στήλες

Πακετάροντας το Wii μου

του Χάρη Κλάδη

Ξεσκόνισα επιμελώς το Wii (το λευκό) και τα παρελκόμενα του (μου λείπει το Wii-mote το οποίο έχω δώσει στον Μουστάκη), και ξεκίνησα να τα συσκευάζω προσεκτικά στο κουτί τους. Βασικά, κάπου εκεί διαπίστωσα ότι αυτή είναι η παιχνιδομηχανή που κατέληξα να έχω χρησιμοποιήσει λιγότερο από οποιαδήποτε άλλη, είτε ως παίκτης βιντεοπαιχνιδιών είτε ως αρθρογράφος (και βέβαια τον Ιανουάριο που μας πέρασε συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από το πρώτο μου ενυπόγραφο άρθρο σε περιοδικό του χώρου – γενικότερα το 2013 είναι σημαίνον έτος :Ρ).

Λοιπόν, θυμάμαι ότι αγόρασα το Wii το 2008 – σχεδόν έναν χρόνο δηλαδή αφότου λανσαρίστηκε – και οφείλω να παραδεχτώ ότι αν χωρίσουμε σε κατηγορίες τους αγοραστές της κονσόλας, εγώ μάλλον ανήκω στα «πρόβατα». Σε αυτούς που αγόρασαν το Wii επειδή θεώρησαν ότι όντως το μεγάλο σχέδιο της Nintendo ήταν να «εξελίξει» το gaming. Σε αυτούς που είχαν φαντασιώσεις για ρεαλιστικές σπαθομαχίες, για κίνηση του ίδιου του παίκτη (ή έστω, των χεριών του) στον χώρο, για κάποιου είδους «εικονική πραγματικότητα» επιτέλους. Θυμάμαι μάλιστα τη συζήτηση με έναν συνάδελφο, πριν τις κυκλοφορίες των Wii και PS3 στην αγορά, σχετικά με το ποια θα ήταν η δεύτερη κονσόλα που θα προτιμούσαμε, εφόσον  το Xbox 360 είχε ήδη λανσαριστεί έναν χρόνο πιο νωρίς. Το επιχείρημά μου υπέρ του Wii ήταν πως, παρά τις όποιες τεχνικές αδυναμίες (άλλωστε η ιδέα «HD» δεν είχε εδραιωθεί ακόμη στις ζωές μας, το Xbox 360 το είχαμε συνδεδεμένο σε τηλεοράσεις-κιβώτια των 480p), θα ξεχώριζε για τη διαφορετικότητα των παιχνιδιών του. «Δεν γίνεται αλλιώς, η Nintendo θα δώσει τα ρέστα της για να φτιάξει παιχνίδια που θα προάγουν το motion-control [...]», έλεγα προφανώς ορμώμενος και από το επιχείρημα ότι όσα είχε πετύχει η εταιρεία με το GameCube δεν ήταν απολύτως αρκετά, «[...] και έτσι, αν κάποιος προτιμήσει να έχει τα Xbox 360 και PS3 θα καταλήξει να παίζει παιχνίδια που θα προσφέρουν λίγο-πολύ τις ίδιες εμπειρίες, ενώ αυτός που θα επιλέξει το Wii ως δεύτερη κονσόλα θα έχει να διαλέξει από μια γκάμα διαφορετικών εμπειριών».

Έτσι λοιπόν έπαιξα όλος ενθουσιασμό το τένις του Wii Sports που ήρθε μαζί με την κονσόλα και χτυπιόμουν σαν παλαβός προσπαθώντας να κάνω αποκρούσεις, λόμπες, γυριστές, λες και παιζόταν κορώνα γράμματα η τιμή μου σαν βιντεοπαιχνιδοπαίχτης! Βεβαίως αυτό δεν κράτησε πολύ. Σταδιακά κουράστηκα και ανακάλυψα ότι το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν ίδιο με το να κάθομαι στον καναπέ και να κουνάω τον καρπό μου μηχανικά σε δυο-τρεις θέσεις. Επιπλέον με το πέρας του ενθουσιασμού διαπίστωσα πως, τελικά, το περιβόητο motion control... ε, δεν δούλευε και πάρα πολύ καλά, ή έστω δεν μπορούσες να κάνεις πολλά πράγματα με αυτόν τον χειρισμό σε ένα παιχνίδι χωρίς το αποτέλεσμα να είναι... περίεργο.

