15 Days

Το 15 Days είναι το τελευταίο δημιούργημα της γερμανικής House of Tales η οποία μάς έχει δώσει επίσης τα Moment of Silence και Overclocked. Tο Moment of Silence ήταν ένα ιδιαίτερα ισορροπημένο παιχνίδι, με εκπληκτικό σενάριο και ορισμένους πολύ εμπνευσμένους γρίφους. Με το Overclocked η House of Tales έριξε σαφώς πολύ περισσότερο βάρος στο σενάριο του παιχνιδιού παρά στους γρίφους (ενδεχομένως επηρεασμένη από το καταπληκτικό Fahrenheit της γαλλικής Quantic Dream). Όπως θα δούμε παρακάτω, με το 15 Days έφερε αυτή τη λογική στα άκρα.

Οι... Ρομπέν των ακτιβιστών!

Στο παιχνίδι παρακολουθούμε τις περιπέτειες μίας ομάδας ακτιβιστών η οποία έχει τη βάση της στην Αγγλία. Ηγέτιδα της τριμελούς αυτής ομάδας είναι η νεαρή απόφοιτος σχολής καλών τεχνών, Cathryn Hope. Στην ομάδα συμμετέχουν επίσης ο 40άρης Βέλγος Bernard Dewaele, πρώην ληστής έργων τέχνης, και ο Mike Mensforth, ένας κλασικός computer geek που συμμετέχει στην ομάδα περισσότερο γιατί είναι «τσιμπημένος» με την Cathryn παρά για ιδεολογικούς λόγους. Οι τρεις τους προσλαμβάνονται από συλλέκτες για να κλέβουν έργα τέχνης από μουσεία ή και από άλλους συλλέκτες. Τα κέρδη τους από αυτές τις επιχειρήσεις τα καταθέτουν σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς. Η συνήθης τακτική τους είναι να αντικαθιστούν τα αυθεντικά έργα τέχνης με αντίγραφα. Έτσι η δράση τους αργεί να αποκαλυφθεί, πράγμα που τους δίνει σημαντικό προβάδισμα έναντι της αστυνομίας. Στην αρχή του παιχνιδιού η ομάδα προσεγγίζεται από έναν μυστηριώδη Αφρικανό διαμεσολαβητή ο οποίος τους προσφέρει μία τεράστια αμοιβή για να κλέψουν έναν σχετικά άσημο πίνακα από ένα λονδρέζικο μουσείο. 

Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ο ειδικός πράκτορας της Ιντερπόλ, Jack Stern, αναλαμβάνει να διερευνήσει την υπόθεση του θανάτου του Υπουργού Εξωτερικών της Αγγλίας. Φαινομενικά δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο που να υποδεικνύει δόλο σε αυτή την υπόθεση, αλλά λόγω της θέσης του θύματος κρίνεται απαραίτητη η περαιτέρω διερεύνησή της.

Πώς συνδέονται αυτές οι δύο παράλληλες ιστορίες; Ποιος ή ποιοι κρύβονται πίσω από τη δολοφονία του Υπουργού; Ποιος είναι ο σκοπός του μυστηριώδους εργοδότη της Cathryn και των φίλων της; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτηματικά που απαντώνται στην πορεία της περιπέτειας.

Το παιχνίδι προσεγγίζει πολύ διακριτικά και πολύ ώριμα μερικά πολύ σοβαρά διλήμματα, τόσο κοινωνικής όσο και προσωπικής φύσεως. Το προφανές ερώτημα που προκύπτει είναι το κατά πόσο οι ευγενείς σκοποί των ακτιβιστών δικαιολογούν μέχρι και παράνομες πράξεις. Στην πορεία της περιπέτειας όμως θα συναντήσετε και άλλους, βαθύτερους προβληματισμούς, ενώ ίσως ορισμένοι εξ υμών να αναθεωρήσετε ορισμένες αντιλήψεις που η κοινωνία μας θεωρεί αδιαπραγμάτευτες. Μπορεί να ακούγομαι υπερβολικός, άλλωστε μιλάμε απλά για ένα παιχνίδι, έτσι δεν είναι; Αυτή όμως είναι η ειλικρινής μου άποψη.

Μπορεί η αναφορά μου στο σενάριο του παιχνιδιού να σας φάνηκε υπερβολικά εκτεταμένη, αλλά πιστέψτε με, πέρα από αυτό δεν μπορώ να σας πω και πολλά άλλα για το παιχνίδι αφού το gameplay του είναι από υποτυπώδες έως ανύπαρκτο! Ουσιαστικά το μόνο που κάνουμε είναι να φέρνουμε εις πέρας κάποια «quests», ενεργοποιώντας έτσι την επόμενη σεκάνς διαλόγου η οποία συχνά διαρκεί μέχρι και πάνω από πέντε λεπτά! Δανείστηκα τον όρο «quests» από τα RPGs αφού οι «γρίφοι» του παιχνιδιού παραπέμπουν πολύ περισσότερο στα quests ενός RPG παρά στους γρίφους ενός adventure. Εκτός αν θεωρείται γρίφος το «πάρε αυτό και πήγαινέ το σε αυτόν» ή το «πάτα αυτό τον διακόπτη». Και αυτοί είναι από τους πιο περίπλοκους «γρίφους» του παιχνιδιού! Συνήθως αρκεί απλά να μιλήσουμε με κάποιον ή να πάμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο για να προχωρήσει η περιπέτεια! Επιπλέον ορισμένοι εξ αυτών είναι παράλογοι. Π.χ. όταν κάνετε την αναγνωριστική επίσκεψη στο μουσείο του Λονδίνου η Cathryn αναλαμβάνει να αποσπάσει την προσοχή του φρουρού ώστε ο Bernard να μπορέσει να καταγράψει τις κάμερες χωρίς να κινήσει υποψίες. Δεν εξηγείται όμως γιατί ακολουθεί την Cathryn ο φρουρός σε όποιο δωμάτιο κι αν πάει αυτή, αφήνοντας έτσι τον Bernard ελεύθερο να δράσει! Υπάρχουν και πέντε – έξι καθαρά «trial and error» γρίφοι, οι οποίοι όμως είναι καθαρά διαδικαστικοί και δεν απαιτούν καθόλου δημιουργική σκέψη εκ μέρους μας. Ενδεχομένως πολλοί να τους έβρισκαν εκνευριστικούς, αλλά ευτυχώς το παιχνίδι μάς δίνει ένα χρονικό περιθώριο να τους λύσουμε μόνοι μας και μετά μας δίνει τη δυνατότητα να τους παρακάμψουμε.