στήλες

Οι στιγμές μιας γενιάς που φεύγει

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου

Αν και η χρήση του όρου "γενιά" δεν έχει πλέον ουσιαστική σημασία, καθώς τα συστήματα βιντεοπαιχνιδιών εξελίσσονται με εντελώς ασύμμετρο τρόπο τον τελευταίο καιρό, εξακολουθεί να οριοθετεί με πολύ ωραίο τρόπο τους κύκλους αναβάθμισης της τεχνολογίας, όχι μόνο για τον καταναλωτή, αλλά και για ολόκληρη τη βιομηχανία. Οι σχέσεις κόστους και κέρδους αλλάζουν, οι άνετοι ρυθμοί πωλήσεων δίνουν τη θέση τους σε μια χρονική περίοδο ρίσκου και επενδύσεων και τα άμεσα κέρδη υποχωρούν για μερικούς μήνες, καθώς μεγάλα και μικρά στούντιο προετοιμάζουν το έδαφος στο οποίο καλούνται να φυτέψουν τους σπόρους της μελλοντικής κερδοφορίας τους. Τώρα που στην ουσία δεν έχουν μείνει στην αγορά της εκλαϊκευμένης τεχνολογίας σημαντικά τεχνολογικά άλματα, με την εξαίρεση ίσως των υψηλότερων αναλύσεων και της επιστροφής των συστημάτων εικονικής πραγματικότητας (τεχνολογίες, δηλαδή, υψηλού οικονομικού και ψυχολογικού ρίσκου αυτήν τη στιγμή), η περιβόητη "νέα γενιά" δεν είναι τίποτε άλλο από την αναπροσαρμογή του ελάχιστου κοινού παρονομαστή, δηλαδή της ελάχιστης τεχνολογικής βάσης που θα έχουν στη διάθεσή τους οι δημιουργοί παιχνιδιών.

Καθώς, λοιπόν, ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε τον όγδοο κύκλο αναβάθμισης, το State of Play επιλέγει τις πιο σημαντικές στιγμές της γενιάς που κλείνει, πάντα με απολύτως… υποκειμενικά κριτήρια. Γιατί ξέρουμε ότι έτσι το προτιμάτε κι εσείς. Πάμε, λοιπόν:

1. Η πρώτη φορά που συνδέσαμε κονσόλα σε τηλεόραση και ηχοσύστημα μέσω ενός (ναι, μόνο ενός) καλωδίου

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά λάτρεψα τα καλώδια HDMI που ξαφνικά μπήκαν στη ζωή μας, μαζί με τις νέες, αδυνατισμένες τηλεοράσεις μας. Δεν είναι μόνο η ανώτερη ποιότητα ήχου και εικόνας που προσφέρουν λόγω λιγότερων παρεμβολών και υψηλότερου bandwidth, το μεγαλύτερο πλεονέκτημά τους είναι ότι επιτρέπουν τη μετάδοση ήχου και εικόνας από το ίδιο καλώδιο. Μεγάλη υπόθεση και σαφέστατη αναβάθμιση από τα μασούρια των καλωδίων Component ή RCA που έπρεπε να χρησιμοποιούν όσοι ήθελαν να απολαμβάνουν τον ήχο των παιχνιδιών από ένα ικανοποιητικό ηχείο και όχι από την τηλεόραση.

Είναι ένα καλώδιο το πιο σημαντικό γνώρισμα της γενιάς που πέρασε; Ε, αν αναλογιστείς τα... παρελκόμενά του, ναι!

2. Η πρώτη φορά που κάναμε τον ταξιτζή στις μοντέλες του Test Drive Unlimited

Μπορεί να φάω ξύλο για αυτό, αλλά το Test Drive Unlimited ήταν για μένα ο πρώτος τίτλος που σηματοδότησε το πέρασμα στην έβδομη γενιά. Ακριβώς όπως και ο προκάτοχός του στα 8μπιτα και στα 16μπιτα μηχανήματα, το TDU δεν φοβήθηκε να ανατρέψει τα δεδομένα, να ανακατέψει τη συνταγή με έναν πραγματικά ανοικτό κόσμο και μια τεράστια ποικιλία δραστηριοτήτων για ένα racing game και να εκμεταλλευτεί τις online υποδομές των νέων συστημάτων (κυρίως το Xbox Live, ας μη γελιόμαστε) για να προσφέρει μια εμπειρία που συνδύαζε όσο πιο απρόσκοπτα γινόταν το online με το offline και το κοινωνικό με το μοναχικό gaming. Ξέρετε, τα πράγματα που μας υπόσχονται τα Forza και Driveclub, 8 χρόνια μετά…

3. Το πρώτο synchronisation στο Assassin's Creed

Περιπλανιέσαι στα πολυσύχναστα δρομάκια της Ιερουσαλήμ την εποχή των Σταυροφοριών. Κάθε περαστικός, διαφορετικός. Εφέ που σε κάνουν σχεδόν να νιώθεις την κάψα του ήλιου στο δέρμα σου και τη σκόνη στους πνεύμονές σου. Το ξέρεις ότι θα το έχουν αυτό το κτίριο. ΠΡΕΠΕΙ να το έχουν. Και ξαφνικά ορθώνεται μπροστά σου: ο Ναός του Σολομώντα, σε όλη του την ψηφιακή δόξα. Σκαρφαλώνεις (εντάξει, στην ουσία πατάς δύο πλήκτρα, αλλά δεν σε νοιάζει). Φτάνεις στην κορυφή. Το ξέρεις ότι η θέα θα είναι μαγευτική. Ήδη έχεις αρχίσει και ανατριχιάζεις. Φτάνεις στην εξέδρα και ακούς τη στριγκλιά του αετού. Πατάς "synchronise". Η κάμερα γυρίζει και το πλούσιο, νωχελικό soundtrack γεμίζει το δωμάτιο. Ναι, το πρώτο Assassin's Creed δεν ήταν ακριβώς ο τίτλος που περιμέναμε από πλευράς ποιότητας, αλλά από πολλές απόψεις ήταν ένα από τα πρώτα παιχνίδια που υλοποίησαν πραγματικά τις υποσχέσεις της νέας γενιάς. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούσες πέρα από κάθε αμφιβολία ότι δεν θα μπορούσες πλέον να επιστρέψεις στην τεχνολογία της προηγούμενης γενιάς. Ναι, πρόκειται για μια εμπειρία που έχει φτηνύνει με το ετήσιο πρόγραμμα της εταιρείας, αλλά μια εμπειρία που μας ταξίδεψε πραγματικά. Ουσιαστικά, ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποιήσαμε ότι ο ανοικτός κόσμος δεν είναι υποχρεωτικό να συνοδεύεται από συμβιβασμούς στο θέαμα και στην ατμόσφαιρα. Ήταν το ξεκίνημα μιας νέας εποχής μπλοκμπάστερ που κορυφώθηκε με τα καλύτερα παιχνίδια του είδους: Assassin's Creed II, Red Dead Redemption, GTA V.

