Η επιστροφή του βιονικού κομάντο

Σαν προχθές μου φαίνεται. Πιτσιρίκι, άμυαλο, αμούστακο και άβγαλτο έκανα browsing στην λίστα του «πειρατάδικου της γειτονιάς»*, έναν κιτρινισμένο κατάλογο τυπωμένο σε σελίδες μηχανογραφικού εκτυπωτή, με μερικά μέτρα μάκρος και με αρκετές εκατοντάδες τίτλους παιχνιδιών.

Τι έψαχνα; Οτιδήποτε να θύμιζε παιχνίδι «με διαστημικά». Στις αρχές της εφηβείας μου είχα την έντονη τάση να παίζω οτιδήποτε σχετικό με διαστημόπλοια και εξωγήινους (μπορεί και να έχω παίξει ΟΛΑ τα σχετικά shooters της δεκαετίας του ’80 που να κυκλοφόρησαν σε Amstrad CPC). Έψαχνα λοιπόν, κυρίως για τίτλους που να είχαν μέσα τις μαγικές λέξεις «space» ή «alien», ή οτιδήποτε άλλο να μου έμοιαζε σχετικό.

Ώσπου έπεσα στον τίτλο Bionic Commando. Εκστασιάστηκα! «Και ‘Commando’ και ‘Bionic’, δε μπορεί, διαστημικό θα είναι – και καλό μάλιστα!». Ο συνδυασμός τίτλου ήταν κάτι ακαταμάχητο για μένα, σαν να λέμε «big boobs» και «asian» για να σας δώσω να καταλάβετε, και, αφού άφησα το πεντακοσαρικάκι μου πάνω στο ταμείο φώναξα όλος χαρά «αυτό θέλω να μου γράψετε», δίνοντας τη δισκετούλα μου και δείχνοντας με το δάχτυλο τον τίτλο πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί.

Το μεγάλο ατού του Amstrad CPC 6128 που είχα εγώ σε σχέση με τα Spectrumάκια των φίλων μου (δεν ήξερα κανέναν με Commodore 64 τότε, αλλά αργότερα που γνώρισα και αυτόν τον 8μπιτο, ίσχυε ακριβώς το ίδιο) ήταν πως το γράψιμο του παιχνιδιού κρατούσε ένα λεπτάκι! Έτσι λοιπόν πήρα την δισκέτα σχεδόν αμέσως και κατευθύνθηκα προς το σπίτι χωρίς χρονοτριβές.

Η αρχική οθόνη – που συνήθως έδινε την πρώτη ιδέα για το παιχνίδι – δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες μου. Ένας μάλλον κακοσχεδιασμένος τύπος με ένα-χέρι-σαν-μηχανική-αρπάγη είχε πιαστεί σε ένα κούτσουρο ενώ στο άλλο χέρι κρατούσε πιστόλι. Κούτσουρο; Πιστόλι; Που είναι τα διαστημόπλοια; Οι εξωγήινοι; Πως μπορώ να παίξω εγώ ένα παιχνίδι που ο ήρωας δεν μπορεί ούτε να πηδήξει;

Έτσι βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα platform game, με λίγα χρώματα (το οποίο ΕΥΤΥΧΩΣ δεν συνειδητοποίησα καθότι είχα μονοχρωματική οθόνη, οπότε έτσι και αλλιώς τα έβλεπα όλα πράσινα) και σχετικά απλοϊκά γραφικά, όπου ένας περίεργος τύπος αντιμετώπιζε στρατιώτες που ούτε βιονικοί ήταν, ούτε εξωγήινοι. Μοναδικό σημείο διαφορετικότητας με τα τόοοοοσα άλλα παρόμοια παιχνίδια, ήταν πως ο συγκεκριμένος τύπος δεν μπορούσε, φυσικά, να πηδήξει και πως προκειμένου να ανέβει στις πλατφόρμες έπρεπε να εκτοξεύει το χέρι-αρπάγη-γάντζο του, να πιαστεί και να… ανελκυθεί. Οι πρώτες παρτίδες - το λεγόμενο grab-factor – ήταν για εμένα απογοητευτικές. Θεωρούσα πολύπλοκο και ανούσιο το χειρισμό του χεριού-αρπάγης-γάντζου (ΧΑΓ από εδώ και πέρα). Γιατί να μη μπορώ απλώς να ΠΗΔΗΞΩ στην πλατφόρμα που θέλω, μου λέτε;

