50 Cent: Blood on the Sand

Δεν μου αρέσει η "μουσική" ραπ. Ορίστε, το ξεκαθάρισα από την αρχή. Θεωρώ πως "δεν έχει κάτι να μου πει" μια ολόκληρη συλλογή μουσικών κομματιών στα οποία –συνήθως σκουρόχρωμοι- άνθρωποι απαγγέλουν με γρήγορο ρυθμό στίχους για το πώς ο οδηγός του λεωφορείου τσαντίστηκε που δεν μπορούσε να στρίψει στο στενό που είχαν παρκάρει και έτσι πήρε τα ούζι του και την παρέα ("γκάνγκ", "μπράδας", "χόμις" και τα ρέστα) και, το επόμενο βράδυ, γάζωσε τόσο το γυαλιστερό τουτού όσο και τους σκουπιδοντενεκέδες έξω από το σπίτι. "Και τώρα, πού θα ρίχνω τ' αποφάγια, γιο, θα περνάνε δύσκολα τα βράδια, γιο, τα ρημάδια, γιο, μαδαφάκα, γιο"… Και τα λοιπά και τα λοιπά. Σκέτη ποίηση. Λίγο πιο τραγικό από την ελληνική ραπ (γέννημα-θρέμα των "ελληνικών γκέτο"… εμ… ναι… όπως λέμε "Δράτσα σίτυ", εκ του Δραπετσώνα) είναι το να χαρακτηρίζεις έναν ερμηνευτή της ραπ ως "τραγουδιστή". Περισσότερο τραγικό είναι να βασίζεις ένα ολόκληρο παιχνίδι δράσης επάνω του. Το απόλυτα, παρανοϊκά τραγικό, όμως, είναι να αποφασίζεις να δημιουργήσεις και… sequel! Αν αυτά όμως είναι άσχημα, υπάρχει και κάτι χειρότερο… Πολύ χειρότερο… Το να βρίσκεσαι στη θέση μου, να πρέπει να παρουσιάσεις το εν λόγω sequel και, εκεί που είσαι έτοιμος να το θάψεις –για όλους τους παραπάνω λόγους και ακόμη περισσότερους- να σου βγαίνει όχι απλά καλό, αλλά πολύ καλό. Πάρα πολύ καλό. Ένα κλικ πριν το "εξαιρετικό"! Γιατί! Γιατί μου το κάνεις αυτό THQ; 

 

Whersmamoney, biatch?

Το πρώτο από τα στοιχεία που σώζουν το 50 Cent: Blood on the Sand, σε αντίθεση με τον προηγούμενο τίτλο, 50 Cent: Bulletproof, είναι το απολύτως "βαρεμένο" σενάριο του. Η άτοπη ιστορία του Blood on the Sand ξεκινά με τον 50 Cent και "τα κολλητάρια" του, G-Unit, να "τραγουδούν" σε μια συναυλία σε μια τριτοκοσμική χώρα. Πριν καλά-καλά προλάβει κανείς να πει "πάρε ένα χαμένο, που θέλει να μας δείξει πως θα έδινε συναυλία σε μια φτωχή χώρα" υποθέτοντας πως το κάνει για… "την ψυχή της μάνας του", η συναυλία τελειώνει και ο 50 Cent με την G-Unit φεύγει από τη σκηνή σηκώνοντας το κινητό. "Τι πάει να πει `μου έφαγαν τα φράγκα μου`;" ρωτά τσαντισμένος. 1-0 υπέρ του Blood on the Sand και κατά εμού. Αυτό θα πει αυτογνωσία και ρεαλισμός. Φράγκα. It's all that matters.

Όπως αποδεικνύεται, αυτός που χρωστά τα φράγκα στον 50 Cent δεν έχει να τον πληρώσει, αλλά έχει πέσει στα χέρια του ένα κρανίο, ανεκτίμητης αξίας, περίτεχνα στολισμένο με διαμάντια. Πουλώντας το, θα πάρει τα χρήματα του και θα μπορέσει να πληρώσει τον 50 Cent και την G-Unit. Ο 50 Cent λοιπόν βρίσκεται με το κρανίο στα χέρια έναντι αμοιβής, καθώς τα μέλη της G-Unit τον προτρέπουν "να του τινάξει τα μυαλά στον αέρα". Καβαλούν όλοι μαζί ένα αρματωμένο τουτού και… καμπούμ! Στην πορεία τους επιτίθενται, ανατινάζουν το αρματωμένο τους τουτού και κλέβουν το πολύτιμο κρανίο. Οι αγαπημένοι ήρωες των μικρών μας φίλων καταφέρνουν να "τη βγάλουν καθαρή", πετάγονται έξω από το όχημα και, ο 50 Cent με ένα άλλο μέλος της G-Unit, με όπλα ανά χείρας, αναλαμβάνουν μάχιμη δράση. Και αν κανείς αναρωτηθεί "γιατί δεν πλήρωνε κάποιον να τρώει τις σφαίρες για πάρτη του ", να έχετε κατά νου πως η επιλογή του α) είναι κινητήρια δύναμη για τον τίτλο (αλλιώς δεν θα λεγόταν "50 Cent" αλλά "Working for 50 Cent", ή κάτι τέτοιο) και, το σημαντικότερο, β) ο 50 Cent δεν είναι η Madonna, και του αρέσει να αποδεικνύει "πόσο μάγκας είναι". Ναι.