Σπαθιά, κρέας, γυναίκες

Αρνούμαι πεισματικά να δώσω ως τίτλο του άρθρου τον Ευρωπαικό και Αμερικάνικο τίτλο του παιχνιδιού που αποτελεί το βασικό θέμα αυτού του άρθρου, όπως αρνούμαι εξίσου πεισματικά να ενταχθώ ανάμεσα στα πλήθη προβάτων που τον έχουν θάψει. Είναι οι ίδιοι αδαείς και ανέραστοι κάφροι που θεωρούν "απλοϊκό" το PacMan και απομεινάρι που παρελθόντος το Arkanoid. Είναι οι ίδιοι που ποτέ δεν κατάλαβαν το μεγαλείο του Γκόλντεν Άχ, "για το νάνο που δεν χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ", και που αντικατέστησαν το στρατηγικό βάθος των απλών κινήσεων του International Karate (κυκλοφορεί και σε "πλάς" έκδοση) με φλυαρία των σύγχρονων beat'em ups. Των σύγχρονων beat'em ups που απαιτούν τη χρήση τουλάχιστον έξι πλήκτρων και δύο μοχλών, πατημένων το σωστό κλάσμα του δευτερολέπτου (το οποίο ονομάζουν επιστημονικά "frame", εκ του "καρέ του animation"), μόνο και μόνο για να δείξουν στην οθόνη κάτι αρκετά λιγότερο εντυπωσιακό από την αντρίκια, ύπουλη και καταχθόνια χαμηλή γροθιά στα αμελέτητα που πάντα έκανε ο κόκκινος καρατέκα μου στον λευκό λαπά αντίπαλό του. Στο International Karate ντε. Αυτοί που, όπως θα δούμε παρακάτω, βαριούνται το σεξ. Ναι, ναι, και όμως… Βαριούνται το σεξ και το κατακρίνουν ως μονότονο! Θού, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα του … Τώρα, θα μου πείτε, "τι σχέση έχει αυτή η εισαγωγή με τον τίτλο του θέματος"; Μεγάλη. Πέρα από το ότι έπεισε τους πιο εύπιστους ανάμεσα σας πως "ξέρω πέντε πράματα από παιχνίδια" (οι ίδιοι αναρωτιόνται "αν δεν ξέρει, πώς διάολο γράφει εδώ;"), εδραίωσε ένα σημαντικό παράγοντα βάσει του οποίου πρέπει να κρίνουμε ένα παιχνίδι σαν το Za Oneechanbara: ότι είναι πολύπλοκο δεν είναι και, κατ' ανάγκη, καλό. Τσού. Όχι πάντα.

Εν αρχή, τα γελάδια

Στο Za Oneechanbara (εντάξει, εντάξει, μπορείτε να βρείτε περισσότερες αναφορές ψάχνοντας για "Bikini Samurai Squad" ή "Bikini Zombie Slayers") βασικός πρωταγωνιστής είναι μια γελαδάρισσα. Ασιάτισσα γελαδάρισσα. Asian Cowgirl, αγγλιστί. Asian Cowgirl με bikini, όπως προδίδει ο τίτλος. Asian Cowgirl με bikini και σπαθί που σφάζει ζόμπι, για να είμεθα πιο ακριβείς. Συμπρωταγωνιστής της, και ελεγχόμενος χαρακτήρας στον πλέον πρόσφατο τίτλο της σειράς, είναι η αδελφή της. Η οποία είναι μαθητριούλα. Με στολή. Εδώ κάνουμε μια παύση, ανάβουμε τσιγάρο και "παίζουμε" με το χαμηλό ποτήρι κονιάκ, εκτιμώντας τη γεμάτη γεύση του, το κεχριμπαρένιο χρώμα του, τη διαύγεια του, καθισμένοι αναπαυτικά στην πολυθρόνα δίπλα από την μεγάλη TFT που απεικονίζει ένα screensaver τζακιού. Με ύφος Άγγλου ευγενή, αφήνουμε τη σκέψη να βουλιάξει στο συνειδητό μας. "Ω, πρόκειται για μια ψηφιακή αναπαράσταση δύο Ασιατισσών, εκ των οποίων η μια είναι τουεντησάμθινγκ ημίγυμνη γελαδάρισσα με κατάνα και η άλλη σχεδόν ανήλικη μαθητριούλα… Επίσης με κατάνα… Ω, γουέλ… Νιώθω μια κάποια σεξουαλική διέγερση. Μάλλον πρέπει να πάω για ιππασία. Ναι."

Όποιος θεωρεί πως οι δύο χαρακτήρες ταύτοι θα ταίριαζαν περισσότερο σε συλλογή εικόνων ecchi (μάθετε και μια νέα λεξούλα για να ψάχνετε στο Google), κρυμμένη στα τρίσβαθα υποφακέλων DVD του τελευταίου, καμένου, φοιτητή της γεωπονικής στη Βοστόνη, έχει απόλυτο δίκιο. Είναι πρότυπα μιας αρρωστημένης φαντασίωσης που μοιράζεται σημαντική μερίδα του αντρικού πληθυσμού και που, μονάχα με την ύπαρξη της, αποτελεί επιχείρημα του γιατί ίσως ο κόσμος μας να ήταν πιο λογικός αν τον έκαναν κουμάντο οι γυναίκες. Όσο, όμως, εξακολουθούμε να έχουμε "το πάνω χέρι", θα διατηρούμε το δικαίωμα να φαντασιωνόμαστε ημίγυμνες, άκρως προκλητικές γελαδάρισσες και μαθητριούλες εξ' Ασίας που κραδαίνοντας υπερμεγέθη κατάνες σφάζουν ορδές ζόμπίων. Ουδείς γνωρίζει το γιατί. Μπορεί να είναι κάτι προγραμματισμένο βαθειά στο DNA μας. Μπορεί, απλά, να έχουμε κάποιο εσωστρεφές βίτσιο που συνδυάζει τα γελάδια με τα ζόμπι. Το μόνο που δεν σηκώνει αμφιβολίας, η μοναδική παγκόσμια, ίσως πανδιαγαλαξιακή αλήθεια, είναι πως μας αρέσουν οι Ασιάτισσες, μας αρέσουν οι ιστορίες με ζόμπι και, φυσικά, μας αρέσουν τα κατάνα. Τι καλύτερο από ένα συνδυασμό τους;