Alice in Wonderland

Αν πρέπει ντε και καλά να δώσω μια απάντηση στην ερώτηση “ποιος είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης”, τότε νομίζω πως αυτός θα ήταν ο Tim Burton. Από τα πρώτα Batman, το Nightmare Before Christmas, τον Beetlejuice και τον Ψαλιδοχέρη, μέχρι πιο πρόσφατα έργα του όπως το Corpse Bride, οι ταινίες του είναι από τις αγαπημένες μου. Ίσως φταίει η χαρακτηριστική μακάβρια, goth-ίζουσα, αλλά συνάμα πανηγυρική ατμόσφαιρα που διακρίνει την πλειονότητα των ταινιών του. Γενικά, σέβομαι το γεγονός ότι είναι από τους ελάχιστους σκηνοθέτες που έχει κατορθώσει να αφήσει τέτοιο στίγμα, ώστε όταν βλέπεις μια ταινία του, το καταλαβαίνεις ότι είναι δική του.

Τις προάλλες λοιπόν, σαν παιδί κι εγώ, πήγα να δω την Αλίκη του και για να είμαι ειλικρινής, με άφησε με ανάμικτα συναισθήματα. Ωραία ατμόσφαιρα, εξαιρετικά εφέ, καλοφτιαγμένοι χαρακτήρες, αλλά η ιστορία σχεδόν ανύπαρκτη (ακόμα και το 3D του μου φάνηκε ψιλοαδιάφορο, ίσως επειδή τον τελευταίο καιρό είχα δει αισθητά ανώτερες προσπάθειες στο συγκεκριμένο τομέα όπως το Avatar). Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου, αλλά για να είμαι ειλικρινής ήλπιζα για κάτι περισσότερο.

Το τελευταίο που περίμενα λοιπόν, ήταν να ενθουσιαστώ με το videogame που συνοδεύει την ταινία και πόσω μάλλον με την έκδοση του DS. Κι όμως, η Disney φρόντισε να κάνει την έκπληξη και να κυκλοφορήσει ένα παιχνίδι βασισμένο σε ταινία, το οποίο όχι απλά είναι υποφερτό ποιοτικά, αλλά πλησιάζει μέχρι και σε σημείο να χαρακτηριστεί… πρωτοποριακό!

Καταρχάς, σε αντίθεση με ό,τι θα μπορούσατε να φανταστείτε, ΔΕΝ χειρίζεστε την Αλίκη! Ω ναι, όσο εντύπωση και αν σας προκαλεί αυτό, είναι αλήθεια, αφού δεν έχετε τον παραμικρό –άμεσο, τουλάχιστον- έλεγχο πάνω στον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα της ιστορίας. Αντίθετα αναλαμβάνοντας τον έλεγχο των δευτερευόντων ηρώων της ταινίας, όπως ο Mad Hatter, o White Rabbit, o Cheshire Cat και o Absolem η κάμπια, θα πρέπει εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητές τους να οδηγήσετε το Αλικάκι στο τέλος του επιπέδου. Ανά πάσα στιγμή χειρίζεστε έναν μόλις χαρακτήρα με την επιλογή σας να γίνεται με βάση τα ταλέντα τους που ποικίλουν: Από έλεγχο του χρόνου (White Rabbit) και της βαρύτητας (Absolem), μέχρι να κάνετε την πίστα να αναποδογυρίζει (Mad Hatter) ή ολόκληρα κομμάτια της να εξαφανίζονται (Cheshire Cat).

Το ξέρω ότι θα ακουστώ λίγο –έως πολύ- ιερόσυλος, αλλά το σύστημα χειρισμού μου θύμισε κάτι από το πολυαγαπημένο μου Ico, σε πιο απλουστευμένη έστω μορφή. Δεν είναι απλά ότι ο κεντρικός σκοπός είναι να φτάσεις στην έξοδο σέρνοντας μαζί σου μια -φαινομενικά- απροστάτευτη (και κατά βάθος ενοχλητική) δεσποσύνη. Ακόμα και ο τρόπος της αλληλεπίδρασης με την Αλίκη μου έφερε στο νου το αριστούργημα του Fumito Ueda περισσότερο από κάθε άλλο παιχνίδι που έχω παίξει: Πρέπει να βρεις τρόπους όχι μόνο για να προχωρήσεις εσύ, αλλά και αυτή, της υποδεικνύεις πότε να σε ακολουθήσει και πότε να κάτσει στα αβγά της, αν την αφήσεις για πολλή ώρα της επιτίθενται σκιώδεις τύποι που προσπαθούν να την τραβήξουν σε μια μαύρη τρύπα… δεν σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά.

Ο χειρισμός γίνεται εξ ολοκλήρου μέσω της touch screen και παραδόξως είναι αρκετά εύκολος και ακριβής, αφού θα είναι ελάχιστες οι φορές που θα προβείτε σε άλλη ενέργεια από αυτή που θέλατε. Αντίστοιχα, το να βρείτε τον κατάλληλο τρόπο για να ξεπεράσετε το εκάστοτε εμπόδιο μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα δύσκολο τις περισσότερες φορές, όμως υπάρχει αρκετή ποικιλία ώστε να μην νιώθετε ότι κάνετε αγγαρεία. Ίσως κάπως λιγότερο ενδιαφέρουσες είναι οι μάχες, αλλά και για αυτές αποζημιώνουν τα άκρως εντυπωσιακά boss fights.

Ένας άλλος λόγος πέρα από το gameplay για τον οποίο ξεχωρίζει η έκδοση του DS σε σχέση με τις άλλες δυο (PC, Wii) και ουσιαστικά αποτελεί τη μόνη έκδοση που αξίζει να ασχοληθεί κάποιος, είναι και η πανέμορφη αισθητική του. Μπορεί η στροφή αυτή προς τα απλοϊκά cel-shaded γραφικά να αποφασίστηκε πιθανότατα εξαιτίας της χαμηλής ισχύος της κονσολίτσας της Nintendo, όμως στην πράξη μάλλον προσθέτει, παρά αφαιρεί στο παιχνίδι. Σε γενικές γραμμές, η τεχνοτροπία θυμίζει κάτι από Patapon, όμως ταυτόχρονα βγάζει μια… Burton-ίλα, με τα ασπρόμαυρα καρτουνίστικα γραφικά να μπλέκονται με ορισμένες ξέμπαρκες κηλίδες έντονων αποχρώσεων.

Τελικά, από αλλού την περίμενα την έκπληξη (ταινία) και από αλλού μου ήρθε (παιχνίδι). Όπως και να έχει, η έκδοση του DS είναι από τις καλύτερες προσπάθειες που έχω δει τα τελευταία χρόνια για μεταφορά ταινίας, έστω και αν στην πραγματικότητα είναι τόσο διαφορετικό το στυλ του που δεν ξέρω αν μπορεί να θεωρηθεί μεταφορά ταινίας. Το παράδοξο ωστόσο, είναι πως παρόλο που δεν ακολουθεί ιδιαίτερα την κινηματογραφική Αλίκη, πέρα ίσως από την παρουσία των χαρακτήρων, η ατμόσφαιρά του συνεχίζει να θυμίζει κάτι από Tim Burton, έστω και με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ό,τι η ταινία…