4.  Η πρώτη φορά που παίξαμε ένα παιχνίδι με θέμα την κρυφή ζωή των λουλουδιών. Χωρίς καμία ντροπή

"Αλληλεπιδραστικές παραστάσεις". Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω όλα αυτά τα παιχνίδια που δεν είναι ακριβώς παιχνίδια, αλλά δημιουργικές εκφράσεις. Σίγουρα, η έβδομη γενιά δεν ήταν η πρώτη που μας πρόσφερε ξεχωριστές εμπειρίες που έδιναν περισσότερο βάρος στον συναισθηματικό και εικαστικό τομέα, παρά στο gameplay, αλλά ήταν η πρώτη που έφερε τόσο κοντά το δημιουργό με τον καταναλωτή. Όχι μόνο λόγω της διάδοσης της ψηφιακής διανομής, αλλά επειδή ακόμα και οι μεγαλύτερες εταιρείες του χώρου εδέησαν επιτέλους να υιοθετήσουν ένα ευέλικτο σύστημα τιμολόγησης που με τη σειρά του άνοιξε το δρόμο για την κυκλοφορία μιας μεγαλύτερης ποικιλίας παιχνιδιών, κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στην εξάπλωση των κινητών συσκευών, φυσικά. Είτε λέγεται Flower, είτε Journey, είτε Void, Monument Valley ή Stanley Parable (mod ή standalone), πλέον υπάρχει ένα νέο κίνημα που αποτελείται από παιχνίδια που δεν αποσκοπούν στη διασκέδαση, ούτε καν στην ψυχαγωγία, αλλά θέλουν να προσφέρουν στιγμές συγκίνησης και αισθητικής ικανοποίησης στον παίκτη. Κοινώς, μιλάμε για Τέχνη και άσε τον Χαρηκλάδη να ωρύεται.

Κάποιους τους συγκίνησε, σε κάποιους άλλους προκάλεσε χασμουρητά. Αν δεν είναι Υψηλή Τέχνη αυτό, τότε τι;

5. Η πρώτη φορά που το χειριστήριό μας έκανε "ΠΟΚ!"

Ναι, εντάξει, όλο το "ζουμί" στο Wii ήταν ο τρόπος με τον οποίο εστίασε στη διασκέδαση και όχι στην ψυχαγωγία, με την έννοια ότι προτίμησε την άμεση, απλή και συναρπαστική επαφή με το κοινό. Και φυσικά, ανταμείφθηκε για αυτό. Άλλωστε, ήταν ένα από τα πιο "τίμια" προϊόντα βιντεοπαιχνιδιών που βγήκαν ποτέ στα ράφια από εποχής Atari. Αγόραζες ένα κουτί που είχε μέσα ό,τι χρειαζόσουν για άμεση διασκέδαση: χειριστήριο, κονσόλα και παιχνίδι. Ωστόσο, η στιγμή που με έκανε να γελάσω και να κουνήσω το κεφάλι μου με τα τερτίπια της Nintendo ήταν όταν χτύπησα την πρώτη μπαλιά στο Wii Sports Tennis και άκουσα το χειριστήριό μου να κάνει "ΠΟΚ!". Ακούγεται αστείο, αλλά εκείνη τη στιγμή, εκείνο το συγκεκριμένο δευτερόλεπτο, η όλη εμπειρία έπαψε πια να είναι απλώς χαριτωμένη και έφτασε στα επίπεδα του "ρε τους πού#@$@%$ες". Ένα μεγάλο μπράβο για έναν πραγματικό γίγαντα της ηλεκτρονικής διασκέδασης. Για αυτόν το λόγο η Nintendo θα έχει πάντα την προσοχή μου.

Υπάρχουν κι άλλες στιγμές, φυσικά: η πρώτη φορά που βγάλαμε μάτια με τους... αντίχειρές μας στο God of War III, η πρώτη φορά που απογειωθήκαμε στο διάστημα με το Mario Galaxy, η πρώτη φορά που παίξαμε ένα shooter με τόσο ομαλή ροή όπως το Gears of War, η πρώτη φορά που μας σκότωσε ένας ταπεινός στρατιώτης στο Demon's Souls. Αλλά σε αυτό το σημείο, νομίζω ότι θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον να διαβάσουμε τις αντίστοιχες στιγμές των αναγνωστών μας. Όχι τίποτα άλλο, για περισσότερη ποικιλία. Αν έχετε όρεξη και δεν την έχετε κάνει ακόμα για κάποια παραλία, δώστε του να καταλάβει.

20 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
pirederas
22:27 01.07.14 pirederas χωρίς τίτλο
Εγώ δυστυχώς άργησα να μπω στην 7η γενιά, καθώς δεήθηκα μόλις το 2010 να αγοράσω το νέο τότε PS3 Slim. Οι στιγμές που με σημάδεψαν και οι καλύτερες αναμνήσεις από το 4ετές λιώσιμο της κονσόλας είναι:

1) Η πρώτη φορά που έβαλα το δισκάκι του MGS 4 (η σειρά είναι λατρεία για μένα) κι έμεινα χαζός με τα υπέροχα HD γραφικά του παιχνιδιού και με το gameplay. Ήταν το πρώτο παιχνίδι που αγόρασα μαζί με την κονσόλα.

2) Red Dead Redemption. Λατρεύω τα spaghetti westerns. Η Rockstar κυκλοφόρησε ένα φοβερό παιχνίδι spaghetti western. Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα.

3) Η πρώτη φορά που έπαιξα το Demοn's Souls και ανακάλυψα τον μυστηριώδη, παράλληλο ως προς το single-player campaign, online κόσμο του (summons και invasions).

4) Η πρώτη φορά που άκουσα φωνές κι εκρήξεις από παντού χάρις στο σύστημα Surround 5.1 παίζοντας το Uncharted 2: Among Thieves. Είπαμε, κινηματογραφικό gaming. ;Ρ

5) Η πρώτη φορά που έπαιξα με το PS Move και το Sports Champions. Ειδικά το Ping Pong και το Gladiator ήταν αγαπημένα παιχνίδια για κάποιο καιρό.

6) Η απίστευτη μαγεία που ένιωσα με το Journey.