Άλλωστε το Motion-plus ήταν, για εμένα, η παραδοχή από μεριάς Nintendo ότι «ε, ναι, κανονικά έτσι θα θέλαμε να είναι απ' την αρχή το motion control, αλλά δεν τα καταφέραμε, please understand» και, επιπλέον, ούτε εκείνο μπόρεσε τελικά να προσφέρει καινούργια πράγματα στα βιντεοπαιχνίδια. Το μόνο παιχνίδι που έχω παίξει στο Wii και το οποίο αναγνωρίζω ότι με έπεισε για το ότι ο χειρισμός με την κίνηση θα μπορούσε να έχει νόημα, είναι το Boom Blox Bash Party (σχεδιασμένο από τον Σπίλμπεργκ, με εκδότρια την ΕΑ και 430.000 πωλήσεις, έτσι για την ιστορία). Διότι κατά τα άλλα, θυμάμαι να εκνευρίζομαι παίζοντας New Super Mario Bros Wii επειδή κάθε τόσο χρειαζόταν να ξεβολεύομαι απ' τον καναπέ μου με το στανιό για να κουνάω το Wii-mote πάνω κάτω και στο τέλος να το παρατάω για να παίξω με την ησυχία μου το... New Super Mario Bros στο DS (άλλωστε τα 2D πλατφορμάκια ανέκαθεν τα έβρισκα καλύτερα στα φορητά συστήματα).

Με αυτές τις σκέψεις, λοιπόν, συσκεύασα την κονσόλα. Και, τελικά, τι είναι αυτό το Wii; Ναι, είναι η παιχνιδομηχανή με τις περισσότερες πωλήσεις σε αυτή τη γενιά, αλλά αρκεί αυτό για να την κάνει επιτυχημένη για εμένα;

Όχι.

Έχω την τύχη να έχω γνωρίσει τα βιντεοπαιχνίδια από πιο νωρίς από την «εποχή της Nintendo» (ας πούμε αρχές έως μέση δεκαετίας '90 με τα NES και SNES). Δεν έχω ταυτίσει ντε και καλά τον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών με τα δημιουργήματα της εταιρείας και τους ήρωές της και μεγάλωσα μαθαίνοντας να εκτιμώ παιχνίδια σε άλλα συστήματα τα οποία εκείνη την εποχή πραγματεύονταν πιο περίπλοκα ζητήματα για εμένα. Έχω παίξει, και έχω σγκαλιάσει ή απορρίψει πολλά είδη και πολλούς τίτλους παιχνιδιών ώστε να μπορώ να αποδέχομαι ότι το SNES ήταν η πληρέστερη παιχνιδομηχανή της γενιάς του, έστω και αν είχα ήδη εκείνη την εποχή στραφεί προς παιχνίδια όπως το Wing Commander που κατέστησαν τις κονσόλες ως μηχανήματα για πιο... ανάλαφρες, συμπληρωματικές εμπειρίες.

Η Nintendo λοιπόν με το Wii δεν πέτυχε να ικανοποιήσει και να κερδίσει εμένα. Παρότι το αγόρασα έχοντας πολλές προσδοκίες είναι ξεκάθαρο ότι με αυτό η εταιρεία - όσον αφορά αυστηρά σε παίκτες βιντεοπαιχνιδιών - απευθύνθηκε αποκλειστικά στους πιστούς οπαδούς της, σε αυτούς που το όνομα «Mario» τους αρκεί για να κάνει μοναδικό ένα παιχνίδι. Προσωπικά, χωρίς να θέλω σε καμιά περίπτωση να μειώσω την αξία των Mario Galaxy ή του Donkey Kong Country, ή του τελευταίου Zelda, έχω βρει πολύ πιο ενδιαφέρουσες και εντέλει πιο οικονομικές προτάσεις για τις κατηγορίες παιχνιδιών που με ενδιαφέρουν στην indie σκηνή. Θα έλεγα ότι ο μόνος τίτλος για τον οποίο λυπάμαι που τον έχω χάσει είναι το Metroid Other M.

