαι ειλικρινής άλλωστε, το σύστημα μάχης δεν είναι και ό,τι καλύτερο και στο τέλος θα καταφύγετε σε δυο μόλις τακτικές: τριπλό συγχρονισμένο χτύπημα ώστε να σπάσετε την προστασία του αντιπάλου ή απώθηση του χτυπήματός του και άμεση αντεπίθεση.

Αρκετά μέτριο αντίθετα, βρήκα το σχεδιασμό των επιπέδων. Ουσιαστικά αν και δεν φαίνεται ξεκάθαρα, σε κάθε επίπεδο σας προσφέρονται όλες κι όλες δυο διαδρομές. Η “από πάνω” όπου προσπαθείτε κυρίως να συγχρονίσετε τα άλματά σας και η “από κάτω” όπου δεν έχετε να ανησυχείτε τόσο για πηδήματα, πλατφόρμες και χάσματα, αλλά για πολύ περισσότερους εχθρούς με άγριες διαθέσεις. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, εννοείται φυσικά πως σε κανένα σημείο του παιχνιδιού δεν υφίσταται η έννοια του free-roaming gameplay του “κανονικού” ACII…

Ένα από τα στοιχεία στα οποία έβγαλα… την κουκούλα μου στο πρώτο παιχνίδι, ήταν τα γραφικά και εδώ έχει γίνει εξίσου καλή δουλειά, έστω και αν έχουν αλλάξει τα πάντα, από την ομάδα ανάπτυξης μέχρι την προοπτική. Αισθητά βελτιωμένος πάντως ήταν ο ηχητικός τομέας, με το speech να είναι αρκετά συχνό, έστω και αν τα αγγλικά με την υποτιθέμενη ισπανική ή ιταλική προφορά να ακούγονται χειρότερα και από την αμερικάνικη προφορά του Schwarzenegger.

Προφανώς, το να περιμένετε μια εμπειρία αντίστοιχη με αυτή του οικιακού ACII φαντάζει αν μη τι άλλο παράλογο. Στην πραγματικότητα πρόκειται απλώς για ένα συμπαθητικό δισδιάστατο platform με έντονη δόση απλοϊκού stealth και ολίγη από μάχες σώμα με σώμα, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Το μεγαλύτερο πάντως μειονέκτημά του είναι η μικρή διάρκειά του. Υπάρχουν κάποια challenges που μπορείτε να ξεκλειδώσετε, αλλά δεν αρκούν για να ισοσταθμίσουν την κατάσταση. Στην τελική, αν θέλετε να το παίξετε για συλλεκτικούς λόγους επειδή είστε φανατικός της σειράς ή αν… παίζετε και εσείς σε ομάδα μπάσκετ που ταξιδεύει συνεχώς και θέλετε κάτι “στο χέρι”, τότε σίγουρα υπάρχουν και χειρότερα παιχνίδια από το ACII: Discovery. Από την άλλη, υπάρχουν και άλλα τόσα καλύτερα, όμως…