7) Η φοβερή κλιμάκωση του Mass Effect 3. Κάθε νέα αποστολή ήταν καλύτερη και επικότερη από την προηγούμενη.

8) Ο κόσμος, οι χαρακτήρες και η ατμόσφαιρα του The Last of Us.

Bonus: Θεωρώ ευπρόσδεκτα τα HD Remasters παιχνιδιών της προηγούμενης (6ης) γενιάς. Είχα την δυνατότητα να παίξω ξανά το MGS 3 και το Zone of the Enders χωρίς frame-rate drops. Και την ευκαιρία να ανακαλύψω απίστευτα διαμάντια του παρελθόντος που δεν είχα πάρει πρέφα και τώρα θα τα είχα χάσει για πάντα.

agrimi78
07:03 02.07.14 agrimi78 χωρίς τίτλο
Η κορυφαία στιγμή όλης της "προηγούμενης" γενιάς για μένα ήταν το παίξιμο της τριλογίας metroid prime.
Η αίσθηση της μοναξιάς, εξερεύνησης, του άγνωστου εξωγήινου κόσμου, η μινιμαλιστική "αφήγηση" της ιστορίας, τα τρομερά bosses, οι morphball γρίφοι, η μουσική, είναι που κάναν τα παιχνίδια μοναδικά και αξέχαστα σε μένα.

Επίσης εξαιρετικός ήταν ο χειρισμός τους με το wiimote, μίλια μπροστά από ότι μπορεί να προσφέρει το gamepad σε τέτοιου είδους παιχνίδια.

Το παιχνίδι αυτό έχει μπει στο "πάνθεον" των all-time classics μου, δίπλα στο Βaldur's gate 2.

Τα παιχνίδια πάντως που θεωρώ ότι "σημάδεψαν" την γενιά που φεύγει είναι τα Assassin's Creed 2 & Dark Souls.

Dismiss
07:10 02.07.14 Dismiss χωρίς τίτλο
Συμφωνώ για την αξία όσων λέτε, αλλά τα Metroid Prime ήταν ουσιαστικά παιχνίδια της έκτης γενιάς, με την εξαίρεση του 3. Όσο για το Last of Us, σκέφτηκα να το αναφέρω κι εγώ στις καθοριστικές στιγμές, όχι τόσο για τον κόσμο, αλλά περισσότερο για την τελευταία του ατάκα που για μένα ήταν η στιγμή που ενηλικιώθηκε η αφήγηση στα videogames. Τουλάχιστον στα mainstream blockbuster.

agrimi78
07:16 02.07.14 agrimi78 RE: χωρίς τίτλο
Θεωρώ ότι η αφήγηση δεν πρέπει να δίνεται "μασημένη" στον παίχτη υπό μορφή cutscene κτλπ.
Ο εξελιγμένος τρόπο αφήγησης είναι να αφήνεις τον ίδιο τον "κόσμο" να λέει την ιστορία του παιχνιδιού.

Κάτι τέτοιο κάνει άριστα το Bioshock Infinite , αν και δεν έχω προλάβει να το τελειώσω για να έχω ολοκληρωμένη άποψη για το παιχνίδι.

Επίσης ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο εξαιρετικό Arkham Asylum που μας απέδειξε ότι μπορεί να υπάρξει "σοβαρό" παιχνίδι με ηπερήρωες.

Dismiss
07:20 02.07.14 Dismiss RE: RE: χωρίς τίτλο
Ναι, δεν εννοώ την τεχνική της αφήγησης. Περισσότερο την ιστορία.

paokman
13:30 03.07.14 paokman Μμμ...
Η γενιά που φεύγει, λοιπόν.

Μια γενιά που μας σύστησε τα ηλίθια χειριστήρια κινήσεως, μια γενιά που εισήγαγε το διαδίκτυο και τις αναβαθμίσεις στις κονσόλες, μια γενιά που καθιέρωσε τα επιπρόσθετα DLC για σχεδόν κάθε παιχνίδι, μια γενιά που μας έπεισε να ξαναγοράσουμε τα παλαιά μας παιχνίδια σε ψηφιακή μορφή και μας σύστησε και τα μόνον ψηφιακά παιχνίδια, μια γενιά που χάθηκε παντελώς κάθε συνοδευτικό του δίσκου του παιχνιδιού, όπως βιβλιαράκια, χάρτες, κόμιξ κ.λπ., μια γενιά που οι υπολογιστές θριάμβευσαν λόγω πειρατείας, μια γενιά που ασχοληθήκαμε με διάφορα πράγματα περισσότερο από ό,τι με τα ίδια τα παιχνίδια.

Δεν είναι, βέβαια, μόνον αρνητική η εν λόγω γενιά. Σε αυτήν παίξαμε τα δυο Mario Galaxy, σε αυτή αναβίωσαν τα point 'n click adventures, παίξαμε το υπέροχο Shogun 2: Total War, λιώσαμε στο NBA2K, παίξαμε όλα τα Castlevania ξανά σε Wii και PS3, αλλά και το πολύ καλό The Adventure Rebirth στην WiiWare πλατφόρμα, είδαμε τους ανεξάρτητους δημιουργούς να μας προσφέρουν απίστευτες εμπειρίες (World of Goo, Machinarium, Harvey & Edna 1& 2 κ.λπ.), είδαμε τα αγαπημένα μας platform να επιστρέφουν δριμύτερα (Donkey Kong Country, New Super Mario Bros κ.λπ.), παίξαμε το απίστευτο Red Dead Redemption, μείναμε με το στόμα ανοιχτό με το Batman: Arkham Asylum, μάθαμε το steam, το gog και το humble bundle και παίξαμε φθηνά παιχνιδάρες, ξαναείδαμε τον MegaMan όπως πρέπει να είναι στα MegaMan 9 και 10 και τόσα άλλα...

Όπως βλέπετε, εμμένω στα παιχνίδια. Όλα τα άλλα στα οποία πετάνε λεφτά οι εταιρείες, όπως τα Motion Controls και οι διάφορες άλλες καινοτομίες με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Αν το παιχνίδι είναι καλό, θα το τιμήσω, ανεξαρτήτως πλατφόρμας.

Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει η νέα γενιά. Έως τώρα, δηλώνω υπερικανοποιημένος από τα A Link between Worlds, Mario Kart 8 και NES Remix. Αναμένουμε την συνέχεια!

cloud
17:39 03.07.14 cloud χωρίς τίτλο
Σε αυτή την γενιά 3 χαρακτηριστικά ξεχώρισα..
1. Οι κονσόλες έπαψαν να είναι κονσόλες αλλά υιοθέτησαν πάρα πολλά χαρακτηριστικά, και ναι κάποια ήταν αρνητικά, που είχαν τα PC.
2. Ήταν ίσως η πιο "επαναστατική" γενιά από το NES και μετά, και είδαμε να δοκιμάζουν και να ρισκάρουν πάρα πολλά νέα πράγματα..
3. Είχε παιχνιδάρες που είχαμε να δούμε χρόνια.
Και σίγουρα ήταν πάρα πολύ καλύτερη από την προηγούμενη (Που δυστυχώς δεν το βλέπω με την νέα..)!

pirederas
20:29 03.07.14 pirederas RE: χωρίς τίτλο
Διαφωνώ στα εξής:

2. Η 7η δεν ήταν η πιο επαναστατική γενιά. Ήμαρτον, πολλά παιχνίδια έγιναν shooters ενώ απλά δεν έπρεπε (ακόμα και το Dead Space). Χώρια την ανεξάντλητη sequel-ίτιδα (ειδικά τα Assassin's Creed και Call of Duty). Οι περισσότερες δημιουργικές επαναστάσεις έγιναν από τους indies.

3. Αν και είναι νωρίς, επειδή δεν την έχουμε ακόμα αφήσει πίσω μας για τα καλά, δεν θεωρώ ότι η 7η γενιά ήταν καλύτερη από την 6η. Πιο εξελιγμένη τεχνολογικά ναι, αλλά όχι καλύτερη συνολικά. Είμαι σίγουρος ότι πρόχειρα (και όχι παίρνοντας τον κατάλογο...) μπορούμε να ονοματίσουμε 10-20 επικές παιχνιδάρες all-time classics από την 6η γενιά, αλλά όχι τόσο για την 7η.

Κατά τ' άλλα, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα ;Ρ

cloud
21:16 03.07.14 cloud RE: RE: χωρίς τίτλο
Χμμμμ... Ναι... Είπα κάπου ότι αναφέρομαι αποκλειστικά στα παιχνίδια, και πολύ περισσότερο σε συγκεκριμένα είδη η τίτλους;
Τα νέα στιλ χειρισμού, τα HD γραφικά, το στάνταρ ίντερνετ, οι επίσημοι "εξομοιωτές", τα ανοίγματα σε νέα είδη και νέο κοινό, κλπ, δεν είναι "επαναστάσεις";
Και ναι, ΟΚ, η ανεξάντλητη sequel-ίτιδα (Που ως αυτή την στιγμή φαίνεται ότι μόνο να κρατάει καλά και στην νέα γενιά, αλλά φαίνεται να είναι και ο απόλυτος κυρίαρχος!) ήταν πραγματικά πρόβλημα.. Που εδώ που τα λέμε ίσως να φταίει και το ότι τράβηξε πάρα πολύ σαν γενιά, και ειδικά για το 360 εδώ και 2-3 χρόνια βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στα sequel παλιών και γνωστών σειρών.
Και φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και παιχνιδάρες που είδαμε για πρώτη φορά, για την "ανάσταση" των 2D, όπως φυσικά και την άνθιση των indies.

Και προσωπικά έχω πει πολλές φορές ότι την 6η την θεωρώ με διαφορά την χειρότερη που έχουμε δει ως τώρα (Χμμμ... Λάθος... Η 8η ως αυτή την στιγμή φαίνεται να την ξεπερνά! Αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα για να την θάψουμε.. :Ρ)..
Όμως και αντικειμενικά, γενικά η 7η ήταν πολύ καλύτερη από την 6η..
Αρκεί φυσικά κάποιος να μην κολλήσει σε κάποια συγκεκριμένα παιχνίδια που του άρεσαν αυτού, και αγνοήσει όλα τα άλλα που είχε η έχει μία ολόκληρη γενιά (Και για εμένα έτσι καλύτερη είναι η 5η, και μετά το χάος.).. ;)

G3n3raL86
18:08 03.07.14 G3n3raL86 Σε αυτή τη γενιά...
1. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, online gaming στις κονσόλες. Ειδικά το XBL που το έκανε άψογα. Εισήγαγε όμως το επί πληρωμή online.

2. Υποχώρησαν τα JRPG's σε κάποιο βαθμό δυστηχώς, επανήλθαν όμως δυναμικά τα Fighters.

3. Η ΣΟΝΥ με το PS3, δεν είχε καμία σχέση με τη ΣΟΝΥ που ήξερα/ξέραμε από εποχές PS1, PS2. Αρκετά από τα exclusives που μονοπωλούσε, έγιναν πλέον multiplatform. Επίσης, ο Cell που δυσκόλεψε τις ομάδες ανάπτυξης στον προγραμματισμό, πλην τα εσωτερικά στούντιο.

4. Η ΝINTENDO πήρε το μεγάλο ρίσκο με το Wii (motion) και το πείραμα την έβγαλε από τα όποια οικονομικά προβλήματα μπορεί να είχε. Επίσης, το DS είναι από τις πιο επιτυχημένες κονσόλες evah.

5. Επάνοδος των 2Δ παιχνιδιών, πχ platforms. Yeah!

6. Το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ Zelda που έβγαλε ποτέ η ΝINTENDO έχει το όνομα Skyfail Sword. (δε κρατήθηκα..)

7. ΠΟΛΛΑ και ΠΕΡΙΤΤΑ tutorials σε αρκετά παιχνίδια, λες και θεωρούν τους gamers χαζούς. Πάλι καλά που είχαμε γκέιμς όπως τη σειρά Souls και θυμηθήκαμε τί εστί "παίρνω ένα παιχνίδι και το παίζω, ΔΕ με παίζει."

Captain Kal
19:20 04.07.14 Captain Kal χωρίς τίτλο
Σε εμένα η προηγούμενη γενιά, έφυγε στην κυριολεξία. Error 74 στο 360, και αγορά καινούργιου, μάλλον τα Χριστούγεννα με καμια προσφορά. Ευτυχώς που είμαι PC gamer. :)

super_mario
14:16 06.07.14 super_mario χωρίς τίτλο
Κι εγώ μπήκα αργά σχετικά στην περασμένη γενιά, και ίσως και στην επόμενη. Έχω πολύ πράμα παρακαταθήκη για να παίξω. Γενικά, στην εμπειρία μου ιδιαίτερο ρόλο διαδραμάτισε το online και το HD. Ιδιαίτερα το HD. Το Wii που πήρα τρία χρόνια μετά την αγορά του XBOX360 με απογοήτευσε πάρα πολύ στο κομμάτι της έλλειψης HD. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί συναίβει. Και νομίζω ότι είναι χαρακτηριστικό της απουσίας επαφής της Nintendo με τις ανάγκες της αγοράς αλλά και την τεχνολογία της διασκέδασης που κοντεύει να πιάσει ταβάνι. Εδώ που τα λέμε, ποτέ δεν είχαν ουσιαστική επαφή. Χωρίς να είμαι γνώστης, έχω την αίσθηση ότι η επιτυχία του Wii προέκυψε, δεν ήταν προδιαγεγραμμένη.