Για να επιστρέψω στον λόγο για τον οποίο πείσθηκα να αγοράσω το Wii, στην πραγματικότητα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η Nintendo δεν είχε κανέναν σκοπό να πάει τα βιντεοπαιχνίδια ένα βήμα παραπέρα με τον χειρισμό κίνησης (ή έστω, δεν της βγήκε, ποιος ξέρει...) όπως ήθελα να πιστεύω. Και αυτό μου επιβεβαιώνεται περίτρανα από το γεγονός ότι το Wii U κυκλοφόρησε έχοντας επιλέξει να... ξεχάσει εκείνη τη «σπουδαία πατέντα» σε κάποια σκοτεινή γωνία για να μη φαίνεται πολύ. Καμία εξέλιξη, κανένα «motion control 2.0» (όπως αντίθετα έπραξε η Microsoft η οποία όντας εταιρεία που εφευρίσκει τεχνολογία έκανε το Kinect προσβάσιμο σε όλους μέσω του αντίστοιχου dev kit σε PC και ταυτόχρονα το εξέλιξε ως τεχνολογία και εφαρμογή – αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα). 

Στην ουσία του ο χειρισμός κίνησης ήταν ο «λαγός» που η Nintendo τράβηξε από ένα καπέλο και έκανε το Wii να μοιάζει τόσο φρέσκο και τόσο αναπάντεχο που το αγόρασε -κυριολεκτικά- όλος ο κόσμος επειδή ήταν... της μόδας! Θυμάμαι χαρακτηριστικά συζητήσεις με ανθρώπους που έψαχναν να βρουν το κατάλληλο δώρο για το ανίψι ή ακόμη για την/τον σύντροφό τους, με το πακέτο Wii+Wii Fit να είναι το πλέον ποθητό δώρο για «τη δικιά» μας. Όπως δηλαδή είναι σήμερα το τάμπλετ – κατά προτίμηση iPad αλλά και τα Android παίρνουν τα πάνω τους ως δωράκια κυρίως λόγω χαμηλότερου κόστους. Και κάπως έτσι, οι «τοπ» θέσεις της βιβλιοθήκης του Wii γέμισαν με «δραστηριότητες» παρά με «βιντεοπαιχνίδια» - χορός, τραγούδι, φίτνες, μίνι-παιχνίδια και τα λοιπά.

Βεβαίως το να κρίνει κάποιος το Wii είναι υπόθεση χωρίς νόημα. Κάθε άποψη επισκιάζεται εύκολα από το επιχείρημα ότι «άρεσε στο κοινό, πούλησε, τέλος». Και ξέρετε, αυτό ίσως να αρκέσει ακόμη και σε ανθρώπους σαν εμένα που δεν ικανοποιήθηκαν από την κονσόλα τελικά. Αλλά αυτό θα γίνει μόνο υπό μια σημαντική προϋπόθεση! Τα κέρδη της από το Wii η Nintendo θα τα ρίξει, στο μέτρο που είναι εφικτό, ώστε να αναπτυχθεί σε εκείνους τους τομείς που θα ήθελα να τη δω να αναπτύσσεται: στην αναβάθμιση του ρεπερτορίου της (όχι άλλη ανακύκλωση με στοκ γραφικά και στοκ ήχους στα Mario), στον εναγκαλισμό για ορισμένους τίτλους της των σύγχρονων - και ακριβότερων - αξιών παραγωγής (πως θα ήταν ένα Metroid Prime με αφήγηση, κινηματογραφικές σκηνές και ατμόσφαιρα, άραγε;) και φυσικά στην έμπνευση και δημιουργία νέων προϊόντων που να έχουν σκοπό να ικανοποιήσουν τον απαιτητικό σύγχρονο παίκτη που θέλει να έχει επιλογές. Και, πιο σημαντικό, αυτή η ικανοποίηση να είναι με ορίζοντα και μακροπρόθεσμη. Όχι να βασίζεται στην... περιέργεια του καταναλωτή για κάτι που μοιάζει διασκεδαστικό στην αρχή αλλά που ξεφουσκώνει πιο γρήγορα και από ιπτάμενο μπαλόνι.

