Ace Attorney Investigations: Miles Edgeworth

“Κύριε Πρόεδρε, ο κατηγορούμενος Miles Edgeworth αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση. Από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα στο παρθενικό Phoenix Wright (γράφοντας το review για το αδικοχαμένο PlayOn!), έθεσε υποψηφιότητα για το βραβείο αντιπαθέστερου Β’ Ρόλου σε videogame. Οι λόγοι που μου έσπαγε τα νεύρα δεν ήταν μόνο το ηλίθιο χτένισμα και το απαράδεκτο κουστούμι του που μοιάζει λες και βγήκε από ταινία εποχής. Ήταν ξερόλας, ειρωνικός, προκλητικός, εριστικός… μου θύμιζε τον εαυτό μου! Ωστόσο, όσο προχωρούσε η σειρά και λόγω διαφόρων γεγονότων που δεν θέλω να αποκαλύψω στο δικαστήριο, γιατί αποτελούν spoilers, ανέτρεψε την άποψη που είχε σχηματίσει το κοινό για αυτόν και έφτασε στο σημείο να θεωρείται… σχεδόν συμπαθής. Πιστεύω λοιπόν ότι η επιβολή ποινής με την κατηγορία της αυθαίρετης ανάληψης του πρωταγωνιστικού ρόλου στο νέο επεισόδιο της σειράς είναι πέρα για πέρα άδικη.”

Αυτή είναι η κατάθεσή μου σχετικά με τον παρεξηγημένο χαρακτήρα του ιδιόρρυθμου κατήγορου Miles Edgeworth και αν κάποιος διαφωνεί… ε, ας ουρλιάξει “Objection!”. Τώρα αν κάποιος από τους φίλους της σειράς, παραξενευτεί που θα αναγκαστεί να καθίσει από την άλλη μεριά του δικαστηρίου, μπορώ να τον καθησυχάσω, αφού ελάχιστες είναι οι αλλαγές που αφορούν στην εξιστόρηση της υπόθεσης και το καθεαυτό gameplay, έστω και αν είναι αρκετές ώστε να δικαιολογούν τη στροφή σε άλλον πρωταγωνιστή.

Για τα πρακτικά και μόνο, αξίζει να αναφέρουμε πως το σενάριο ακολουθεί πέντε διαφορετικές υποθέσεις δολοφονιών, τις οποίες όχι απλώς αναλαμβάνει να εξιχνιάσει ο Edgeworth, αλλά με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο αναμιγνύεται έμμεσα σε αυτές (π.χ. ο πρώτος φόνος λαμβάνει χώρα μέσα στο γραφείο του την ώρα που ο ίδιος επιστρέφει από απουσία ενός μήνα). Όπως μας έχει συνηθίσει η Capcom με την τριλογία Phoenix Wright (αλλά και το spin-off Apollo Justice), η εξέλιξη των υποθέσεων είναι έξυπνη και υπάρχουν στιγμές που οι ανατροπές θα σας αφήσουν… εχμ, άναυδους. Βέβαια, ίσως υπάρξουν και οι περιπτώσεις που θα έχετε μαντέψει την εξέλιξη από νωρίς, εφόσον μου φάνηκε ελαφρώς πιο εύκολο από τους προκατόχους του - ή τελοσπάντων , δεν χρειάστηκε να κολλήσω για ώρες σε κάποιο σημείο. Σαν σύνολο πάντως, οφείλω να παραδεχτώ πως οι ιστορίες των πρώτων PW μου είχαν φανεί κάπως πιο ενδιαφέρουσες. Αντίστοιχα, οι καρικατουρίστικοι χαρακτήρες είναι απολαυστικοί, αν βέβαια παραβλέψετε το στοιχείο της υπερβολής που ανέκαθεν τους διέκρινε. Ως φίλος της σειράς μάλιστα, χάρηκα που είδα ορισμένα γνώριμα πρόσωπα, έστω και σε σύντομα cameos.

Όπως ανέφερα και πιο πάνω, το AAIME ακολουθεί και στο κομμάτι του gameplay πιστά τα βήματα των Phoenix Wright. Έτσι, θα κληθείτε να μοιράσετε το χρόνο σας στο παιχνίδι σε καθήκοντα όπως η αναζήτηση στοιχείων, η ανάκριση προσώπων που μπορεί να έχουν σχέση με την υπόθεση, αλλά όχι και στην ίδια την εκδίκασή της στην αίθουσα του δικαστηρίου, κάτι που συνιστούσε το βασικό μέρος των PW. Υπάρχει πάντως κάτι αντίστοιχο με τη μορφή της ανάκρισης και του “χτενίσματος” των μαρτυριών, αλλά απλώς λαμβάνει χώρα εκτός δικαστηρίου αυτή τη φορά.