Ένιγουει, πέρα από το onilne και την υψηλή ανάλυση, στην γενιά που πέρασε είδαμε αρκετές μεγάλες παραγωγές, τύπου κινηματογραφικού μπλοκμπάστερ. Παραγωγές που πρόσφεραν φρεσκάδα, διασκέδαση και καινούριες εμπειρίες. Βέβαια, από δυτικά κυρίως στούντιο. Γιατί κατά τη γνώμη μου, οι Ιάπωνες στην περασμένοι γενιά έδειξαν ότι δεν καταφέρνουν να δουν πέρα από τα 00's.

Το άλλο που συναίβει στην προηγούμενη γενιά ήταν ότι τα χειριστήρια δεν άλλαξαν. Πιθανώς να έχει βρεθεί η χρυσή τομή. Μόνο η Νιντέντο αλλάζει interfaces συνεχώς. Και δεν φαίνεται να ικανοποιείται με τίποτα.

Επίσης, στην περασμένη γενιά είχαμε μία τρομερή έξαρση με τις collectors εκδόσεις πολλών, πάρα πολλών παιχνιδιών. Πράγμα περίεργο όταν θέλεις να προωθήσεις την ψηφιακή διανομή. Περίεργο για μένα που είμαι άσχετως από προώθηση, γιατί απ'ότι φάνηκε πούλησαν. Κι εγώ αγόρασα. Αρκετές μάλιστα. Τις πρώτες ψηφιακές εκδόσεις τις αγόρασα πολύ πρόσφατα, με την εβδομάδα προσφορών του XBOXlive κάπου μέσα στην Άνοιξη. Και αυτό γιατί ήταν πραγματικά πολύ καλές προσφορές αλλά και γιατί πλέον σκέφτομαι πολύ και τον χώρο μέσα στο σπίτι μου.

Όσο για τα παιχνίδια, δεν ξέρω τι να διαλέξω, πολλά τα αγαπημένα μέχρι στιγμής. Πολλά και αυτά που δεν έχω παίξει ακόμη (και θεωρούνται μαστ). Θα ξεχωρίσω όμως στα σίγουρα τα Bioshock και τα Mario Galaxy.

Θέλω να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στα motion controls του Skyward Sword. Κατάφεραν να βρουν τον καλυτερο χειρισμό για το Ζέλντα και απ'ότι φαίνεται θα τον εγκαταλείψουν. Θεοί!

Τέλος, ένα μεγάλο κρίμα για το κίνεκτ. Κι ακόμη ένα. Κι ένα τελευταίο.

blackpax
22:04 06.07.14 blackpax χωρίς τίτλο
Για το θέμα αυτό μπορεί να γράφει κανείς σελίδες ολόκληρες...
Η γενιά που πέρασε ήταν για μένα η καλύτερη που έχω ζήσει από πλευράς ποιότητας, μιας και μας χάρισε πολλά δυνατά παιχνίδια και πρωτόγνωρα καλά γραφικά σε σχέση με ό,τι είχαμε συνηθίσει. Και αυτό φαίνεται ήδη στην επόμενη γενιά, η οποία παρ'ότι μπορεί να αποδειχτεί καλύτερη, κάνει τα πρώτα της βήματα στη σκιά της προηγούμενης.
Περαιτέρω μου έμεινε η πικρία-απορία σχετικά με την μη-HD εμμονή της nintendo, την οποία προσωπικά έχω αποδώσει στο ότι απλά βαριούνται να προγραμματίζουν περισσότερες ώρες και έχω κατηγορηθεί για αυτό. Θα πει κάποιος "τί σε νοιάζει εσένα η νιντέντο αφού δεν παίζεις τα παιχνίδια της;". Θα απαντήσω -ξανά- ότι όταν θέλουμε υγεία στην αγαπημένη μας βιομηχανία τότε πρέπει να επιμένουμε για καλούς παίκτες. Αυτό είναι και μια ανησυχία μου για την επόμενη γενιά διότι φοβάμαι ότι θα μείνουμε με έναν καλό παίκτη και οι άλλοι θα κουτουλάνε μεταξύ τους.
Τέλος κρατάω με απορία επίσης στην απερχόμενη γενιά την απρόσφορη αυτόκλητη μετουσίωση της ρετρο-νοσταλγίας σε indie σκηνή δημιουργίας παιχνιδιών. Το ξέρω ότι μυριάδες θα διαφωνήσουν μαζί μου, αλλά έχω εντελώς συγκεκριμένη άποψη, η οποία -για να προλάβω κάποιους ίσως- είναι εντός θέματος. Θεωρώ την indie σκηνή το "σύμπτωμα" του "ασθενή" που λέγεται "απερχόμενη γενιά". Και ως σύμπτωμα, παραπέμπει -συνήθως- σε κάποια ασθένεια. Έτσι πιστεύω ότι παρ'ότι ήταν για μένα η αγαπημένη γενιά, ο περισσότερος κόσμος έμεινε με μισή γεύση για διάφορους λόγους. Και τα κενά αυτά μπόρεσε ενθουσιωδώς να καλύψει η indie σκηνή, που μεμονωμένα αν την τοποθετήσει κάποιος σε ένα παιχνιδοδιψές περιβάλλον δεν θα έχει ιδιαίτερη επιτυχία. Φυσικά και το λέω υποθετικά και δεν είναι μετρήσιμο αυτό που αναφέρω. Η κεκτημένη ταχύτητα των indie καλά κρατεί και στην επόμενη γενιά, και εκεί όμως μπαλώνει τα κενά, που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Γενικά το φαινόμενο indie έχει να μας πει πάρα πολλά, και εμένα με ενοχλεί που μπήκε στη ζωή μας υπό αυτές τις συνθήκες. Προβλέπω ότι θα σβήσει και τότε θα αρχίσει για μένα επίσημα η επόμενη γενιά. Ακόμα δεν έχει αρχίσει, απλώς αναμασιέται η απερχόμενη γενιά με fade-out των indie (το fade-in των indie άρχισε κάπως νωρίτερα). Όταν ολοκληρωθεί το fade-out, αυτό που θα βλέπουμε ξεκάθαρα πλέον θα είναι η επόμενη γενιά. Και για αυτήν ανυπομονώ.

