Better Dead than Alien!

Αφήνοντας για μία ακόμη φορά το joystick (αυτό το joystick) απ’ το χέρι και κάνοντας ασκήσεις στον ταλαιπωρημένο καρπό, έγειρα στον καναπέ και αφέθηκα στις αναμνήσεις. Πολεμώ τους εξωγήινους από δέκα χρονών παιδάκι. Από την πρώτη φορά που τα μικρά χεράκια βρέθηκαν πάνω στο ταμπλό χειρισμού ης καμπίνας με το Moon Cresta σε καφενείο στο εξωτικό… Αγκίστρι, κάτι ενεργοποιήθηκε στο DNA μου. Και από τότε ζω με ένα trigger-happy τικ στους δείκτες των χεριών που με πιάνει όποτε τους αντικρίζω – είτε πρόκειται για πιξελοχλάπατσους Invaders, είτε για αγέρωχους, πάνοπλους Elite που προσπαθούν να κουμαντάρουν ένα μάτσο χελωνάνθρωπους. Για σχεδόν είκοσι χρόνια, η κακή εκδοχή του Ε.Τ. (όποιος θέλει να τον ανατινάξει, να σηκώσει το χέρι) ήταν ο κύριος πρωταγωνιστής στα videogames και εμφανίστηκε σε όλες τους τις εκδοχές (genres). Την τελευταία δεκαετία, όμως, οι πάλαι ποτέ μεγαλοπρεπείς του εμφανίσεις έχουν περιοριστεί σε λιγότερους τίτλους. Ο σύγχρονος gamer έχει στραφεί σε πιο πραγματιστικά σενάρια όσον αφορά στην ενασχόλησή του με τον εικονικό «πόλεμο». Δεν χρειάζεται να μπούμε στην γνωστή συζήτηση περί «τάξης πραγμάτων», άλλωστε τα games δεν διαμορφώνουν συνειδήσεις αλλά οι συνειδήσεις διαμορφώνουν games. Απλώς έτυχε στις μέρες μας να είναι περισσότερο προκλητικό να αναμετρηθείς – λέτε να είναι επειδή έχεις περισσότερα να χωρίσεις; - με τον τυχαίο κινεζο-τρομοκρατοκομμουνιστή-νοτιαμερικάνο «γείτονά σου», παρά με ένα πρωτοφανές πολύχρωμο πλάσμα που αγνοείς την ύπαρξή του.

Εσύ, πόσους εξωγήινους «έφαγες» σήμερα;

Ψυχρός πόλεμος, καράτε και εξωγήινοι. Τα πιο αγαπημένα θέματα της δεκαετίας του ‘80, της εποχής δηλαδή που το computer και video gaming ξεκίνησε να εδραιώνεται στις συνειδήσεις ως το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο της ψυχαγωγίας. Φυσικό επακόλουθο, λοιπόν, ήταν τα λογής ψυχοπαίδια του Πόλεμου των Κόσμων και του Star Trek (όχι, το Star Wars δεν αποτελεί παρόμοιο παράδειγμα – σε αυτό ο «άνθρωπος» παρουσιάζεται ως μορφή και όχι ως προέλευση) που μεσουρανούσαν στην λογοτεχνία, στην τηλεόραση και στο βίντεο, να καλέσουν εσένα καθημερινέ αστέ της διπλανής πόρτας να αναλάβεις την υπεράσπιση του (όχι-και-τόσο-γαλάζιου-τα-τελευταία-χρόνια) αγαπημένου μας πλανήτη! Ενθουσιώδεις gamers κάθε ηλικίας πούλησαν ακριβά το οχτάμπιτο τομάρι τους στο «Σουπέσου Ιμπέεντα» («Space Invaders» στα τζαπανέζικα) και στο Defender πιλοτάροντας το ένα και μοναδικό ικανό σκαφάκι που η ανθρώπινη άμυνα μπορούσε να αντιτάξει στα ατελείωτα σμήνη των εισβολέων που επιτίθονταν κατά κύματα. Και όσοι κατάφεραν να επιζήσουν και να φέρουν εις πέρας την δοκιμασία ανταμείφθηκαν για την υπομονή και υπομονή τους περνώντας από την άμυνα στην επίθεση – το υπερδιάστημα ήταν το τελευταίο σύνορο όπου χιλιάδες από εμάς οδηγήσαμε εκείνο το ένα σκαφάκι, αυτή τη φορά στο «σπίτι» των τρισκατάρατων!

Βέβαια, μην νομίζετε ότι οι βετεράνοι αστρομαχητές είχαν ταξιδέψει και πολύ μακριά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας εκείνης – με τόσο λίγα χρώματα και περιορισμένα γραφικά, ήταν θαύμα που φτάσαμε, άντε μέχρι τον πλανήτη Άρη. Οι δεύτερης γενιάς 8μπιτοι υπολογιστές και κονσόλες, πάντως, και πολύ περισσότερο τα 16μπιτα συστήματα, συνέβαλαν ώστε οι θαρραλέοι δημιουργοί videogames εκείνης της εποχής (ναι, ήταν τότε που αρκούσαν ένα-δύο άτομα για να φτιάξουν ακόμη και τα «μεγάλα» παιχνίδια) να κάνουν τους εξωγήινους κόσμους πιο όμορφους – και άρα πιο όμορφα καταστρέψιμους, έτσι δε λένε;