Απ’ όσο θυμάμαι, δεν έτρεξα για αρκετές μέρες το Bionic Commando και μόνο εφόσον είχα αποφασίσει να το σβήσω και να γράψω κάτι άλλο στη θέση του, όπως συνήθιζα (οι δισκέτες ήταν πολύ ακριβές), σκέφτηκα να του δώσω μία ακόμη ευκαιρία για «να μη πάει χαμένο και το πεντακοσαρικάκι».

Τελικά φαίνεται ότι η αρχική μου απογοήτευση είχε αδικήσει το παιχνιδάκι. Όχι απλώς μου φάνηκε πολύ πιο εύκολο, αλλά για κάποιο λόγο ο χειρισμός του ΧΑΓ μου φάνηκε πολύ προσιτός. Δεν άργησα να ανακαλύψω πως ήταν δυνατό να εκτοξεύσω το ΧΑΓ και προς τα εμπρός για να απομακρύνω τους πιο ανθεκτικούς αντιπάλους, ότι μπορούσα να μαζεύω τα bonus χωρίς κατ’ ανάγκη να σκαρφαλώνω εκεί που βρίσκονται, καθώς και να κρεμιέμαι για να αποφεύγω εμπόδια και αντιπάλους. Σύντομα το Bionic Commando απέκτησε θέση στα τοπ 20 παιχνίδια μου και γλίτωσε το σβήσιμο. Η βαθμιαία αυξανόμενη δυσκολία του με κράτησε απασχολημένο για κάποιο καιρό, όμως σταδιακά άρχισα να κουράζομαι με κάποια σημεία που ήταν παλούκια και έπρεπε να φτύσεις αίμα για να τα περάσεις. Βλέπετε, παρότι το παιχνίδι είχε τέσσερις πίστες, δεν υπήρχαν saves και checkpoints. Άπαξ και έχανες, θα έπρεπε να ξεκινήσεις από την αρχή!

Το Bionic Commando επέστρεψε στο προσκήνιο μαζί με όλα τα παιχνίδια της συλλογής μου, όταν άλλαξα την πρασινόμαυρη οθόνη του Amstrad CPC μου με μία έγχρωμη. Ε, βάλθηκα λοιπόν να τα τρέξω όλα για να δω πως ήταν με χρώμα (όπως θα έκανε σήμερα κάποιος που άλλαξε την απαρχαιωμένη κάρτα γραφικών στο PC του με μία Radeon HD4890). ΌΧΙ! Όνειδος, λάσπη και ξεπεσμός! Το Bionic Commando ήταν μία αηδία και μισή, εντελώς άχρωμο, καθότι υπέφερε από τον γνωστό ιό «μεταφορά της έκδοσης για Spectrum».

Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια για να παίξω ξανά το Bionic Commando, αυτήν τη φορά στην Amiga μου, όπου διαπίστωσα όλος χαρά ότι το παιχνίδι είχε ΚΑΙ πολύ ωραία μουσική, εκτός από φωτεινά και ξεκάθαρα γραφικά. Δεν συγκρίνω τις δύο εκδόσεις. Προφανώς στην Amiga κάθε παιχνίδι ήταν καλύτερο απ’ ότι στον CPC, αλλά το Bionic Commando θα μπορούσε εύκολα να είναι πολύ καλύτερο από άχρωμο, άμουσο και άγευστο port. Βλέπετε; Και τότε είχαμε θέμα με τα ports παιχνιδιών!

* δε θέλω σχόλια! Τότε δεν γνωρίζαμε καν τι είναι «αυθεντικό» παιχνίδι. Εκείνη την εποχή και σε ακόμη αθώα ηλικία, νομίζαμε ότι η αντιγραφή ήταν ο κανονικός τρόπος διάθεσής.