Για να μην παρεξηγηθώ δεν έχω πρόβλημα με τα indie και επιπλέον είμαι μανιώδης νοσταλγός των ρετρό-παιχνιδιών, την οποία νοσταλγία αρκετές φορές ικανοποιώ μέσω των indie. Απλώς την ικανοποιούσα και χωρίς τα indie, τα οποία ουσιαστικά μας παρέχουν τη σημερινή ωριμότητα σε level design και χειρισμό με γραφικά του '80-'90. Αυτό ανάλογα πως θα το δει κανείς είναι είτε ετοιματζίδικο γρήγορο φαγητό είτε εμμονή στην ποιότητα gameplay (και αυτονόητα όχι στα γραφικά). Εκ διαμέτρου αντίθετα πράγματα.

Olorin
01:01 12.07.14 Olorin Δηλαδή μπορούμε επιτέλους να την αποκαλούμε last-gen;;;
Ορισμένα αναφέρθηκαν κι από άλλους, κάποια ήταν αναπόφευκτα και τα περισσότερα έχουν ως κοινό παρονομαστή την εξάπλωση του ίντερνετ, αλλά εμένα αυτά που μου "έμειναν" από την 7η γενιά και θεωρώ ότι αποτέλεσαν τις αντικειμενικά μεγαλύτερες αλλαγές που έφερε αυτή η γενιά στη βιομηχανία:

1) Η καθιέρωση του κονσολικού online multiplayer: Ναι, οι περισσότεροι είτε είχαμε φίλους είτε καήκαμε(-τε) οι ίδιοι σε κάποιο ΜΜΟ σε υπολογιστή πολύ καιρό πριν καν κυκλοφορήσει το Χ360. Επίσης ναι, θεωρητικά ακόμα και το Dreamcast μπορούσε να παίξει online παιχνίδια. Όμως η γενιά που καθιέρωσε το online παιχνίδι στις κονσόλες ήταν η 7η, με το CoD και το FIFA του Xbox LIVE και του PSN να κάνει τους gamers (αν και όχι τόσο στην Ελλάδα) να λένε "Ποιο WoW;". Δεδομένου ότι από τη μια δεν έχω ασχοληθεί ποτέ και απεχθάνομαι τα online παιχνίδια κι από την άλλη εργάζομαι σε ένα από τα δημοφιλέστερα εξ αυτών, η συγκεκριμένη εξέλιξη με αφήνει μάλλον διχασμένο...

2) Καλώς ήρθατε στην "ψηφιακή εποχή": Η χαρά του τεμπέλη ή ο θάνατος του παραδοσιακού κουτιού, αλλά και των εξειδικευμένων παιχνιδομάγαζων; Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για μικρότερου μεγέθους (και φιλοδοξιών) ανεξάρτητα παιχνιδάκια του XBLA, για να φτάσουμε στο σημείο σήμερα οι περισσότερες ΑΑΑ-παραγωγές να διατίθενται από την πρώτη μέρα και σε ψηφιακή μορφή. Βέβαια όπως είδαμε και από αποτυχημένες προσπάθειες τύπου PSPgo ο κόσμος μάλλον δεν είναι ακόμα 100% έτοιμος να πει αντίο στο δισκάκι και σίγουρα το γεγονός ότι πολλές φορές το "κουτάτο" είναι ακομα και φθηνότερο(!) από την εναλλακτική του ψηφιακού, κάθε άλλο παρά βοηθά.

3) Μπήκαν στη ζωή μας τα DLC: Από τη μια, έχουμε τα "καλά" DLC (διορθωτικά patches, έξτρα περιεχόμενο που συνεχίζει να αναπτύσσει η εταιρεία και μετά την κυκλοφορία και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον για αρκετό καιρό) και από την άλλη τα "κακά" DLC (day-1 DLCs, pre-order bonuses, υπερκοστολογημένο αχρείαστο περιεχόμενο που υπήρχε ήδη στο παιχνίδι κλειδωμένο κ.λπ.). Σίγουρα είναι τεράστια υπόθεση να ξέρεις ότι το παιχνίδι που περιλαμβάνεται στο δισκάκι που αγόρασες δεν είναι ανάγκη να μείνει απαραίτητα το ίδιο στον αιώνα τον άπαντα, αλλά από την άλλη, δεν παύει να αποτελεί κι εύκολο τρόπο για εκμετάλλευση.

4) Η άνοδος των indie: Η αναβίωση του φαινομένου του "bedroom coding" και των start-ups της μιας χούφτας ατόμων, αλλά και ίσως οι μοναδικές ευκαιρίες να δούμε κάτι πέρα από τις χιλιοπαιγμένες νόρμες των σύγχρονων blockbusters. Ξανά, η ελευθερία των υπολογιστών σήμαινε πως αν ήθελε κάποιος, κουτσά-στραβά θα έβρισκε στέγη εκεί, έστω και αν ήταν κάποιο site με flash-οπαίχνιδα, αλλά όπως και να το κάνουμε, οι κονσόλες έχουν άλλη αίγλη και ένα παιχνίδι που αξίζει δύσκολα θα χαθεί στη χαβούζα. Παράλληλα, είδαμε και την καθιέρωση του retro αρτιστικού ύφους, που μέχρι την περασμένη γενιά θα εκλαμβανόταν ως πισωγύρισμα ή αδυναμία απόδοσης φωτορεαλιστικών γραφικών.

5) ΑΑΑ για λίγους: Στον αντίποδα, τα blockbusters έγιναν υπόθεση για (πολύ) λίγους, κυρίως λόγω της αύξησης που έφερε η HD εποχή, τα φωτορεαλιστικά γραφικά και η ανάγκη για λεπτομερείς, ζωντανούς κόσμους. Το 9ψήφιο μπάτζετ δεν φαντάζει πια ανέκδοτο, με αποτέλεσμα μόνο ελάχιστα στούντιο (κυρίως με τη βοήθεια Publishers) να παίρνουν το ρίσκο, αφού γνωρίζουν πως ίσως χρειαστούν ακόμα και 8ψήφια νούμερα πωλήσεων για να έρθουν ίσα βάρκα - ίσα νερά. Για αυτό και βλέπουμε λιγότερα blockbusters, τα οποία προέρχονται από τους συνήθεις υπόπτους και σχεδόν πάντα βαδίζουν σε γνώριμα μονοπάτια αποφεύγοντας το ρίσκο.

