Τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα κανείς

Αρχικά σκόπευα να αφιερώσω το δεύτερο State of Play αυτού του μήνα στην Ε3 και στο τι θα περίμενα και τι θα ήθελα να δω. Άλλωστε, η φετινή Ε3 προβλέπεται ότι θα είναι αρκετά διαφορετική και αρκετά κρίσιμη: νέα μηχανήματα, νέες πρωτοβουλίες στον χώρο της οικιακής και casual ψυχαγωγίας  και μια Sony που ΠΡΕΠΕΙ να διασκεδάσει κάπως τις κάκιστες εντυπώσεις που έχει δημιουργήσει η κατάρρευση του PSN –μιλάμε για παράγοντες που θα αναγκάσουν τις εταιρείες να ανοίξουν λίγο περισσότερο τα χαρτιά τους. Ωστόσο, το σχέδιο αυτό ναυάγησε, καθώς τα πολυσκελή αφιερώματα του Νότη, τα οποία έχουν γεμίσει την αρχική σελίδα του byteme, δεν αφήνουν περιθώριο για ακόμη περισσότερο σχολιασμό της Ε3.

Για αυτόν το λόγο, επέλεξα να εστιάσω σε ένα θέμα που συζητήθηκε πρόσφατα στο site με αφορμή το review του Κηπουρόπουλου για το Kung Fu Panda 2. Δεν ήταν καμιά βαθιά κουβέντα, ούτε πρόκειται να προβούμε σε μεγάλες αποκαλύψεις. Παρόλα αυτά, η σύντομη αυτή ανταλλαγή απόψεων μας δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ανακεφαλαιώσουμε μερικά πράγματα. Μερικά πράγματα που, αν και τα ξεχνάμε ως hardcore gamers, μπορούν να εξηγήσουν πάρα πολλές από τις «περίεργες» εξελίξεις που παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό στο αγαπημένο μας χόμπι.

Σχολιάζοντας την οικτρή βαθμολογία του Kung Fu Panda 2, o φίλος μας ο skerzos είπε τα εξής: «Πάντα απορούσα πώς γίνεται να φτιάξεις ένα τόσο χάλια παιχνίδι... Εγώ αν δούλευα σε εταιρία παραγωγής video game (ευελπιστώ πάντως, θα δούμε) και έβλεπα αυτό το αποτέλεσμα θα ντρεπόμουν να βάλω το όνομά μου στα credits... Πόσο μάλλον να στείλω αντίτυπα σε sites και περιοδικά για review...».

Εύλογα τα ερωτήματα που θέτει ο skerzos, αλλά εξίσου εύκολες και οι απαντήσεις, οι οποίες είναι σχεδόν… κυνικά προφανείς. Ξεκινώντας από το δεύτερο σκέλος του ερωτήματος, η προβολή του παιχνιδιού αποτελεί κέρδος για τις εκδότριες εταιρείες, ακόμα και αν η βαθμολογία είναι τόσο χαμηλή. Όσο περισσότερες είναι οι αναφορές σε ένα προϊόν, τόσο πιο πιθανό είναι να εντοπίσει κάποιος το προϊόν σε μια μηχανή αναζήτησης. Μια φωτογραφία, ένα βιντεάκι που μπορεί τυχαία να δει ο χρήστης, αποτελεί κέρδος για την εταιρεία. Επίσης, υπάρχει και ένα θέμα δεοντολογίας. Από τη στιγμή που ένα site προβάλλει δωρεάν τα παιχνίδια σου δημοσιεύοντας κριτικές, οπτικοακουστικό υλικό και χώρο στην αρχική του σελίδα, ε, δεν μπορείς να μην στείλεις ένα παιχνίδι επειδή φοβάσαι ότι θα πάρει χαμηλές κριτικές. Υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση η οποία πρέπει να διατηρηθεί: τα μέσα ενημέρωσης δημοσιεύουν, οι εταιρείες παρέχουν το υλικό.

Στο κάτω-κάτω, ειδικά στην περίπτωση ενός licensed τίτλου, η εταιρεία διανομής δεν ενδιαφέρεται τόσο για το review που θα δημοσιευθεί σε ένα μέσο που απευθύνεται σε hardcore gamers. Θα αρκεστεί στη μικρή, τυχαία προβολή που θα κερδίσει μέσω αναζήτησης και υλικού και θα περιμένει από το site να προβάλει περισσότερο τους πιο σκληροπυρηνικούς τίτλους της, οι οποίοι απευθύνονται σε άτομα που ξέρουν περισσότερα για τα video games. Στην περίπτωση του hardcore gamer, η εταιρεία ξέρει καλά ότι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλίσει πωλήσεις για έναν τίτλο που δεν είναι αντικειμενικά κορυφαίος είναι το hype. Και το hype δημιουργείται από τη συνεχή κάλυψη, την επανάληψη/επιβεβαίωση πληροφοριών και την κοινότητα των χρηστών – πράγματα που ένα site προσφέρει σε μεγαλύτερο βαθμό από οποιοδήποτε άλλο μέσο.