στήλες & blog

To 1979 οι περισσότεροι από εμάς ήμασταν είτε αγέννητοι είτε πάρα πολύ μικρούληδες για να έχουν ξεκινήσει να μας απασχολούν πράγματα για τα οποία χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε ιδιαίτερα το μυαλό μας. Απλώς περιμέναμε καρτερικά, κοιτάζοντας το ρολόι σε εκείνον τον «τηλεοπτικό κύκλο» (ξέρει κανείς αν υπάρχει κάποια τεχνική ονομασία για αυτόν;) και μετρώντας τα ψηφία στην οθόνη της τηλεόρασης μέχρι να γράψουν «11:59:59» για να αρχίσει το πρόγραμμα (μπορεί να ήταν και 12:59, δεν θυμάμαι ακριβώς). Ναι, ναι, η τηλεόραση. Ένα τεράστιο επίτευγμα στα δικά μας clueless μάτια, αλλά εκτιμώ ότι και για τους πατεράδες μας ήταν τότε κάτι σαν θαύμα της εποχής. «Ε, ρε, τι γίνεται στον κόσμο», θυμάμαι να λένε οι μεγαλύτεροι, παρακολουθώντας την επί πολλά χρόνια αγαπημένη τηλεοπτική σειρά: τις ειδήσεις! Παράθυρο στον κόσμο με θέα τον Ψυχρό Πόλεμο και αισθανόμασταν ευτυχισμένοι για αυτό το τεράστιο δώρο της τεχνολογικής (και καταναλωτικής, βεβαίως) εξέλιξης.

«Θα είναι HD τα γραφικά του; Τρισδιάστατα;», «Θα έχει Blu-Ray ή πάλι θα το γυρίσει σε κανένα cartridge; », «Ανίχνευση κίνησης θα έχουν τα χειριστήρια ή τώρα αποφάσισαν ότι δεν χρειάζεται γιατί κι οι casuals έγιναν πλέον hardcore;», «Φραπουτσίνο θα φτιάχνει; Και τότε γιατί το βάφτισαν έτσι;», «Θα με βοηθήσει να βρω γκόμενα;»

Πριν λίγο καιρό σχολιάσαμε, μέσα από διάφορες στήλες του byteme, τα όσα είπε ο Satoru Iwata της Nintendo σχετικά με το φαινόμενο των λεγόμενων «indie games» που κατακλύζουν υπηρεσίες ψηφιακής διανομής όπως το App store και τα οποία, κατά τον ίδιο, αποτελούν τροχοπέδη για την ποιότητα των videogames εν γένει. Και μπορεί ο Iwata να το εξέφρασε με πιο εύσχημο τρόπο, όπως και ο Reggie Fils-Aime που έσπευσε να τον υποστηρίξει, αλλά στην αργκό των gamers υπάρχει μία λέξη για αυτό στο οποίο πλαγίως αναφέρθηκαν οι δύο ισχυροί άνδρες της Nintendo. «Shovelware», ελληνιστί «σκουπιδαριό». Και όμως, σε αυτούς τους indie developers και σε τέτοια «σκουπίδια», ο χώρος των videogames χρωστά ένα σπουδαίο κομμάτι της ύπαρξής του.

«Λοιπόν, θα γράψεις ένα αφιέρωμα για τα 25 χρόνια του Link όπου θα αναφέρεσαι αποκλειστικά σε αυτόν και όχι στα παιχνίδια της σειράς και θα το προλογίσεις με τη φράση ‘Είμαι αγόρι και δεν με λένε Zelda!’…».

Όταν η καριέρα σου στη show business ξεκινά με εσένα στο ρόλο του «κακού» ο οποίος απαγάγει χωρίς λόγο και αιτία το κορίτσι ενός τύπου που έμελλε να εξελιχθεί στο διασημότερο ήρωα στην ιστορία των videogames, τότε η λογική λέει πως το μέλλον σου φαντάζει κάτι παραπάνω από προδιαγεγραμμένο. Ναι, σίγουρα, θα σε αναγνωρίζουν όλοι ακόμα και αν φοράς μαύρα γυαλιά ή… κόκκινες γραβάτες με τα αρχικά σου. Όμως οι άνθρωποι θα σε μισούν, κάποιοι θα θέλουν να σε βαρέσουν με ένα σφυρί ή να σου πετάξουν το πρώτο βαρέλι που θα βρουν μπροστά τους και οι μανάδες θα επικαλούνται το όνομά σου για να φάνε τα μυξιάρικά τους όλη τη φασολάδα που με τόσο κόπο έφτιαξαν.