6) Η "Δύση" του Ανατέλλοντος Ηλίου (πσσσς... τι pun έγραψα, ο άτιμος!): Η πάλαι πότε κραταιά δύναμη του χώρου (ή έστω η μια εκ της παραδοσιακής τριάδας Ιαπωνία - ΗΠΑ - Μ.Βρετανία) δεν θυμίζει σε τίποτα τον γίγαντα του παρελθόντος και σε καμία περίπτωση δεν εμπνέει τον ίδιο σεβασμό. Οι Ιάπωνες μοιάζουν προσκολλημένοι στο ένδοξο παρελθόν κι αδυνατούν να ακολουθήσουν τις εξελίξεις. Αν εξαιρέσουμε μερικές παραδοσιακές δυνάμεις, όπως κάποια εσωτερικά στούντιο της Nintendo, τα υπόλοιπα ιαπωνικά στούντιο παραπαίουν και οδηγούνται από αποτυχία σε αποτυχία, σε βαθμό μάλιστα που ακόμα και οι ίδιοι οι Ιάπωνες δημιουργοί αλληλοκράζονται σαν απείθαρχοι παίκτες ομάδας που διασύρεται στο γήπεδο...

7) Τα gimmicks, ειδικά στο κομμάτι των εναλλακτικών μορφών χειρισμού που οι εταιρείες για πρώτη φορά τα έβαλαν στην πρώτη γραμμή: Γιατί πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, από τον R.O.B. και το Power Glove του NES, μέχρι το EyeToy του PS2. Αλλά πάντα είχαν εντελώς δευτερεύοντα ρόλο. Ενώ τώρα και οι τρεις εταιρείες πίστεψαν ότι θα αποτελούσαν τον Δούρειο Ίππο τους. Η Nintendo ουσιαστικά τα κατάφερε με το Wii-mote, έστω και αν όπως μας αποδεικνύει το μετριότατο ξεκίνημα του Wii-U η νίκη ήταν μάλλον προσωρινή. Η Sony με το Move, μάλλον κατάλαβε νωρίς ότι δεν μπορεί να γίνει Nintendo στη θέση της Nintendo και μόνο που δεν το διέγραψε από την Ιστορία της. Της MS της πήρε λιγάκι παραπάνω να το καταλάβει και λίγο έλειψε να χάσει την 8η γενιά από τα αποδυτήρια ελέω της επιμονής της στο Kinect, αλλά μάλλον πείστηκε ότι ο κόσμος δεν θέλει να χαιρετάει ατσούμπαλα τον εαυτό του στην αντανάκλαση της οθόνης επί μισή ώρα για να πετύχει κάτι που θα μπορούσε σε κλάσμα του δευτερολέπτου πατώντας ένα απλό κουμπί...

8) Η επιδρομή των non-gamers: Η 5η και η 6η γενιά, κυρίως λόγω του PSX και του PS2 έκαναν το gaming ένα mainstream χόμπι, το οποίο δεν απευθυνόταν αποκλειστικά σε έφηβους geeks. Παρέμενε όμως ένα χόμπι, δηλαδή μια ασχολία στην οποία κάποιος αφιέρωνε χρόνο ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Η 7η γενιά από την άλλη, κυρίως ελέω Wii, κέρδισε και άτομα που είτε η τελευταία φορά που ασχολήθηκαν με το gaming ήταν παίζοντας Pac-Man σε κάποιο ferry-boat κατά μεσής του Αιγαίου στις αρχές της δεκαετίας του '80 είτε η μόνη τους επαφή ήταν να τσιρίζουν στα παιδιά τους ότι θα τυφλωθούν αν συνεχίζουν να παίζουν με αυτά τα μπλιμπλίκια του διαβόλου.

9) Οι κονσόλες ως media hubs: Το PSX έπαιζε μουσικά CD και το PS2 ήταν ένας υποφερτός DVD-player. Μέχρι εκεί όμως. Ούτε στους χειρότρούς μας εφιάλτες περιμέναμε οι gamers πως το καθεαυτό gaming θα φιλοξενείται σε ένα μικροσκοπικό κομματάκι στο μενού των υπηρεσιών της κονσόλας, πόσω μάλλον ότι θα φτάσουμε πέρσι στην πιο ντροπιαστική συνέντευξη Τύπου στην ιστορία της Ε3, με την MS να νομίζει ότι βρίσκεται σε έκθεση τηλεοράσεων ("TVTVTVTVTV", "SportsSportsSportsSportsSportsSports")

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που τα περισσότερα από τα παραπάνω είναι αλληλένδετα, αφού το ένα έφερε μοιραία το άλλο, εξ ου και η συγκεκριμένη σειρά που τα αναφέρω. Δεν μπορώ να φανταστώ ποιες αντίστοιχες αλλαγές θα μνημονεύουμε στο τέλος της 8ης γενιάς, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι θα είναι τόσο σημαντικές. Ίσως την παρακμή του φυσικού μέσου και την κυριαρχία του ψηφιακού; Το τέλος των φορητών παιχνιδομηχανών (αν κι αυτό είναι μια άλλη κατηγορία). Την απχώρηση κάποιας εκ των big-3 από την κούρσα (ειδικά η MS θα πρέπει να γίνει κάποια τρελή ανατροπή για να ξανασχοληθεί με τον χώρο μετά το Xbone); Εδώ θα είμαστε -ελπίζω- να το μάθουμε...

Dismiss
07:24 12.07.14 Dismiss Ωραία και σωστά όλα αυτά...
...αλλά εγώ ήθελα να μάθω περισσότερο τα συγκεκριμένα βιώματα του καθενός που τον έκαναν να συνειδητοποιήσει ότι το χόμπι μας άλλαξε. Τις γενικές αλλαγές στη βιομηχανία τις έχουμε αναλύσει ξανά και ξανά. Λέτε να θεωρούσα τόσο σημαντικό χαρακτηριστικό της γενιάς το ηχείο του Wii; Απλά ήταν ένα βίωμα που θα θυμάμαι.

paokman
14:26 12.07.14 paokman RE: Ωραία και σωστά όλα αυτά...
Έχεις δίκαιο! Βιώματα, λοιπόν, που έμεινα από την γενιά που φεύγει:

1. Το εκπληκτικό και πλήρες Grand Theft Auto του DS!

2. Το τοπικό διπλό στο New Super Mario Bros. Wii και ο σαδιστικά δύσκολος 9ος κόσμος, που μας έκανε να αισθανθούμε έμπειροι, όταν τον τερματίσαμε!!!

3. Το Υοshi's Island DS με τα πολλά μωρά!

4. Τα Castlevania: Portrait of Ruin και Order of Ecclesia, που με έκαναν να ανάβω το DS όπου βρεθώ για να παίξω λίγο ακόμα!

5. Η μαγεία των NBA2K και του NBA JAM, που μας έκανε να ξαναμαζευόμαστε οργανώνοντας τουρνουά, όπως όταν ήμασταν φοιτητές!