Γίνεται όμως αυτό; Λοιπόν αναρωτήθηκα αυτό ακριβώς το πράγμα ανεβάζοντας το Wii στο ράφι δίπλα στα Gamecube και Nintendo 64. Απλώς αυτή τη φορά μού συνέβη κάτι προτόγνωρο: το πακετάρισμα της προηγούμενης κονσόλας της Nintendo δεν συνδυάστηκε με το... ξεπακετάρισμα της επόμενης.

Στο ράφι ακριβώς δίπλα στο Wii βρίσκεται και το Wii U, σφραγισμένο όπως κατέβηκε από το ράφι του καταστήματος...

Οψόμεθα...

30 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
Dismiss
17:41 08.07.13 Dismiss Τώωωω....
....ρα.

inboygr
17:46 08.07.13 inboygr 3....2....1
Πάμε!

Teras
17:59 08.07.13 Teras Δεν είσαι ο μόνος!
Ακριβώς την ίδια εμπειρία είχα και εγώ με το Wii.

Όταν το πακετάριζα κακήν κακώς για να το "σπρώξω" και να μου αδειάσει το χώρο στο ράφι, είχα ένα τέτοιο flashback. Θυμήθηκα όταν το είχα πρωτοπάρει, πόσο διαφορετικό σύστημα μου φαινόταν, ικανό να μου δώσει κάτι καινούργιο και διασκεδαστικό.
Θυμήθηκα τον ενθουσιασμό μου με το Tennis που καθόμουν για ώρες και ίδρωνα όρθιος μπροστά στην τηλεόραση προσπαθώντας να νικήσω στο δυσκολότερο επίπεδο.
Ήταν και κουραστικό πανάθεμά το!
Πως έρχονταν γνωστοί και φίλοι στο σπίτι μου και παίζαμε διπλό, χωρίς να έχουν καμία σχέση με το gaming.
Το πλήρωσα και 250€ ο..άνθρωπος :p

Όλα αυτά ήταν ωραία για ένα εξάμηνο περίπου. Μετά επήλθε ο κορεσμός.
Ήταν ωραία όταν πρωτοέπαιζα Medal of Honor Heroes και Unbrella Chronicles με το Wiimote, μέχρι να με κουράσει η απόκριση που ήταν κάθε άλλο παρά 1:1 και το να κρατάω τα χέρια μου στον αέρα ή να τα ακουμπάω αγκώνες-στα-γόνατα για να μπορέσω να παίξω για λίγο. Όταν προσπαθούσα να το παίξω Jedi στο STFU και κατέληγα να σπαμάρω τυχαία στον αέρα ώστε να βγαίνουν οι κινήσεις του χαρακτήρα μου. Κρίμα!

Για αυτό πλέον έχω απορρίψει τελείως τις αντίστοιχες τεχνολογίες σαν το Move και το Kinect. Gaming χωρίς καναπέ δεν νοείται :p

Παραπλήσια εμπειρία είχα με το 3DS και το επαναστατικό 3D χωρίς γυαλιά! Αποδείχθηκε άνθρακας ο θησαυρός..

Χρόνια πολλά Χ.Κ :)

Roronoa
18:11 08.07.13 Roronoa χωρίς τίτλο
Εγω αργησα να το αποκτησω (πριν 2 χρονια νομιζω το πηρα) αλλα ευχαριστηθηκα πολλα παιχνιδια σε αυτο.Σιγουρα και εγω οταν πρωτοπαρουσιαστηκε ημουν αφελης και πιστεψα πως θα αλλαξει το gaming αλλα τελικα το αλλαξε μονο για τους πολυ casual.Θυμαμε μεγαλη απογοητευση οταν δοκιμασα το wii sports,αλλα επαιξα πολλα παιχνιδια που τα ευχαριστηθηκα οπως το sin and punishment,metroid prime trilogy,mario galaxy.Γενικα αρκετα οπως τα fps ηταν αλλη εμπειρια με το wii.
Βεβαια να σημειωσω πως το πηρα μεταχειρισμενο γυρω στα 70ε και εβγαλα πολλα απο τα λεφτα μου πισω πουλωντας το :P

nakata
18:35 08.07.13 nakata χωρίς τίτλο
Ωραία προσωπική αναδρομή.

