Nintendo: Epic Wins και Epic Fails

«Θα είναι HD τα γραφικά του; Τρισδιάστατα;», «Θα έχει Blu-Ray ή πάλι θα το γυρίσει σε κανένα cartridge; », «Ανίχνευση κίνησης θα έχουν τα χειριστήρια ή τώρα αποφάσισαν ότι δεν χρειάζεται γιατί κι οι casuals έγιναν πλέον hardcore;», «Φραπουτσίνο θα φτιάχνει; Και τότε γιατί το βάφτισαν έτσι;», «Θα με βοηθήσει να βρω γκόμενα;»

Δυστυχώς αγαπητοί (συν)Nintendo-φιλοι (και μη), απαντήσεις για όλα τα παραπάνω ερωτήματα σχετικά με το πολυαναμενόμενο Wii2/WiiHD/SuperWii/Project Café/Stream/Αναξίμανδρο, δεν είμαι σε θέση να σας δώσω. Τουλάχιστον όχι απαντήσεις που να βασίζονται σε κάτι παραπάνω από εικασίες ανίδεων τσαρλατάνων όπως ο Pachter και ανεπιβεβαίωτες φημολογίες που αποκάλυψε η ξαδέρφη του μπατζανάκη του περιπτερά του κουνιάδου του Iwata στα Νέα του Κυότο. Ή έστω όχι πριν τις αρχές του μεθεπόμενου μήνα όταν και ελπίζω να μάθω κι εγώ τα νέα, δίνοντας το παρών στη συνέντευξη Τύπου της ιαπωνικής εταιρείας στα πλαίσια της Ε3…

Με την ευκαιρία λοιπόν των ατελείωτων φημολογιών γύρω από τη νέα κονσόλα της Nintendo είπαμε να κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν της δημοφιλούς εταιρείας και να θυμηθούμε στοιχεία των προηγούμενων μηχανημάτων της εταιρείας που έφεραν τη βιομηχανία ένα βήμα μπροστά, αλλά και ορισμένα που έφεραν την ίδια τη Ninty αρκετά πίσω…

Δείχνοντας το δρόμο προς το μέλλον…

Θα μου βγει πάλι το όνομα του fanboy, αλλά νομίζω πως κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει στο ότι η Nintendo εξέλιξε τα videogames περισσότερο από ό,τι όλες οι υπόλοιπες εταιρείες μαζί. Δεν θα υπεισέλθω σε διθυράμβους του τύπου «η Nintendo έσωσε το gaming όταν αυτό έμοιαζε καταδικασμένο» ή ότι «το έκανε προσβάσιμο σε όλο τον κόσμο και το απενοχοποίησε από τον χαρακτηρισμό του ότι αποτελεί μια ασχολία αποκλειστικά για geeks». Άλλωστε αυτά τα έχω ξαναδηλώσει και δεν είναι της στιγμής να ασχοληθούμε. Θα προσπαθήσω να περιοριστώ σε τεχνολογικές καινοτομίες που εισήγαγε και σήμερα τις θεωρούμε αυτονόητες.

Οι πιο γνωστές ίσως, είναι αυτές που έχουν να κάνουν με το κομμάτι του χειρισμού, έναν τομέα που ανέκαθεν η Ninty πειραματιζόταν προσπαθώντας όχι να κρατηθεί στην πεπατημένη όπως οι περισσότεροι ανταγωνιστές, αλλά να δημιουργήσει δικά της στάνταρ (όχι πάντα με επιτυχία όπως θα δείτε και πιο κάτω). Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Ο μεγάλος Gunpei Yokoi, ο πατέρας του GameBoy, ήταν αυτός που έφτιαξε το πρώτο D-Pad που κόσμησε τα Game & Watch, αλλά και το χειριστήριο του Famicom, γιατί θεωρούσε ότι έτσι αρκούσε μόνο ένα δάχτυλο για το βασικό χειρισμό. Τα πρώτα shoulder buttons που πατήθηκαν ήταν τα L-R του χειριστηρίου του Super NES. Ο πρώτος αναλογικός μοχλός έκανε την εμφάνισή του στο χειριστήριο του Ν64 (αν και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, ελάχιστους μήνες αργότερα εμφανίστηκε και αντίστοιχο χειριστήριο για το Saturn, κάτι που δείχνει ότι μάλλον SEGA και Nintendo εργαζόντουσαν παράλληλα στην ίδια ιδέα). Το ίδιο και η λειτουργία της δόνησης με το Rumble Pak. Το Wavebird του Gamecube ήταν το πρώτο wireless χειριστήριο (τουλάχιστον first-party, γιατί από παλιότερα γινόντουσαν ανεπίσημες προσπάθειες, αλλά σχεδόν ποτέ δεν δούλευαν). Και δεν αναφέρομαι καν στο ότι καθιέρωσε ως mainstream ήδη υπάρχουσες τεχνικές όπως η οθόνη αφής με το DS ή η ανίχνευση κίνησης με το Wii.

Και ο κατάλογος δεν σταματά, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πολλές όμως είναι και οι καινοτομίες εκτός χειρισμού που μας σύστησε η Ninty. Όπως για παράδειγμα το ολόχρυσο cartridge του παρθενικού Legend of Zelda, το οποίο ήταν το πρώτο κονσολικό παιχνίδι που μπορούσε να αποθηκεύσει την πρόοδο του παίκτη. Το ότι ουσιαστικά γέννησε το φορητό gaming με τα Game & Watch του μακαρίτη του Yokoi. Ή το ότι με το Donkey Kong, ο Miyamoto έδωσε για πρώτη φορά σε ένα videogame μια –υποτυπώδη, έστω- υπόθεση.