Assassin’s Creed II: Discovery

Ο άτιμος ο ελεύθερος χρόνος είναι σαν ταξί: Κίτρινος, βρωμάει και διασχίζει τους δρόμους σαν τρελός σκορπώντας τον τρόμο Όταν τον χρειάζεσαι δεν βρίσκεις ποτέ. “Πού κολλάει με το review;” θα μου πείτε. Πολύ απλά, την περσινή και την προπέρσινη χρονιά είχα τη δυνατότητα να ξοδέψω ένα σχετικά σεβαστό ποσοστό του χρόνου μου ακόμα και σε gaming που δεν θα παρήγαγε -απαραίτητα- reviews. Δυστυχώς, αυτό είναι κάτι που το έχω ξεχάσει από τον περασμένο Ιούλιο που άνοιξε το byteme, με αποτέλεσμα να προλαβαίνω –με το ζόρι- να παίζω αποκλειστικά και μόνο παιχνίδια που πρόκειται να γράψω την κριτική τους. Άντε πάμε ξανά… “Πού κολλάει με το review;”. Όταν λοιπόν βγήκε το πρώτο Assassin’s Creed μπόρεσα να το παίξω “για την πλάκα μου” και στην έκδοσή του για PC, αλλά και στην έκδοση του DS. Μάλιστα παρόλο που αμφότερες οι εκδόσεις από πλευράς gameplay ήταν μάλλον μέτριες και σίγουρα επαναλαμβανόμενες, έκατσα και τις ολοκλήρωσα. Δυστυχώς όμως φέτος, τέτοιες επιθυμίες είναι μάλλον απαγορευτικές, με αποτέλεσμα να λιγουρεύομαι απλώς διαβάζοντας την κριτική του Φωκίωνα και να μένω με… την κουκούλα στο κεφάλι!

Τουλάχιστον, αποζημιώθηκα με τη μεταφορά του παιχνιδιού στο DS, αφού ελέω των πολύωρων ταξιδιών μου για αγώνες μπάσκετ σε ολόκληρη την επικράτεια της Αγγλίας, κοντεύω να γίνω ο αποκλειστικός συντάκτης του byteme για ο,τιδήποτε γύρω από το DS!

Καταρχάς, κακά τα ψέματα, το Discovery έχει μεγαλύτερη σχέση με το “Assassin's Creed: Altaïr's Chronicles”, το πρώτο παιχνίδι της σειράς στο DS, παρά με το “μεγάλο αδερφάκι” του με το οποίο γεννήθηκαν ταυτόχρονα. Ευτυχώς ή δυστυχώς (μάλλον το πρώτο) η ομοιότητα μεταξύ των δυο τίτλων δεν είναι τόσο μεγάλη όσο θα περιμέναμε. Για την ακρίβεια, η Griptonite που ανέπτυξε το δεύτερο μέρος δεν βασίστηκε καθόλου στην έτοιμη δουλειά της Gameloft και ξεκίνησε τη δημιουργία του από το μηδέν.

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μάλιστα, αφαίρεσε πολλά από τα στοιχεία που με είχαν εκνευρίσει στο πρώτο μέρος, όπως τα άχρηστα mini-games στην touch-screen (ευτυχώς αυτή η gimmick-οτάση αρχίζει γενικά και αποβάλλεται σιγά-σιγά…). Εξίσου θετική κατά την άποψή μου ήταν η μετάβαση από την ισομετρική ψευδοτρισδιάστατη οπτική στην απλή δισδιάστατη (με 3D γραφικά απλώς), κάτι που βοήθησε στο να γίνει πιο άμεσος και πιο ακριβής ο χειρισμός.

Αυτό που δεν άλλαξε σε σχέση με το πρώτο μέρος πάντως, ήταν το γεγονός ότι αν και έχει τον ίδιο πρωταγωνιστή δεν ακολουθεί τις περιπέτειές του κατά την ίδια χρονική περίοδο με τη “μεγάλη” έκδοση, κάτι που το εκτίμησα δεόντως, αφού δεν με γέμισε με spoilers για όοοταν βρω χρόνο να παίξω το ACII σε οικιακή κονσόλα (υποθέτω μετά από 15 χρόνια για τις ανάγκες κάποιου retro αφιερώματος…). Συγκεκριμένα, πετυχαίνουμε τον γνωστό μας πλέον –σε όσους τουλάχιστον έπαιξαν την οικιακή έκδοση, δηλαδή- Ezio Auditore da Firenze, 15 χρόνια μετά το πρώτο παιχνίδι σε μια προσπάθειά του να ελευθερώσει κάποια μέλη της κοινότητας των Ασσασσίνων που έχουν φυλακιστεί από την Ιερά Εξέταση. Όπως και στο ACII, έτσι και εδώ αρκετές διάσημες μορφές της εποχής θα παρελάσουν από τις οθονίτσες του DS σας, όπως η βασίλισσα Ισαβέλλα και ο Χριστόφορος Κολόμβος! Δυστυχώς, βέβαια η ιστορία είναι σχετικά μικρή και δεν θα σας πάρει πάνω από 4-5 ώρες για να την ολοκληρώσετε (και πολύ λέω, μάλλον).