6. Η φοβερή μου έκπληξη όταν έπαιξα το Batman: Arkham Asylum και συνειδητοποίησα ότι αποτελεί φόρο τιμής σε όσους όντως γουστάρουν το σύμπαν του Batman.

7. Το επίσης μαγευτικό Red Dead Redemption, που ακόμη και τώρα θα μπορούσα να το ξαναπαίξω!

8. Ο εκνευρισμός μου, που οι κονσόλες χρησιμοποιούσαν motion controls, ακόμα κι εκεί που δεν χρειάζεται, καθώς και κάθε άλλη λειτουργία που δεν αφορά τα παιχνίδια...

9. Η απογοήτευση μου όταν άρχισα το Skyward Sword και το παράτησα -για πάντα- μετά από μια ώρα...

10. Η πόρωσή μου με το Symphony of the Night στο PlayStation 3!

11. Τα MegaMan 9, 10 και τα Castlevania The Adventure Rebirth, Contra Rebirth που με έκαναν να αισθανθώ ξανά πιτσιρικάς, δίχως όμως να με πρήζουν στα tutorials.

Olorin
20:26 14.07.14 Olorin RE: Ωραία και σωστά όλα αυτά...
Ok, θα το πάω σε πιο προσωπικό επίπεδο, λοιπόν:

*Η πιο σημαντική με τεράστια διαφορά στιγμή της γενιάς για εμένα, ήταν ότι ελέω του -χιλιοχλευασμένου από τους περισσότερους από εσάς- Wii, ξαναέπαιξα video games με συγγενείς και φίλους για πρώτη φορά μετά τις εποχές του Atari 2600 και του NES. Και ο μεγαλύτερος πολέμιος της Nintendo να ήμουν μέχρι τότε, αυτό θα αρκούσε από μόνο του να με κάνει fanboy της. Και να με συγχωρέσετε όλοι εσείς οι "χαρντκοράδες", αλλά τις στιγμές που έζησα και θα θυμάμαι, δεν μπορεί να τις ξεπεράσει καμιά 1315p ανάλυση Super-Ultra-HD φωτορεαλιστικών γραφικών...

*Ελέω Xbox LIVE, επιχείρησα για πρώτη φορά να παίξω με φίλους και γνωστούς μου online. Δεν λέω, ίσως να ήταν πιο ενδιαφέρον να κερδίζω π.χ. τον Έκτορα στο FIFA από ότι για 1315η φορά την ΑΙ και σίγουρα δεν θα υπήρχε περίπτωση να παίξουμε αλλιώς αντίπαλοι (εγώ Βρετανία, αυτός Κύπρο, γαρ), αλλά όπως και να το κάνουμε, μου φαινόταν απίστευτα ξενέρωτο να πατάω pause για να αφήσω το χειριστήριο και να πάρω το λάπτοπ για όψιμο trash-talking. Δεν νομίζω ότι είμαι εγώ για αυτά τα πράγματα, ρε παιδιά... Έχω μεγαλώσει αλλιώς εγώ και δεν μου λέει τόσα πολλά το online gaming... (αφεντικό, μην τα διαβάζεις αυτά!!!)

*Έγινα φανατικός της indie σκηνής, σε βαθμό που η τελευταία φορά που έπαιξα ΑΑΑ τίτλο σε PC να ήταν πριν από 6-7 χρόνια!!! (Ok, θα μου πεις έχω σχεδόν όλες τις διαθέσιμες κονσόλες, άρα τα παίζω εκεί τα περισσότερα ΑΑΑ, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Κάτι το ότι αποτελούν το τελευταίο προπύργιο της πρωτοτυπίας και της δημιουργικότητας, κάτι το ότι μου θυμίζουν μια εποχή που όλα ήταν πιο απλά, κάτι το ότι πολλές φορές θέλω κάτι πιο ελαφρύ από ένα blockbuster, αλλά ακόμα κι ο ρομαντισμός που συνοδεύει τη διαδικασία ανάπτυξής τους και μας επιστρέφει στις εποχές των "bedroom coders" (δείτε το "Indie Game: The Movie" ΧΘΕΣ όσοι δεν το έχετε δει ακόμα), με έκαναν να τα λατρέψω και να νιώθω μεγαλύτερο ενθουσιασμό για αυτά, παρά για sequels των αγαπημένων μου σειρών...

//Η αλήθεια είναι πως έχουν αρκετά κοινά και ουσιαστικά παραπέμπουν σε κάποια από τα γενικότερα σημεία που ανέφερα στο προηγούμενο post, αλλά αυτό είναι μάλλον κάτι αναμενόμενο, αφού αν δεν τα θεωρούσα σημαντικά (και) επί προσωπικού, δεν θα τα ανέφερα...

paokman
12:40 15.07.14 paokman RE: RE: Ωραία και σωστά όλα αυτά...
Συμφωνώ και στα τρία σημεία. Ειδικά το πρώτο είναι ανεπανάληπτο: το Wii (και τώρα το Wii U) μας ξαναμάζεψε όλους για gaming. Αυτό κι αν είναι σημαντικό!

Koopaling
18:10 12.07.14 Koopaling χωρίς τίτλο
Ήταν μια απο τις αγαπημένες μου γενιές. Οι εμπειρίες που αποκόμμισα απο αυτή δε χωράνε σε ένα σχόλιο.
Ελπίζω η νέα γενία να είναι έστω 50% όσο ενδιαφέρουσα ήταν η προηγούμενη.

Shinobi
23:45 14.08.14 Shinobi Τα δικά μου
Τη γενιά που πέρασε την απόλαυσα περισσότερο απ' ό,τι την προηγούμενη.

1) Δεν ξέρω αν φταίνε οι επιλογές μου, αλλά νιώθω ότι στην γενιά των PS3, X360 και Wii, έπαιξα περισσότερα είδη παιχνιδιών. Μπορεί να φταίνε και τα ίντι. Δεν ξέρω.

2) Έπαιξα με πολλούς φίλους ονλάιν.

3) Το ταξίδι από το Αρμαντίλο στην Εσκαλέρα. Πραγματική περιπέτεια.

4) Χάσαμε τους Ιάπωνες. Κάθε χρόνο και χειρότερα.

5) Αγόρασα παιχνίδια ενώ καθόμουν στο σαλόνι μου, χωρίς να χρειαστεί να πάω στο κατάστημα.

6) Οι μουσικές πίστες στο Rayman.

7) Αγόρασα το καλύτερο παιχνίδι του Saturn, που τελικά δεν κυκλοφόρησε ποτέ: το Virtua Striker.