Ας γυρίσουμε θεωρητικά τον χρόνο λίγο πίσω (σ.σ: με διαφορά η πιο πρωτότυπη εισαγωγική πρόταση για retrospective!), κάπου 16-17 χρόνια, ας πούμε και ας επιδοθούμε σε μια κάπως πιο ενδιαφέρουσα εκλογική διαδικασία από αυτή που έλαβε χώρα την περασμένη Κυριακή. Βρίσκουμε στο δρόμο 100 κατόχους NES και με τη θρυλική 8-bit παιχνιδομηχανή της Ninty να βρίσκεται πλέον στα τελευταία της, τους ζητάμε να μας απαντήσουν σε μια απλούστατη ερώτηση: Ποιο θεωρούν ότι είναι το κορυφαίο παιχνίδι στην ιστορία της κονσόλας; Αυτοδυναμία από τον πρώτο κιόλας γύρο, πιάνει το φαβορί του γκάλοπ, το οποίο άλλωστε ήταν και πρόσφατο στις συνειδήσεις των παικτών, το Super Mario Bros. 3, με 81%. Από τους υπόλοιπους, 11 παιδάκια με πράσινα t-shirt και αυτάκια λίγο μεγαλύτερα από το φυσιολογικό, θα ψηφίσουν The Legend of Zelda. Ένας πιτσιρικάς με σχιστά ματάκια θα αρχίσει να λέει κάτι ακαταλαβίστικα, από τα οποία το μόνο κατανοητό είναι οι λέξεις «Final» και «Fantasy», ενώ ο αδερφούλης του δίπλα που δεν μιλά ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά, θα ψελλίσει ένα «Ντοράγκονου Κουέσουτο» (=«Dragon Quest», για τους μη ιαπωνομαθείς). Ο μικρός Ονούφριος που κληρονόμησε το NES από ένα γειτονόπουλο που του το πούλησε κοψοχρονιά για να αγοράσει Super NES, αλλά ο ίδιος ήταν πολύ φτωχός για να αγοράσει «κασέτες», θα πει το Super Mario Bros., το πρώτο, γιατί -μόνο- αυτό ξέρει, -μόνο-αυτό εμπιστεύεται. Το Metroid θα διαλέξει ένα αγοροκόριτσο με ξανθά μακριά μαλλιά και οι τρεις «μάτσο» κολλητοί της τα Probotector (σ.σ: ναι, εμείς έτσι το μάθαμε το Contra, με ρομπότ και άλλο όνομα!), Castlevania και Mega Man. Μέχρι που η σειρά φτάνει σε έναν αφύσικα ψηλό πιτσιρικά με μια αφύσικα φουσκωτή μπουκλοαφάνα: «Εννοείται, το Kirby’s Adventure!».

Πριν από έντεκα περίπου χρόνια, ως… παλαίμαχος έφηβος μπασκετμπολίστας του Πανιωνίου, υπέγραψα την πρώτη μου μεταγραφή σε αντρική ομάδα. Η ομάδα λεγόταν Ίκαρος, είχε έδρα την πατρίδα μου και μπασκετομάνα Νέα Σμύρνη και έχοντας περάσει συνολικά από δέκα-παρά-έναν συλλόγους, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως ήταν με διαφορά ο πιο ανοργάνωτος και «της γειτονιάς» σύλλογος που αγωνίστηκα. Άλλωστε, ο βασικός λόγος που αποχώρησα τότε (αν και είναι από τις ελάχιστες φορές που έμεινα και δεύτερη χρονιά στην ίδια ομάδα) ήταν ότι δεν έδειχνε αρκετά φιλόδοξη και ήθελα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ανώτερο επίπεδο. Εδώ που τα λέμε εξάλλου, επρόκειτο απλώς για μια συνοικιακή ομάδα με μόλις 8(!) χρόνια ιστορίας, αφού είχε ιδρυθεί το 1991! Σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει εντελώς και ο Ίκαρος -έχοντας μετακομίσει εδώ και 1-2 χρόνια στη γειτονική Καλλιθέα- ετοιμάζεται να κάνει το ντεμπούτο του στα σαλόνια της Α’1(!), ανταγωνιζόμενος ορισμένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ της Ευρώπης!

Η ανακατάταξη στα περιεχόμενα της ντουλάπας, φέτος, συνοδεύτηκε από την νοσταλγική αναβίωση της Amiga 1200 <3. Είχα καιρό να την πιάσω στα χέρια μου και δεν αντιστάθηκα στην επιθυμία να ξετυλίξω το σελοφάν και να την βάλω σε λειτουργία (παρότι δυσκολεύτηκα να θυμηθώ που έχω το τροφοδοτικό της). Ακόμη περισσότερες αναμνήσεις, βεβαίως, ακολούθησαν «ξεφυλλίζοντας» δεκάδες δισκέτες με παιχνίδια. Εικόνες, συμπεριφορές, συναισθήματα ανυπομονησίας και εκνευρισμού, περνούσαν από μπροστά μου σαν slideshow στο «γρήγορο».

Δεν μπορείτε να πείτε, σας είχα προειδοποιήσει ότι το Β’ Μέρος του αφιερώματος στην 30η επέτειο από τη γέννηση ενός εκ των πιο εικονικών χαρακτήρων, θα πέσει πάνω σας πιο σύντομα και από την οργή των χρωματιστών φαντασματακίων. Έχοντας λοιπόν περιγράψει στο Α’ Μέρος το τι συνέβη με το παρθενικό, το πρωτότυπο Pac-Man και τις περιπέτειές του σε διάφορες πολιτείες, έφτασε η στιγμή να ασχοληθούμε με τους… απογόνους του, φυσικούς και μη.

Το προπερασμένο Σαββατοκύριακο δεν ήταν ο… γράφοντας η μοναδική προσωπικότητα του χώρου του gaming που είχε γενέθλια. Βλέπετε, μια μέρα και μια χρονιά πριν από την αφεντιά μου, στις 22 Μαΐου του 1980, πρωτοείδε το φως της μέρας ένα ζουμπουρλούδικο, κιτρινιάρικο και αχόρταγο μωρό, ο οποίος θα εξελισσόταν σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες ακόμα και σε όσους δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τα videogames.