Again

Με το Hotel Dusk: Room 215 να είναι από τα αγαπημένα μου παιχνίδια στο DS, μπορώ να πω πως με στεναχώρησε αρκετά η είδηση του κλεισίματος της Cing, της ανεξάρτητης ιαπωνικής εταιρείας που ανέπτυξε τόσο το συγκεκριμένο τίτλο, όσο και μερικά ακόμα συμπαθητικά παιχνιδάκια, κυρίως για μηχανήματα της Nintendo (Little King’s Story, Another Code κ.α.). Τουλάχιστον παρηγορήθηκα από το γεγονός ότι όχι μόνο πρόλαβαν να αναπτύξουν το sequel του Hotel Dusk (Last Window ονομάζεται, έχει κυκλοφορήσει ήδη στην Ιαπωνία, άγνωστο το πότε/αν θα το δούμε στα μέρη μας), αλλά και ένα ακόμα παιχνίδι με το ίδιο στυλ και ύφος. Το παιχνίδι αυτό δεν ήταν άλλο προφανώς από το Again και μεταξύ μας, μάλλον θα έπρεπε πριν το κυκλοφορήσουν να το ελέγξουν… again!

Σεναριακά πάντως, το παιχνίδι δεν ξεκινά με τις χειρότερες προϋποθέσεις. Έχετε το ρόλο του ειδικού πράκτορα του FBI, Jonathan Weaver (για τους φίλους απλώς “J”…), ο οποίος αναλαμβάνει μια περίεργη υπόθεση δολοφονίας (σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με τον αριθμό 315… εντελώς τυχαία!) κατά την οποία του συμβαίνουν ακόμα πιο περίεργα γεγονότα. Τι εννοώ με τον όρο “περίεργα”; Καταρχάς, η ίδια η υπόθεση μοιάζει να είναι… replay μιας αντίστοιχης σειράς δολοφονιών πριν από 19 ολόκληρα χρόνια η οποία έχει αρχίσει να επαναλαμβάνεται “ξανά” (ναι, τελικά δεν ήταν διαφήμιση προφυλακτικών ο τίτλος). Σχετικά με τον ίδιο τον J τώρα, αφενός η συγκεκριμένη υπόθεση έχει τεράστια σημασία για προσωπικούς λόγους, αλλά και ταυτόχρονα ανακαλύπτει ότι έχει το χάρισμα να βλέπει το… παρελθόν ενός χώρου, αν βρεθεί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. “Όχι κι άσχημα” σκέφτομαι στην αρχή, αφού έμοιαζε πως πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα αστυνομική ιστορία, από αυτές που στους περισσότερους λίγο-πολύ αρέσει να βλέπουμε σε ταινίες/παιχνίδια/βιβλία. Έπρεπε όμως να το σκεφτώ… again!

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές πηδά απότομα από θέμα σε θέμα, ενώ κατακλύζεται από ένα σωρό κλισέ των συνηθισμένων αστυνομικών ιστοριών και adventures. Το χειρότερο όμως στοιχείο του είναι ότι σε αντίθεση με τον J που μπορεί να βλέπει το παρελθόν, οι περισσότερες “ανατροπές” ήταν τόσο προβλέψιμες που ένιωσα ότι εγώ ο ίδιος… έβλεπα το μέλλον. Αποκορύφωμα (και ταυτόχρονα τεράστιο ξενέρωμα) ήταν ότι είχα υποψιαστεί/ανακαλύψει το δολοφόνο από το πρώτο μισάωρο του παιχνιδιού! Κρίμα, γιατί και η κεντρική ιδέα του, αλλά και κάποιες σεναριακές αναλαμπές, δείχνουν ότι θα μπορούσαμε να έχουμε μια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία, αλλά κάτι στην πορεία στράβωσε ή μάλλον κάποιοι βιάστηκαν να το τελειώσουν και ξέχασαν να γεμίσουν τα κενά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά και η ατμόσφαιρα είναι αρκούντως σκοτεινή –για κάποιον τουλάχιστον που αρέσκεται σε αυτό το είδος- ώστε να υπόσχεται κάτι περισσότερο από ένα αποτυχημένο αστυνομικό θρίλερ.

Και πάλι όμως, ίσως τα πράγματα να μην ήταν τόσο άσχημα, αν το παιχνίδι ικανοποιούσε τον παίκτη από πλευράς gameplay και γρίφων. Έλα όμως που το 90% του χρόνου σας (όχι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος, αν και θα μπορούσε τόσο που έχω ζαλιστεί από το μπλα-μπλα του Again!) θα το φάτε διαβάζοντας ξανά και ξανά (pun intended… again!) τα λεγόμενα των χαρακτήρων. Δεν λέω και το Hotel Dusk ήταν πήχτρα στους διαλόγους, αλλά είχε πού και πού κανένα γρίφο, σε έβαζε λιγάκι να σκεφτείς. Εδώ ακόμα και το πού θα πας και σε ποιον χαρακτήρα θα μιλήσεις, τις περισσότερες φορές γίνεται –έστω και με έμμεσο τρόπο- κατευθυνόμενα. Χωρίς υπερβολή, υπήρξαν σημεία που παρακολουθούσα διαλόγους επί μια ολόκληρη ώρα! Δεν ξέρω αν το κάνει γιατί προσπαθεί να μπει στο βιβλίο Guinness ή να... μας κάνει να πάμε σε καμιά pub και να αρχίσουμε τις Guinness για να στανιάρουμε, αλλά από κάποιο σημείο και μετά έκανα εντελώς μηχανικά το ανεβοκατέβασμα του stylus στην touch screen για να προχωρήσει στην επόμενη γραμμή διαλόγου. Εντάξει, δεν λέω, τέτοιου είδους παιχνίδια βασίζονται αρκετά στην ιστορία τους, αλλά, ρε παιδιά, αν ήθελα να… παίξω ταινία, θα αγόραζα το… Metal Gear Solid!