Προσωπικά, απόλαυσα τουλάχιστον 90 παιχνίδια στο δικό μου και αποκόμισα χιλιάδες ώρες διασκέδασης. Τώρα που επεκτάθηκε και η χρηστικότητα του, η αξία του ανέβηκε κι αλλο για μένα και συνεχιζω να το τιμω όποτε ξεκλέψω χρόνο.


θα σταθώ σε 2 σημεία:
"Η Nintendo λοιπόν με το Wii δεν πέτυχε να ικανοποιήσει και να κερδίσει εμένα. Παρότι το αγόρασα έχοντας πολλές προσδοκίες είναι ξεκάθαρο ότι με αυτό η εταιρεία απευθύνθηκε αποκλειστικά στους πιστούς οπαδούς της, σε αυτούς που το όνομα «Mario» τους αρκεί για να κάνει μοναδικό ένα παιχνίδι."
Ακριβώς το ανάποδο, το Wii στόχευε ΠΟΛΥ πιο πέρα από τα nerds/fanboys γι αυτό και έγινε φαινόμενο τα 3 πρώτα χρόνια ζωής του. Αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για μια Ν κονσόλα που είναι ελκυστική μόνο στον Ν fan αυτη θα ήταν ο Κύβος (με μονη εξαίρεση τα RE, τα Rogue Squadron, το Eternal Darkness και ελαχιστες αλλες αποκλειστικότητες) ή το 3DS ή το U...

"Θα έλεγα ότι ο μόνος τίτλος για τον οποίο λυπάμαι που τον έχω χάσει είναι το Metroid Other M."
fail OVER 9000!!! Γιατί;!1;;;

Τέλος, μπορεί χωρίς το motion plus να ήταν βασική η ανίχνευση κίνησης, όμως ακόμα και ο πλεον αρνητικός δεν μπορεί να αρνηθεί τα πλεονεκτήματα απο την εργονομια του σπαστού χειριστηρίου και του IR pointer. Είδη όπως FPS, ΤPS, lightgun games, Point & Click Adventures ή τίτλοι όπως το Icarian, Silent Hill Shattered Memories και πολλά άλλα επωφελήθηκαν τα μεγιστα από αυτά τα δυο χαρακηριστικά.

Στον αντίποδα, οι τίτλοι που επωφελήθηκαν από τα motion controls ήταν τα Red Steel 2, Skyward Sword & Wii Sports Resort (ω ναι), ΜP Trilogy. Διόλου τυχαία οι 3 πρώτοι υποστηρίζουν το motion plus.



Υ.Γ. Eρώτηση: Απο το να το εχεις στο πατάρι γιατί δεν το χακάρεις; Έχει την καλύτερη homebrew support από τις οικιακές, μακράν.

rex
18:45 08.07.13 rex RE: χωρίς τίτλο
Συμπάθα με, στο πρώτο σημείο που αναφέρεις ξέχασα να προσθέσω μια επισήμανση όταν έκανα το copy-paste του κειμένου. Ευχαριστώ για την επισήμανση, διάβασα το σχόλιο και το θυμήθηκα. :)

Χ.Κ.

goal_scoring_superstar_hero
19:27 08.07.13 goal_scoring_superstar_hero Τα κουτια...
του WiiU να εχετε προχειρα παλικαρια..

pirederas
20:37 08.07.13 pirederas χωρίς τίτλο
Συμφωνώ ότι η επιτυχία του Wii ήταν περισσότερο μόδα (όπως λέει και ο ΧΚ, πιο πολλή πέραση είχε το WiiFit ή κάποιο χορευτικό παιχνίδι στα μάτια του ευρύτερου κοινού, παρά οποιοδήποτε παραδοσιακό παιχνίδι της κονσόλας) παρά ο,τιδήποτε άλλο, χωρίς να αμφισβητώ ότι προσπάθησε να φέρει κάτι το πραγματικά νέο στον χώρο, που εκ του αποτελέσματος δεν ήρθε. Ίσως και η κοινότητα των δημιουργών δεν ασχολήθηκε σοβαρά να εξελίξει το motion control, παρά να αντιγράψει πρόχειρα το Wii Sports και το Just Dance, ή να χώσει το motion control στα FPS. Ποιός ξέρει, ίσως αν υπήρχε το 2006 η indie κοινότητα που υπάρχει σήμερα, να είχαν δημιουργηθεί περισσότερες, καλύτερες και πιο πρωτότυπες εμπειρίες από τους ανεξάρτητους δημιουργούς.

