SEGA Nomad

Όπως θα έχετε ξαναδιαβάσει να γράφω στο byteme, αυτοαποκαλούμαι λάτρης του ρετρό. Για χάρη αυτής της αγάπης μου ξεκίνησα πριν μερικά χρόνια να συλλέγω παλιές παιχνιδομηχανές που είτε μου ξέφυγαν, είτε ήταν αδύνατο να αποκτήσω όταν είχαν κυκλοφορήσει στο εμπόριο. Στην δεύτερη περίπτωση ανήκουν δύο από τα καμάρια της συλλογής μου, το Virtual Boy της Νintendo (για αυτό θα μιλήσουμε άλλη φορά) και το Nomad της SEGA. Αν δεν έτυχε να ακούσετε για αυτά τα δύο δεν σας αδικώ - το πρώτο άλλωστε η Nintendo κάνει πως δεν το ξέρει (κάτι σαν άνομο εξώγαμο ένα πράμα) ενώ το δεύτερο κυκλοφόρησε μόνο στην Αμερική. Τι εστί όμως Nomad, ή για να χρησιμοποιήσω την ολοκληρωμένη ονομασία του, «SEGA Genesis Nomad»; Είναι ένα φορητό Mega Drive, ή για να ακριβολογούμε ένα Genesis όπως ονομάστηκε η κονσόλα στην Αμερική, ο διάδοχος του Game Gear. Αλλά «φορητό Genesis» με όλη την σημασία, κιόλας, αφού χρησιμοποιεί τα ίδια cartridges με την κανονική κονσόλα!

Δαβίδ εναντίον Γολιάθ σημειώσατε «1»

Όταν το Nomad κυκλοφόρησε (αν και μόνο στην αμερικανική αγορά) το 1995 ήταν πραγματικά πολύ μπροστά από τον ανταγωνισμό του, δηλαδή το Game Boy της Nintendo - το οποίο μάλιστα αν θυμάμαι καλά ακόμα κυκλοφορούσε στην πρώτη του έκδοση με το γνωστό γκρίζο χρώμα την ασπρόμαυρη οθόνη (μάλλον μαυροπράσινη αλλά ενιγουέι) και τα δύο μαβιά κουμπιά. Φανταστείτε το για λίγο, από την μία πλευρά η SEGA είχε στην αγορά ένα handheld με τις ίδιες δυνατότητες με το βασικό της σύστημα εκείνο την χρονική περίοδο, ενώ η Nintendo διατηρούσε το ίδιο σύστημα με το οποίο μπήκε στην αγορά των handhelds (τα Game & Watch εξαιρούνται) το 1989 με δυνατότητες εφάμιλλες του NES. Για μία ακόμα φορά φαινόταν πως η Nintendo είχε ένα άξιο αντίπαλο μπροστά της, ικανό να την εκμηδενίσει. Αμ δε! Το Game Boy συνέχισε να πουλιέται ενώ το Nomad αποσύρθηκε μετά από λίγο.

Το πάθημα που δεν έγινε μάθημα

Τι οδήγησε το Nomad σε αποτυχία; Βασικά, δύο ήταν τα λάθη, τα οποία η SEGA είχε ξανακάνει με το Game Gear (τα οποία σχεδόν ίδια λάθη έκανε και η Atari με το αδικοχαμένο Lynx – Χ.Κ.) αλλά δεν έμαθε το μάθημά της. Το πρώτο και πιο βασικό ήταν η διάρκεια ζωής των έξι (ναι, «έξι», «6») ΑΑ μπαταριών που απαιτούσε για να λειτουργήσει. Με καλής ποιότητας αλκαλικές μπαταρίες είναι ζήτημα να κρατούσαν περισσότερο από δύο ώρες πριν αδειάσουν τελείως. Από την άλλη, με το Game Boy και με τέσσερις μόλις μπαταρίες μπορούσες να παίζεις ασταμάτητα για μέχρι και δώδεκα ώρες. Μην ξεχνάτε ότι εκείνη την εποχή δεν ήταν φτηνές αλλά ούτε και ευρέως διαθέσιμες οι επαναφορτιζόμενες μπαταρίες, οπότε το πόσες ώρες παιχνιδιού μπορούσες να «ξεζουμίσεις» από ένα κουτί αλκαλικές ήταν μεγάλο ζήτημα. Αργότερα η SEGA διέθεσε στην αγορά μία επαναφορτιζόμενη μπαταρία για το Nomad γλιτώνοντας τους κατόχους του από τα διαρκή πηγαινέλα στα περίπτερα, εντούτοις το πρόβλημα της μικρής διάρκειας ζωής της παρέμεινε.

Το άλλο ζήτημα ήταν με το τεράστιο μέγεθος του Nomad που το καθιστά αδύνατο να χωρέσει σε οποιαδήποτε φυσιολογική τσέπη. Ειδικότερα δε, έχοντας τοποθετημένη στην κονσόλα την… συσκευή για τις μπαταρίες και κάποιο παιχνίδι. Ω, ναι, οι μπαταρίες στο Nomad δεν μπαίνουν μέσα στο σύστημα, αλλά σε μία θήκη η οποία ενσωματώνεται στο πίσω μέρος του. Όσο για το παιχνίδι, αυτό εξέχει περίπου δύο εκατοστά. Ο κάτοχος του Nomada θα χρειαζόταν ειδικό τσαντάκι (κάπου έχω ένα τέτοιο) για την κονσόλα, τα cartridges και καλού κακού το μετασχηματιστή, μπας και βρεθεί καμία πρίζα διαθέσιμη γιατί μόνο με τις μπαταρίες ούτε το πρώτο Sonic δεν προλαβαίνεις να τελειώσεις!