World of Keflings, A

Δυστυχώς, αν και ήθελα αυτές τις μέρες να παρακολουθήσω τα «Ταξίδια του Γκιούλιβερ» δεν τα κατάφερα, αφού η παρέα προτίμησε άλλες κινηματογραφικές επιλογές. Θα μου πείτε, «σιγά την ταινία, ρε Δανίκα!». Ναι, δεν λέω, δεν πρέπει να ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά κάτι το ότι βασίζεται σε ένα από τα αγαπημένα μου παιδικά βιβλία, κάτι το ότι πρωταγωνιστούσε ο Jack Black ο οποίος μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής (από εποχές Tenacious D, μέχρι το πρόσφατο Brütal Legend), ήταν ίσως η ταινία που ήθελα να δω περισσότερο αυτές τις γιορτές. Αφού λοιπόν δεν τα κατάφερα, μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω ό,τι πιο κοντινό στο κλίμα της ιστορίας κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή, το A World of Keflings το οποίο κυκλοφορεί για το Xbox LIVE Arcade στα πλαίσια του «Games for the Holidays», μαζί με τα ilomilo και Raskulls.

Για τους μη γνωρίζοντες, το A World of Keflings αποτελεί sequel του προπέρσινου A Kingdom for Keflings, το οποίο αν και το είχα ακουστά, δεν έτυχε να ασχοληθώ, αλλά από όσες περιγραφές διάβασα δεν πρέπει να είχε και τρομερές διαφορές από το sequel που έπαιξα. Η μόνη εμφανής διαφορά είναι το ότι στο AWoK η ιστορία διαδραματίζεται σε τρία βασίλεια, αφού πέρα από το κύριο που υπήρχε και στο AKfK, εδώ έχουμε και δυο μικρότερα, ένα στην έρημο και ένα σε μια χιονισμένη περιοχή.

Για να καταλάβετε στο περίπου τι εστί AWoK, φανταστείτε ένα υπεραπλουστευμένο resource-gathering/city-building strategy τύπου Sim City, όπου όμως όλες οι απαιτούμενες ενέργειες γίνονται μέσω του… Xbox LIVE Avatar σας. Για να πω την αλήθεια, αν έπρεπε να σκεφτώ ένα παιχνίδι το οποίο μου έφερε στο νου το AWoK, τότε αυτό θα ήταν μάλλον όχι κάποιο συμβατικό strategy, αλλά το Black & White του Peter Molyneux. Δεν είναι μόνο ότι κι εδώ έχετε υπό τον έλεγχό σας ένα γιγάντιο πλάσμα, έστω και αν τα ζώα του B&W δεν είχαν ακριβώς την ίδια χρήση (εκεί ήταν κάτι σαν κατοικίδια που τους δίνατε εντολές, ενώ στο AWoK πρόκειται για εσάς τον ίδιο οπότε έχετε τον απόλυτο έλεγχο). Είναι και το γενικότερο ύφος του παιχνιδιού, από το gameplay και τις αποστολές που σας αναθέτουν οι κάτοικοι του χωριού σας, μέχρι και την πολύχρωμη αισθητική του.

Σε γενικές γραμμές, το gameplay συμπυκνώνεται στην παρακάτω διαδικασία: Βάζετε τους κατοίκους του χωριού σας να μαζεύουν τα απαραίτητα resources για να κατασκευάσετε κάποια κομμάτια και να χτίσετε κάποια κτήρια, ώστε να φτιάξετε νέα resources από τις πρώτες αυτές ύλες για να χτίσετε ακόμα πιο εξελιγμένα κτήρια. Και αυτή είναι μια διαδικασία που θα την επαναλαμβάνετε μέχρι τον τελικό σας προορισμό που είναι να χτίσετε ένα μεγαλοπρεπές κάστρο για το βασίλειό σας, όπως άλλωστε συνέβαινε και στο πρώτο παιχνίδι. Υπάρχουν μεν ορισμένες side missions, αλλά οι περισσότερες είναι υπερβολικά απλές και δεν αποτελούν ιδιαίτερες προκλήσεις (π.χ. «Βρες το τάδε αντικείμενο που είναι κρυμμένο στο δάσος», «Χτίσε δυο σπίτια», «Κλώτσα πέντε ξυλοκόπους» κ.λπ.). Σας βγάζουν πάντως για λίγο από τη ρουτίνα, ενώ σας δίνουν και χρήσιμες αμοιβές.

Κάτι που μου έκανε τεράστια εντύπωση, είναι πως ο χειρισμός ήταν -σχεδόν- χωρίς προβλήματα. Γενικά είμαι από τα άτομα που θεωρούν πως τα RTS αυτού του τύπου είναι τίτλοι που πρέπει να παίζονται αποκλειστικά με mouse και πληκτρολόγιο, οπότε αυτός ήταν ένας παράγοντας που τον φοβόμουν αρκετά, αλλά παραδόξως τα πράγματα δούλευαν αρκετά καλά. Ίσως βέβαια σε αυτό να έφταιγε και το ότι ο ρυθμός του παιχνιδιού είναι αρκετά αργός, καθώς και το ότι δεν υπάρχουν διαξιφισμοί με άλλες φυλές για να απαιτούν γρήγορα αντανακλαστικά.

Χοντρικά, σκεφτείτε πως οι λειτουργίες γίνονται μετακινώντας το Avatar σας από το ένα σημείο στο άλλο, κάτι που από τη μια ήταν αρκετά απλό, αλλά από την άλλη γινόταν λίγο κουραστικό αν είχατε πολλά κτήρια ή πολύ κόσμο στη δούλεψή σας π.χ. αν θέλετε να στείλετε κάποιον χωρικό να μαζέψει ξύλα, έπρεπε να τον πιάσετε από σβέρκο με το γιγαντιαίο alter ego σας, να τον κουβαλήσετε μέχρι το δάσος, να τον αφήσετε, να τον ξανασηκώσετε, να τον πάτε μέχρι την αποθήκη ή το κτήριο που θέλετε να εναποθέτει τα ξύλα που κόβει και να τον ξαναφήσετε εκεί!