Αυτά τα ...παρεξηγημένα indie games

Πριν λίγο καιρό σχολιάσαμε, μέσα από διάφορες στήλες του byteme, τα όσα είπε ο Satoru Iwata της Nintendo σχετικά με το φαινόμενο των λεγόμενων «indie games» που κατακλύζουν υπηρεσίες ψηφιακής διανομής όπως το App store και τα οποία, κατά τον ίδιο, αποτελούν τροχοπέδη για την ποιότητα των videogames εν γένει. Και μπορεί ο Iwata να το εξέφρασε με πιο εύσχημο τρόπο, όπως και ο Reggie Fils-Aime που έσπευσε να τον υποστηρίξει, αλλά στην αργκό των gamers υπάρχει μία λέξη για αυτό στο οποίο πλαγίως αναφέρθηκαν οι δύο ισχυροί άνδρες της Nintendo. «Shovelware», ελληνιστί «σκουπιδαριό». Και όμως, σε αυτούς τους indie developers και σε τέτοια «σκουπίδια», ο χώρος των videogames χρωστά ένα σπουδαίο κομμάτι της ύπαρξής του.

Στις αρχές της δεκαετίας του '80 είχε ξεκινήσει αδυσώπητος πόλεμος στην αμερικάνικη αγορά ανάμεσα σε εταιρείες που προσπαθούσαν να κερδίσουν την μερίδα του λέοντος στο «πυροτέχνημα» που λεγόταν videogames. Atari, Mattel, Coleco και ένα σωρό άλλες προσπαθούσαν να κερδίσουν προβολή αλλά και χώρο στα καταστήματα συσσωρεύοντας δεκάδες βιαστικά φτιαγμένα και χαμηλής ποιότητας παιχνίδια. Η «φούσκα», μάλιστα, δεν πρόλαβε να... ξεφουσκώσει, εφόσον οι υπολογιστές της Commodore (Vic 20 και Commodore 64) πρόλαβαν και την... «έσκασαν», με την πολύ επιθετική οικονομική πολιτική και το αδυσώπητο μάρκετινγκ: «γιατί να δώσεις χρήματα για ένα κακής ποιότητας παιχνίδι αντί να αποκτήσεις έναν πανίσχυρο και πιο οικονομικό ηλεκτρονικό υπολογιστή;». Μέχρι το 1983 η βιομηχανία των videogames στην Αμερική είχε διαλυθεί και χρειάστηκε να περάσουν δύο χρόνια προκειμένου η Nintendo να αποφασίσει να κάνει το μεγάλο βήμα με το NES και ακολουθώντας πολύ αυστηρή πολιτική και έξυπνο μάρκετινγκ, να κατορθώσει να πείσει τους Αμερικάνους ότι τα «παιχνίδια» δεν ήταν μία χαμένη υπόθεση. Κατάφερε σχεδόν να μονοπωλήσει την αγορά της κονσόλας και των videogames, όπως είχε κάνει και στην Ιαπωνία δύο χρόνια νωρίτερα.

Αντιθέτως στην Ευρώπη, τα πράγματα εξελίχθηκαν εντελώς διαφορετικά. Από τις αρχές της δεκαετίας του '80 ήταν οι λεγόμενοι «προγραμματιστές της κρεβατοκάμαρας» («bedroom programmers») που σχεδόν από μόνοι τους οδήγησαν στην άνθηση τους home computers και τους κατέστησαν ως το «ντεφάκτο» Μέσον ψυχαγωγίας της εποχής. Ο λόγος ήταν πως αυτοί, κάνοντας στην ουσία το χόμπι τους, τόλμησαν όποια φρέσκια ιδέα τους κατέβαινε, όποια καινοτομία τους δελέαζε, σε πλήρη αντίθεση, δηλαδή, με τους «επαγγελματίες» Αμερικάνους συναδέλφους τους που εργάζονταν υπό τους χρονικούς περιορισμούς και υπό τις υποδείξεις επιχειρηματιών και μάνατζερ που είχαν ελάχιστη επαφή με τα videogames γενικότερα (εφόσον μιλάμε για μία εποχή όπου το gaming είχε μόλις προκύψει) - πόσω μάλλον με την διαδικασία της δημιουργίας ενός παιχνιδιού! Αυτοί οι bedroom programmers σταδιακά δημιούργησαν το Ευρωπαϊκό software. Οι πιο παλιοί gamers ενδεχομένως να θυμούνται την γέννηση δεκάδων εταιρειών στην Μ.Βρετανία, στην Γαλλία, στην Γερμανία, και δεν χρειάζεται πολύς κόπος για να φέρουν στο μυαλό τους εικόνες και εμπειρίες από ένα σωρό «διαμάντια» της εποχής.

Το 1986 που το NES διατέθηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά από αυτά που η Nintendo συνάντησε στην Αμερική. Στην Ευρώπη τα παιχνίδια ανθούσαν. Οι gamers είχαν γαλουχηθεί με διαφορετικούς τρόπους και είχαν αναπτύξει διαφορετική κουλτούρα. Το Super Mario Bros και το ακριβό cartridge δεν θα μπορούσαν να είναι η «επανάσταση» σε ένα κόσμο όπου κυριαρχούσε το Elite και η πάμφτηνη κασέτα. Αποτέλεσμα; Το NES (και αργότερα το SNES) στην Ευρώπη να μην τα πάει αντιστοίχως καλά όπως σε Αμερική και Ιαπωνία, με τους gamers στην γειτονιά μας να έχουν ταυτιστεί περισσότερο με τους υπολογιστές. Ίσως μάλιστα – βεβαίως αυτό αποτελεί μία άνευ σημασίας άποψη ορισμένων και απλώς την παραθέτω χάριν αστεΐσμού - το σνομπάρισμα που ρίχνει η Nintendo στην Ευρωπαϊκή αγορά καθυστερώντας ορισμένα λανσαρίσματα μηχανημάτων και τίτλων, εν μέρει να οφείλεται σε «εκδίκηση» επειδή στην δική μας γειτονιά τα πράγματα λειτουργούσαν πολύ διαφορετικά απ' ότι αυτή θα τα ήθελε τότε :Ρ