Συμφωνώ επίσης ότι το Kinect σαν ιδέα είναι (θεωρητικά τουλάχιστον) το πιο βαρβάτο και ελπιδοφόρο motion control μηχάνημα, αλλά για να γίνει πραγματικά αυτό που οραματίστηκε η Microsoft (αναγνώριση φωνής, λεπτομερής παρακολούθηση του ανθρώπινου σκελετού, 1:1 motion tracking με μηδενικό lag, κλπ), θα έπρεπε να έχει hardware που να ανεβάζει την τιμή του μηχανήματος μόνο (χωρίς το Xbox One) στα €300-400, ίσως και παραπάνω.

Παρόμοια αίσθηση με τον ΧΚ έχω κι εγώ, που έχω το PS Move (λατρεία) στο PS3 μου και δυστυχώς έχει μαζέψει σκόνη (τώρα τελευταία το ξανάπιασα). Το motion control δεν έφερε τελικά καμία επανάσταση στο gaming, ενώ έχει το μειονέκτημα ότι επιφέρει κόπωση στον χρήστη αργά ή γρήγορα. Ίσως οι οθόνες αφής να είναι πιο κατάλληλες για κάτι τέτοιο. Παρ' όλ' αυτά, έχω απολαύσει παιχνίδια σαν το The Unfinished Swan (ωραίο αλλά σύντομο), το Heavy Rain (έχει κάποια QTE αλλά δεν με κούρασε ποτέ, και το Move είναι προτιμότερο από το Dualshock σε αυτό το παιχνίδι) και τα 2 Sports Champions (δεκάδες ώρες παιχνιδιού, και δεκάδες κιλά ιδρώτα...). To motion control έχει την πλάκα του σε party games με παρέα. Δοκίμασα όμως να παίξω κάποια shooters (Infamous 2, Resident Evil 5, Dust 514) με το Move και η εμπειρία δεν μου άρεσε. Παρ' ότι η μόδα των motion controls πέρασε και σχεδόν κανείς δημιουργός δεν ασχολείται πλέον, είμαι περίεργος να δω το πείραμα της Media Molecule με το PS Move που μας έδειξαν τον Φλεβάρη.

cloud
20:55 08.07.13 cloud χωρίς τίτλο
Πρώτον, θα συμφωνήσω με τον Χ.Κ. σχεδόν σε όλα, εκτός από το ότι ΕΜΕΝΑ με κάλυψε για αυτό που το πήρα.
Γιατί βρήκα αρκετά παιχνιδάκια που άξιζαν τα λεφτά τους και τα ευχαριστήθηκα με το παραπάνω, και γιατί υπήρχαν ακόμα 4-5 τίτλοι που δεν μπόρεσα και δεν πρόλαβα να πάρω (Συνολικά 12 με 15 περίπου τίτλους δεν τους λες και λίγους.)..

Τώρα σαν σύστημα, η και βλέποντας το λίγο πιο γενικά, πραγματικά ήταν μία τεράστια απογοήτευση! Και σίγουρα αν όχι το χειρότερο, το δεύτερο χειρότερο σύστημα της Nintendo (Για την άλλη θέση παλεύει με τον κύβο.). Και ξανά σίγουρα περιμέναμε πολύ περισσότερα από το motion control από αυτά που είδαμε.

