Into the wonderful*

Η ανακατάταξη στα περιεχόμενα της ντουλάπας, φέτος, συνοδεύτηκε από την νοσταλγική αναβίωση της Amiga 1200 <3. Είχα καιρό να την πιάσω στα χέρια μου και δεν αντιστάθηκα στην επιθυμία να ξετυλίξω το σελοφάν και να την βάλω σε λειτουργία (παρότι δυσκολεύτηκα να θυμηθώ που έχω το τροφοδοτικό της). Ακόμη περισσότερες αναμνήσεις, βεβαίως, ακολούθησαν «ξεφυλλίζοντας» δεκάδες δισκέτες με παιχνίδια. Εικόνες, συμπεριφορές, συναισθήματα ανυπομονησίας και εκνευρισμού, περνούσαν από μπροστά μου σαν slideshow στο «γρήγορο».

«Α, αυτό. Ναι, και αυτό. Πω πω, αυτό, τι θυμήθηκα τώρα...» - σιγά μην σας πω για ποια μιλάω! Τι θα έχω να γράψω για την επόμενη φορά :Ρ

Ώσπου έφτασα στις δισκέτες που χωρίς να το έχω σκεφτεί, τελικά θα ήθελα να δω περισσότερο απ' όλες. Πρέπει να πέρασα μερικά λεπτά κοιτώντας τις δισκέτες με την γραμμένη με μαρκαδόρο ετικέτα (ναι, εντάξει, το έχω παραδεχτεί ότι στα πολύ νιάτα μου είχα αμαρτήσει μερικές φορές), αλλά είχα ήδη πάρει την απόφαση να μην τις αφήσω. Αφήστε δε που μου ήρθε στο μυαλό ο Φωκίωνας που παραπονιέται ότι έχει στα χέρια του παιχνίδια δύο ετών που δεν έχει ακόμη τερματίσει και πως αυτό του τη δίνει – νομίζω κάτι έχει πει για το πρώτο Dead Space τώρα τελευταία. Ε, εντάξει, καλά είσαι αγαπητέ φίλε! Το συγκεκριμένο το έχω αφήσει στη μέση σχεδόν... είκοσι χρόνια!

Βεβαίως οι αναμνήσεις από το Gods (σ.σ. ναι-αυτό-φιλοξενείται-στις-δύο-δισκέτες-που-αναφέρθηκαν,-δεν-το-καταλάβατε;-duh!), αλλά και οι σκέψεις που έκανα τώρα που το ξαναέπιασα, δεν περιορίζονται μόνο στο gaming κομμάτι του. Το συγκεκριμένο παιχνίδι των Bitmap Brothers εκτός του ότι αποτέλεσε παράδειγμα δυνατοτήτων για τους 16bit υπολογιστές της δεκαετίας του '90 (όπως συνέβη και με σχεδόν όλους τους τίτλους του στούντιο, άλλωστε), εκτός του ότι κατόρθωσε να συνδυάσει την υψηλή τεχνική ποιότητα με το απαιτητικό gameplay (μεγάλη υπόθεση για εκείνη την εποχή), κατέληξε να γίνει και ζήτημα για την «ηθική» των videogames και να τροποποιηθεί αρκετές φορές προκειμένου να βρεθεί στα μέτρα διαφόρων προτύπων.

Που είναι το «PEGI 18» όταν το έχεις ανάγκη...;

Δεν σας κρύβω πως το Gods, λίγο λόγω του τίτλου του, λίγο λόγω της θεματολογίας και του setting (εν συντομία, ο Ηρακλής καλείται να φέρει εις πέρας μία αποστολή προκειμένου να κερδίσει το δικαίωμά του να γίνει θεός) και λόγω της «μπρουτάλ» αισθητικής που θέλησαν να περάσουν οι Bitmap Brothers, μου έφερε στο μυαλό - τι άλλο; - το God of War. Παίζοντας δε ξανά το παιχνίδι, και ξαναπαίρνοντας μυρωδιά το platforming και το ελαφρύ adventuring (πολλοί γρίφοι «χώρου») που ολοκληρώνουν την δράση, ολοένα και αναρωτιέμαι αν ο Jaffe το είχε παίξει στα νιάτα του - και μάλιστα αν είχε στα χέρια του ένα ευρωπαϊκό αντίτυπο.

Γιατί ντε και καλά «ευρωπαϊκό»; Το 1991 δεν υπήρχε το ESRB (το οποίο θεμελιώθηκε το 1994 εφόσον πλέον η «βία» είχε καθιερωθεί ως συστατικό αρκετών videogames και όχι απλώς ως διακοσμητικό στοιχείο) και άρα δεν υπήρχαν σήματα καταλληλότητας. Κάθε παιχνίδι όφειλε να απευθύνεται εξίσου σε όλες τι ηλικίες.

«Φοβερό», σκέφτεστε; Και όμως! Ήταν ζήτημα του εμπορικού επιμελητηρίου (ή του αντίστοιχου φορέα) κάθε χώρας να αποφασίσει τι θα γίνει με κάθε παιχνίδι που ίσως ξέφευγε λίγο από τα «όρια». Στην Ευρώπη τα πράγματα ήταν πιο απλά. Οι Bitmap Brothers είχαν ιδρύσει την δική τους εταιρεία διανομής, την Renegade Software, η οποία με σήμα το «κρανίο» δεν φαινόταν να νοιάζεται και τόσο για τέτοιου είδους περιορισμούς. Άλλωστε, στην Γηραιά Ήπειρο όπου κυριαρχούσαν οι home υπολογιστές και όχι οι κονσόλες με την βιομηχανία του gaming να έχει αναπτυχθεί μέσω του homebrew, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν τέτοιοι περιορισμοί. Έτσι, το εξώφυλλο του παιχνιδιού που φιλοτέχνησε ο Simon Bisley κοσμούσε ένας καλογραμμωμένος Ηρακλής να πετσοκόβει με δύο τεράστιες μαχαίρες ανθρωπόμορφα τέρατα/ζώα/πιθήκια, την ώρα που ο αερογράφος του καλλιτέχνη περνούσε μία στρώση με πιτσιλιές αίματος επάνω στον καμβά – έτσι για το καλό. Αντίθετα, καθώς ο Ηρακλής μπαρκάριζε για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, πράκτορες των πολυεθνικών φαίνεται να απήγαγαν τον άνθρωπο που βάσταγε τον αερογράφο, και έτσι από το εξώφυλλο της συσκευασίας του Gods για PC που κυκλοφόρησε στην Αμερική από την Konami έλειπε το αίμα. Ακόμη περισσότερες ήταν οι περικοπές στις εκδόσεις του παιχνιδιού για τις κονσόλες Genesis και SNES. Οι γλυκανάλατοι Ιάπωνες επίτροποι, προκειμένου να δώσουν το «οκ» για την κυκλοφορία του, επέβαλαν άλλο εξώφυλλο για την Αμερική ενώ για την Ευρώπη απαίτησαν την αφαίρεση των μαχαιριών από την εικόνα και έτσι ο Ηρακλής εικονίζεται να δίνει απλώς... μπουνιές.