2010 FIFA World Cup

Σάββατο 12 Ιουνίου 2010, Nelson Mandela Bay Stadium, Πορτ Ελίζαμπεθ, Νότιος Αφρική. Το γήπεδο γεμάτο, οι ιαχές «Ελλάς-Ελλάς» σχεδόν επισκιάζουν τις βουβουζέλες, τα παραδοσιακά όργανα των Νοτιοαφρικανών που ντύνουν ακόμα έναν αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι παίκτες Ελλάδας και Κορέας μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, η ανάκρουση των εθνικών ύμνων ολοκληρώνεται και ο Ουρουγουανός ρέφερι, Jorge Larrionda σφυρίζει την έναρξη του παιχνιδιού.

Η χώρα μας κάνει ιδανικό ξεκίνημα όταν ο Σαμαράς μπαίνει από τα αριστερά στην περιοχή των Κορεατών στο ’17, σεντράρει χαμηλά και ο επερχόμενος Φάνης Γκέκας από το ύψος της μικρής περιοχής πλασάρει τον Lee Woon Jae για το 1-0. Δεν πέρασαν ούτε δέκα λεπτά και στο ’25 και πάλι ο Γκέκας κέρδισε τη μπάλα από τον Yong Hyung, μπήκε μόνος του στην περιοχή και με άψογο πλασέ «έγραψε» το 2-0. Ένα τραγικό σφάλμα του Χαλκιά ο οποίος έχασε τη μπάλα έπειτα από σέντρα του Park επέτρεψε στον Ki Sung Yueng να μειώσει σε 2-1 δίνοντας και πάλι ελπίδες στους Κορεάτες, ωστόσο κι ενώ όλοι περίμεναν τη λήξη του ημιχρόνου, ο Κατσουράνης έβγαλε μπαλιά-τρύπα στον Σαλπιγγίδη που έμεινε όρθιος υπό την πίεση του Lee Jeong Su και έκανε το 3-1. Στο δεύτερο μέρος, οι παίκτες του Otto Rehhagel έκαναν συντήρηση δυνάμεων και κλείνοντας καλά τους διαδρόμους προς την περιοχή του Κώστα Χαλκιά, κράτησαν το 3-1 και μπήκαν με το δεξί στις υποχρεώσεις τους στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής.

Ελλάδα: Χαλκιάς, Μόρας, Κυργιάκος, Παπασταθόπουλος, Τοροσίδης, Σεϊταρίδης (’78 Νίνης), Κατσουράνης, Καραγκούνης, Σαλπιγγίδης (’70 Αμανατίδης), Σαμαράς, Γκέκας

Να ‘τοι, να ‘τοι οι πρωταθλητές!

Το παραπάνω κειμενάκι -που μακάρι να αποδειχθεί προφητικό- αντικατοπτρίζει την πρώτη μου, ολοκληρωμένη εμπειρία (γιατί καλά τα hands-on αλλά σε κόβουν στη μέση τα άτιμα!) από το 2010 FIFA World Cup, το επίσημο παιχνίδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου που διοργανώνεται το φετινό καλοκαίρι στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής και με το οποίο είχαμε μια πρώτη γνωριμία πριν λίγους μήνες μέσω του σχετικού event της EA στο Λονδίνο στο οποίο και το byteme είχε παραβρεθεί αποκλειστικά για τη χώρα μας. Κρατώντας μία πιο ολοκληρωμένη έκδοση στα χέρια μου απ’ ότι τότε λοιπόν (και έχοντας ήδη «γράψει» τριψήφιο αριθμό αγώνων :P) είμαι σε θέση να μπορώ να εξάγω πιο ολοκληρωμένα συμπεράσματα για το παιχνίδι το οποίο μολονότι οι δημιουργοί του στο προαναφερθέν event της EA προσπάθησαν να μου το πλασάρουν ως «ξεχωριστή οντότητα» και «διαφορετικό από τα FIFA τίτλο», εξακολουθώ να πιστεύω πως πρόκειται για το… FIFA 2010,5 –χωρίς αυτό να είναι κάτι αρνητικό.

Κατ’ αρχάς πριν συνεχίσετε να διαβάζετε, κάντε μια παλικαριά και ρίξτε μια ματιά στο hands-on του τίτλου αφού δεν λέει να επαναλαμβάνομαι. Το 2010 FIFA World Cup λοιπόν, δεν έχει την παραμικρή σχέση με το FIFA 10. Αν και στο review του δεύτερου δηλώναμε τόσο εγώ όσο και ο Νότης εντυπωσιασμένοι με τα όσα μας παρουσίαζε η EA Sports, το παιχνίδι μπροστά στον επίσημο τίτλο του Μουντιάλ ωχριά. Κατ’ αρχάς από πλευράς γραφικών, τα πάντα έχουν βελτιωθεί (υπάρχουν πάντως κι άλλα περιθώρια προόδου) με τις φωτοσκιάσεις να είναι απείρως καλύτερες και να έχουν ως αποτέλεσμα τη ρεαλιστικότερη απεικόνιση προσώπων και παικτών. Οι δε κινήσεις των τελευταίων είναι απολύτως φυσικές και σε περίπτωση που αντίπαλοι είναι δύο παίκτες που έχουν πάρει τον αέρα του 2010 FIFA World Cup, τότε το όλο θέαμα δεν θα απέχει και πολύ από αυτό ενός πραγματικού ποδοσφαιρικού αγώνα!

Σε αυτό παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και η ατμόσφαιρα εντός γηπέδου αφού οι άνθρωποι της EA Sports έδωσαν μεγάλη βαρύτητα στην όσο το δυνατόν πειστικότερη αναπαραγωγή του εορταστικού κλίματος που αναμένεται να επικρατεί στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής. Με δεδομένες τις χαμηλές πωλήσεις των εισιτηρίων ως τώρα μάλιστα, θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι το κλίμα που επικρατεί κατά τους αγώνες είναι καλύτερο από αυτό που θα δούμε σε λίγους μήνες μέσα από τους δέκτες των τηλεοράσεών μας –ή από κοντά, οι πιο τυχεροί. Οι βουβουζέλες, τα παραδοσιακά όργανα της Νοτίου Αφρικής θα σας πάρουν τα αφτιά με το βουητό τους ενώ τα κοντινά στους προπονητές των ομάδων που ζουν με τον τρόπο τους τους αγώνες, προσδίδουν στο όλο θέαμα μια πιο «τηλεοπτική» αύρα. Σε αυτό το τελευταίο συντελούν και τα σχόλια των εκφωνητών που έχοντας λιγότερες ομάδες να ασχοληθούν απ’ ότι συνήθως, εμβαθύνουν αρκετά περισσότερο –τόσο στην ιστορία των ομάδων, όσο και σε παίκτες ξεχωριστά.