30 χρόνια Pac-Man (Μέρος Β')

Δεν μπορείτε να πείτε, σας είχα προειδοποιήσει ότι το Β’ Μέρος του αφιερώματος στην 30η επέτειο από τη γέννηση ενός εκ των πιο εικονικών χαρακτήρων, θα πέσει πάνω σας πιο σύντομα και από την οργή των χρωματιστών φαντασματακίων. Έχοντας λοιπόν περιγράψει στο Α’ Μέρος το τι συνέβη με το παρθενικό, το πρωτότυπο Pac-Man και τις περιπέτειές του σε διάφορες πολιτείες, έφτασε η στιγμή να ασχοληθούμε με τους… απογόνους του, φυσικούς και μη.

Συν γυναιξί και τέκνοις…

Αν εξαιρέσουμε το παραπάνω ατυχές «μικροπεριστατικό» που πέρα από το ότι… κόντεψε να καταστρέψει το gaming όπως το γνωρίζαμε δεν είχε δα και κάποιο άλλο σοβαρό αντίκτυπο, η κιτρινιάρικη μισοφαγωμένη πίτσα λατρεύτηκε από τον υπόλοιπο κόσμο, σε βαθμό που πέρα από τις μεταφορές και οι –επίσημες και μη- συνέχειες να είναι αμέτρητες.

Η πιο διάσημη από αυτές φυσικά, σε σημείο που κατά πολλούς να ξεπερνά και το πρωτότυπο, ήταν το Ms. Pac-Man που κυκλοφόρησε το 1981, η γέννηση του οποίου κρύβει μια μάλλον περίεργη ιστορία.

Όπως είπα και πιο πάνω, οι μεταφορές του Pac-Man δεν ήταν όλες επίσημες. Ακόμα και bootlegs του αυθεντικού arcade κυκλοφορούσαν, με μικρές αλλά σημαντικές διαφορές. Μια ομάδα λοιπόν προγραμματιστών της εταιρείας General Computer Corporation ανέπτυξε για την πλάκα της έναν κλώνο του Pac-Man, ονόματι Crazy Otto (όχι, δεν έχει να κάνει με τις επιλογές του Rehhagel στο επερχόμενο Μουντιάλ). Έλα όμως που το τελικό αποτέλεσμα τους βγήκε καλύτερο από ό,τι περίμεναν και είπαν να δοκιμάσουν την τύχη τους δείχνοντας το δημιούργημά τους στη Midway, η οποία όπως είχαμε πει εισήγαγε τα παιχνίδια της Namco στην αμερικάνικη αγορά. Πράγματι, οι άνθρωποι της Midway όχι μόνο ξετρελάθηκαν, αλλά το θεώρησαν και ως μια καλή ευκαιρία να την πουν στη Namco αφού τόσο καιρό sequel άκουγαν και sequel δεν έβλεπαν για το Pac-Man. Άλλαξαν λοιπόν το όνομα και τα sprites σε κάτι το πιο… Pac-Man-οειδές και voila, να σου το Ms. Pac-Man στο οποίο πρωταγωνιστούσε η σύζυγος του γνωστού ικτερομούρη φίλου μας.

Το παιχνίδι περιείχε μικρές, αλλά σημαντικές διαφορές, όπως οι νέοι λαβύρινθοι, τα ελαφρώς λεπτομερέστερα γραφικά (η κυρα-Πάκμαν είχε φιογκάκι και μάτια), η μη scripted κίνηση των φαντασμάτων κ.λπ. που κατέστησαν το παιχνίδι μια εξίσου μεγάλη, αν όχι μεγαλύτερη επιτυχία. Αυτό οδήγησε σε μια μικρή διαμάχη μεταξύ GCC και Midway περί της μοιρασιάς των κερδών, όμως σύντομα συνειδητοποίησαν ότι… μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα, αφού τα δικαιώματα της σειράς άνηκαν φυσικά στη Namco.

Η ειρωνεία είναι πως δεν ήταν η μόνη φορά που προέβη σε παρόμοια κίνηση η Midway, αφού λίγο αργότερα αποφάσισε πάλι με δική της πρωτοβουλία να… διευρύνει την οικογένεια Pac-Man, κυκλοφορώντας τo –λιγότερο δημοφιλές, πάντως- Jr. Pac-Man και το φλιπεράκι Baby Pac-Man, αλλά και άλλες παραλλαγές του πρωτότυπου, όπως το Pac-Man Plus. Προφανώς αυτό δεν άρεσε καθόλου στη μαμά-Namco, η οποία μετά από λίγο καιρό διέκοψε τη συνεργασία με τη Midway, ενώ δοκίμασε και η ίδια την τύχη της φτιάχνοντας συνέχειες του παιχνιδιού, όπως τo Pac & Pal και το Super Pac-Man.

Όταν δεν σε χωρά ο λαβύρινθος…

Με τις παραλλαγές και τα ports του Pac-Man να πλησιάζουν τα 1315 ήταν λογικό ο κόσμος να βαρεθεί μετά από 3-4 χρόνια και η δημοτικότητα του στρουμπουλούλη φιλαράκου μας, να πέσει κατακόρυφα, πόσω μάλλον από τη στιγμή που η βιομηχανία είχε εξελιχθεί και ένα λαβυρινθοπαίχνιδο δεν φάνταζε πια ως κάτι το ιδιαίτερο. Η Namco λοιπόν, κατάλαβε πως έπρεπε να επιχειρήσει κάτι διαφορετικό για να προλάβει να περισώσει ό,τι μπορούσε από τη φήμη του πάλαι πότε σημαντικότερου χαρακτήρα των videogames.

Δυστυχώς για όλους μας, αυτό το «κάτι» παραήταν διαφορετικό και άκουγε στο όνομα Pac-Land και κυκλοφόρησε το 1984. Επρόκειτο για ένα από τα παλαιότερα side-scrolling platform παιχνίδια όλων των εποχών και πέρα από αυτή την προσφορά και την παρουσία του parallax scrolling του background(!), δεν μπορούμε να πούμε πως υπάρχει άλλος λόγος για να το θυμόμαστε, αφού το gameplay ήταν μάλλον βαρετό και ο χειρισμός κακός.