Αυτό βέβαια σημαίνει πως παραμένουν και ορισμένα από τα προβλήματα της σειράς, όπως το γεγονός που ανέφερα να έχετε καταλάβει από τα μισά της υπόθεσης ποιος είναι ο δολοφόνος, πώς και γιατί το έκανε, αλλά να μην ξέρετε πώς να το αποδείξετε και να εκνευρίζεστε αφάνταστα βλέποντας τον χαρακτήρα σας να αναρωτιέται σαν χάνος τι σχέση μπορεί να έχουν δυο άσχετα στοιχεία που έπεσαν στα χέρια του. Αντίστοιχα πολλές φορές που θα θέλετε να αναδείξετε κάποια αντίφαση στην κατάθεση κάποιου μάρτυρα (όπως κάνατε με τον “Φοίνικα” στο δικαστήριο, δηλαδή), δεν θα είστε σίγουρος πότε ή ποιο ακριβώς αντικείμενο να δείξετε, αφού σύμφωνα με την –όχι απαραίτητα λανθασμένη- λογική σας, αυτό θα μπορούσε να γίνει με διάφορους τρόπους. Αν όμως δεν το κάνετε όπως ακριβώς θέλει το παιχνίδι, τότε μοιραία θα δείτε την μπάρα ενέργειάς σας να μειώνεται συνεχώς λες και παίζετε Street Fighter IV με τον Έκτορα…

Πέρα από τον πρωταγωνιστή όμως, το παιχνίδι έχει να παρουσιάσει και αρκετά νέα στοιχεία, σίγουρα περισσότερα από όσα συνηθίζαμε να βλέπουμε στις μεταβάσεις ανάμεσα στα προηγούμενα μέρη της σειράς. Πρώτα από όλα, η κίνηση στον χώρο γίνεται μετακινώντας πράγματι τον χαρακτήρα σας σαν κλασικό adventure (με το D-Pad ή το stylus) και όχι κάνοντας κλικ σε ένα άδειο δωμάτιο όπως ίσχυε μέχρι τώρα. Από εκεί και πέρα, κάποια από τα στοιχεία που συλλέγετε καταλήγουν σε ένα φάκελο με την ένδειξη “Logic”. Εκεί, μπορείτε να συνδέσετε δυο στοιχεία που πιστεύετε πως μπορεί να έχουν σχέση μεταξύ τους (π.χ. το θύμα έφερε τραύμα στην κοιλιά και δίπλα του βρέθηκε ένα περίστροφο), ώστε να εξάγετε κάποιο λογικό συμπέρασμα (το θύμα πυροβολήθηκε). Αν και στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για απλοϊκά συμπεράσματα, πρέπει να έχετε υπόψιν σας πως τα λάθη πληρώνονται, οπότε δεν μπορείτε να κάθεστε και να ενώνετε ό,τι στοιχεία έχετε μήπως και σας κάτσει κάτι στην τύχη.

Αν είστε φίλος της σειράς, με λίγα λόγια, τότε αγοράστε το χωρίς δεύτερη κουβέντα, έστω και αν δεν μπορούσατε να σκεφτείτε ότι θα πηγαίνατε ποτέ στο απέναντι στρατόπεδο. Αν πάλι ουδέποτε σας ενθουσίασε ο Phoenix Wright και ουδέποτε καταλάβατε γιατί αυτή η μανία που τους έκανε όλους να την έχουν δει εκκολαπτόμενοι ψηφιακοί Κούγιες και Λυκουρέζοι, τότε δεν πρόκειται να βρείτε εδώ κάτι που να σας αλλάξει την εντύπωση. Όσο για αυτούς που ανήκουν στην τρίτη κατηγορία και δεν έχουν ασχοληθεί με τη σειρά, θα είναι καλή ιδέα να το δουν αν ψάχνουν  ένα πρωτότυπο δικηγορικό/αστυνομικό adventure με ατμόσφαιρα και χαρακτήρες που βρωμάνε anime… Case closed!