Computer pr0n

Πως αλλάζουν οι καιροί… Πριν από είκοσι χρόνια ήταν ζήτημα να μπορούσες να χαζέψεις λίγο μπουτάκι σε ένα παιχνίδι. Το εξώφυλλο του Barbarian (αχ, Maria Whittaker, φωτιές που άναψες), οι ενδιάμεσες οθόνες της Elvira, άντε και άλλοι δύο-τρεις τίτλοι μου έρχονται στο μυαλό. Και μην φαντάζεστε τίποτα το συνταρακτικό. Μπικινάκι-τάνγκα σε χαμηλή ανάλυση με λίγα χρώματα (το να «σου κάνουν κάτι» τα πιξελιασμένα γραφικά, είναι ζήτημα που σηκώνει συζήτηση). Άντε και λίγο μετέπειτα που ορισμένα παιχνίδια για πιο ώριμο κοινό (συνήθως adventures) είχαν λίγο πιο έντονο το πικάντικο στοιχείο (το συνδύαζαν με το χιούμορ για να μην θεωρηθεί χυδαίο, όπως στα Leisure Suit Larry και στα Spellcasting). Τώρα πια, όποια ψηφιακή πέτρα και να σηκώσεις σε ένα παιχνίδι θα βρεις από κάτω να σε περιμένουν λογής γυναικείες παρουσίες. Από … κοινές καθημερινές πολεμίστριες με πάνοπλα τιγκαρισμένα ντεκολτέ και τσίγκινα… στρινγκ, μέχρι θανατηφόρες στρίπερ, μώβ και μπλε ελφίτσες με τόξα και ποικιλόχρωμες εξωγήινες/ρομπότ/δαιμονισμένες καλλονές με πόδι τρίμετρο και μέση δαχτυλίδι που κραδαίνουν όπλα και εκτελούν κινήσεις που μοιάζουν να αψηφούν τους νόμους της βαρύτητας – ακόμη και αυτούς που ενδεχομένως δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει...

Ας μην τα ξαναγράφω εγώ, σας παραπέμπω στην Έλενα που περιέλαβε μελαχρινές και ξανθιές, ενώ έρχονται και οι κοκκινομάλλες.

Που πήγαν, λοιπόν, η «αγωνία» και ο «ενθουσιασμός» της τσόντας; Το τρακ όταν πιάναμε στα χέρια μας κανένα παιχνίδι στριπ πόκερ (τεράστια αποκάλυψη για τον ψυχισμό των κομπιουτεράδων της δεκαετίας του 80). Το καρδιοχτύπι καθώς ξεφυλλίζαμε κανένα Playboy κάτω απ’ το θρανίο (στα βιαστικά, αφού το ίδιο περιοδικό έκανε συνήθως τον γύρω του σχολείου) και την ξενέρα όταν μας έκανε τσακωτούς ο καθηγητής και το κράταγε για την πάρτη του :Ρ

Που πήγαν, λοιπόν;

Περίπατο πήγαν!

Σήμερα η τσόντα βρίσκεται παντού και έχει αποενοχοποιηθεί τελείως. Ποιος ο λόγος να μοχθήσεις για να δεις λίγη σάρκα αφού ακόμη και στα πλέον τυπικά videogames μπορείς να πάρεις το ματάκι σου (για να μην αρχίσουμε τώρα για τα της Bioware και το πάμε αλλού!); Αμ το ίντερνετ; - αν έσκαγε μύτη όπως το ξέρουμε σήμερα, ξαφνικά στα μέσα της δεκαετίας του 80, οι άντρες της γενιάς μου θα ήμαστε κάτασπροι και σχεδόν τυφλοί :P

Αλήθεια, μπορείτε να φανταστείτε ειδικότερα οι νεότεροι, πως ήταν τα πράγματα όταν οι σημερινοί τριαντάρηδες ήταν αμούστακοι έφηβοι; Και, όχι, δεν αναφέρομαι στις εποχές των dial-up συνδέσεων που κατεβάζαμε μία εικόνα το… δίλεπτο, αλλά στα χρόνια που ο «παγκόσμιος ιστός» ήταν γνωστός μόνο ανάμεσα σε κλειστούς κύκλους ανθρώπων που χαρακτηρίζονταν από ριγέ πουκάμισα, πολλά στιλό στην τσέπη και πατομπούκαλα. Και που κυρίως ζούσαν στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού! Ναι, τότε που το να δεις κανένα βυζί σε mainstream ταινία ήταν τόσο σπάνιο όσο τα επιτυχημένα αστεία του Κηπουρόπουλου.