Η κληρονομιά του World of Warcraft μέρος 2ο

Το πρώτο μέρος θα το βρείτε εδώ.

PvP: Σφαγή στο Tarren Mill

Πολλοί παίκτες ξεκινούν σήμερα το παιχνίδι και έχουν για δεδομένο κάτι το οποίο εμείς αγνοούσαμε: τα battlegrounds. Ναι κύριοι, είτε το πιστεύετε είτε όχι, τα battlegrounds απουσίαζαν από το WoW για αρκετούς μήνες και προστέθηκαν αν δεν με απατά η μνήμη μου το καλοκαίρι του 2005. Τι σήμαινε αυτό; Πολύ απλά αν ο παίκτης ήθελε PvP θα έπρεπε να περιπλανηθεί στις περιοχές της αντίπαλης παράταξης και να σκοτώσει τους παίκτες που ανέβαιναν επίπεδα σε αυτή, κάτι που σήμαινε το ότι αν έπαιζες σε κάποια περιοχή της οποίας οι NPCs δέχονταν επίθεση από την αντίπαλη παράταξη, δεν υπήρχε κανένας άλλος να τις υπερασπιστεί πέρα από τους παίκτες που υπήρχαν διαθέσιμοι εκείνη την στιγμή στη συγκεκριμένη ζώνη.

Αν αυτό λοιπόν συνδυαζόταν με την πίστη στην σημαία που αναφέραμε στο πρώτο μέρος, ήταν αρκετό για να μαζέψει 20-30 παίκτες σε ένα σημείο, να οργανώνουν την άμυνα τους απέναντι στον εισβολέα και τέλος, όταν πια έχουν νικήσει, χωρίς να έχουν καμία απολύτως ανταμοιβή, (η απουσία των battlegrounds σήμαινε ταυτόχρονα την απουσία honor system) να συγχαίρουν ο ένας τον άλλο για την συνεισφορά τους στον πόλεμο. Το PvP εκείνη την περίοδο ήταν κάτι το μαγικό γιατί οι ευκαιρίες να ασχοληθείς με αυτό ήταν λίγες αλλά πολύτιμες. Κανείς δεν πετούσε μακριά κάποια ευκαιρία να αναμετρηθεί με τις αντίπαλες δυνάμεις και να αποδείξει το αυτονόητο: το ότι η παράταξη του κέρδιζε τον πόλεμο.

Οι χαρακτήρες που είχαν 60ρίσει και δεν είχαν τι να κάνουν, έδιναν ραντεβού με τους αντίστοιχους της άλλης παράταξης στο Tarren Mill που βόλευε και τους δύο λόγω τοποθεσίας (βρίσκεται ανάμεσα στην Undercity και την Stormwind City χονδρικά) και επιδίδονταν σε μια άνευ προηγουμένου σφαγή όμοια της οποίας δεν μπόρεσαν να αναπαραστήσουν ούτε τα battlegrounds. Φανταστείτε εκατό παίκτες από κάθε παράταξη συγκεντρωμένους στο ίδιο σημείο του κόσμου να αλληλοσκοτώνονται σε μία ατελείωτη και αέναη μάχη η οποία δεν μπορούσε να βγάλει νικητή, ήταν όμως εξαιρετικά διασκεδαστική. Θεωρήστε δεδομένο ότι κανένας από τους παίκτες που ξεκίνησαν το WοW στις αρχές του 2005 και ήταν ακόμα μικρού επιπέδου όταν βγήκαν τα battlegrounds, δεν είχε την ευκαιρία να κάνει leveling στο Tarren Mill όπως ο Θεός ήθελε όταν κυκλοφόρησε το παιχνίδι. Με τον πληθυσμό της περιοχής να ανεβαίνει κατακόρυφα και το lag να χτυπάει κόκκινο (μιλάμε για 4000 ma), ήταν σχεδόν σίγουρο πως κάποιος ή κάτι θα σε σκοτώσει με ένα χτύπημα αν έκανες το λάθος και περιπλανιόσουν εκεί. Ήταν πιθανότατα το πιο επικίνδυνο μέρος στον κόσμο του Warcraft, από το οποίο έφευγες μόνο σε spirit form, δηλαδή νεκρός.

Last but not least, το PvP της προ-battlegrounds εποχής περιλάμβανε επικά raids, ή μάλλον, την προσπάθεια πραγματοποίησης επικών raids στις αντίπαλες πρωτεύουσες και δη, την Orgrimmar και την Stormwind City. Και λέω την προσπάθεια γιατί κάθε τέτοια απόπειρα, που σημειωτέον περιλάμβανε συνήθως χαρακτήρες άνω του 40ου level (η ανάγκη για mount ήταν επιτακτική) κατέληγε συνήθως με το να κρασάρει ο server όταν μαζεύονταν 80 και χαρακτήρες έξω από της πύλες, με άλλους 200+ μέσα στην πρωτεύουσα να περιμένουν. Αν ο server μας έκανε την χάρη και δεν έπεφτε, είχαμε την χαρά και την τιμή να ζήσουμε ένα ανελέητο κυνηγητό μέσα στην πόλη το οποίο διακρινόταν από την παντελή έλλειψη τακτικής. Σκοπός ήταν το να σκοτώσεις όσους περισσότερους από τους αντιπάλους μπορούσες, πράγμα καθόλου εύκολο όταν εφορμούσαν εναντίον σου περί τους 100 και πλέον παίκτες. Χαοτικές καταστάσεις οι οποίες αφήναν σωρηδόν πίσω τους πτώματα, πτώματα και ακόμα περισσότερα πτώματα, τονώνοντας το ηθικό της παράταξης που νικούσε: σχεδόν πάντα, αυτής που βρισκόταν σε άμυνα.