Όμως για να πω και ακόμα μία φορά την κακία μου.. Έχω βαρεθεί να ακούω ότι δεν είχε hardcore παιχνίδια... Ναι, δεν διαφωνώ! Πραγματικά δεν είχε πολλά!! Όμως μήπως θα πρέπει να δούμε και προς το κοινό και όχι μόνο προς την Nintendo για αυτή την κατάσταση;
Πριν γκρινιάξουμε, μήπως θα πρέπει να δούμε πως πήγαν οι περισσότεροι hardcore τίτλοι που βγήκαν στο σύστημα (Μην το ψάχνετε... Πάτωσαν!);
Όταν ακόμα και τίτλοι όπως το The Last Story έπιασαν πάτο, γιατί να βγουν hardcore τίτλοι;
Και για αυτή την κατάσταση η Nintendo έχει την μικρότερη ευθύνη... Και η ουσία ήταν ότι απλά σε αυτό το κοινό πάτωσε (Άσχετα αν συνολικά πούλησε σαν τρελή, και έβγαλε λεφτά με το τσουβάλι.).

tk7
21:13 08.07.13 tk7 χωρίς τίτλο
Φοβερο αρθρο,συμφωνω σε ολα ,εντελως .Ειδικα στα
" Σε αυτούς που αγόρασαν το Wii επειδή θεώρησαν ότι όντως το μεγάλο σχέδιο της Nintendo ήταν να «εξελίξει» το gaming. Σε αυτούς που είχαν φαντασιώσεις για ρεαλιστικές σπαθομαχίες, για κίνηση του ίδιου του παίκτη (ή έστω, των χεριών του) στον χώρο, για κάποιου είδους «εικονική πραγματικότητα» επιτέλους"

(οπου πιστευω "πιαστηκε κοροιδο" ο περισσοτερος κοσμος,οπως και εγω)
και

" στην πραγματικότητα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η Nintendo δεν είχε κανέναν σκοπό να πάει τα βιντεοπαιχνίδια ένα βήμα παραπέρα με τον χειρισμό κίνησης (ή έστω, δεν της βγήκε, ποιος ξέρει...) όπως ήθελα να πιστεύω"

Αναπολω κατι παμπαλαιες εποχες της Ν οπου ως πρωταρχικους στοχους ειχε τις πατεντες και τις πρωτιες σε θεματα ιπποδυναμης και specs μηχανηματος σε σχεση με τον ανταγωνισμο, σε αντιθεση με τη τωρινη παντελη παραμεληση αυτων και παραλληλα την αναζητηση "φθηνων" εφετζιδικων τρικ ψευδο-εντυπωσιασμου σε θεματα χειρισμου (κυριως).

agrimi78
21:39 08.07.13 agrimi78 χωρίς τίτλο
Αν έκανα τώρα τον απολογισμό μου θα έλεγα ότι η χειρότερη κονσόλα που πέρασε απο τα χέρια μου είναι με διαφορά το psp. Πραγματικά νομίζω ότι έχω μόνο ένα τίτλο retail σε αυτό (και κάνα δυο που πούλησα).

Το wii μπορεί τελικά να μην έφερε την επανάσταση στον χειρισμό (και την εγκατάλειψη των παραδοσιακών χειριστηρίων στην πορεία) αλλά έχει καμιά 20αριά αποκλειστικούς hardcore τίτλους που πρέπει να έχει παίξει καθε gamer.
Θεωρώ ότι ηταν η καλύτερη companion κονσόλα (σε PC ή σαν δεύτερη κονσόλα).

To other M είναι παιχνιδάρα. Ποτέ δεν κατάλαβα τις κακές κριτικές για αυτό.

LiberaTeExInferis
22:04 08.07.13 LiberaTeExInferis χωρίς τίτλο
Βιαστικό σχόλιο..αλλά ναι η Νιντέντο το ξέχασε το χειρηστήριο, για αυτό όλα τα παιχνίδια του Nland απαιτουν και αυτό, ενώ και το Pikmin 3 θα παίζεται και με το wiimote...

nakata
23:11 08.07.13 nakata RE: χωρίς τίτλο
Σωστό, συν το ΒΟ2 που με το wiimote μπορεις αν είσαι εξοικειωμένος να ξεβρακωσεις τον αντιπαλο που χρησιμοποιεί gamepad.

GandalfST
02:04 09.07.13 GandalfST RE: χωρίς τίτλο
To wiimote είναι αναγκαίο κακό (ή καλό, όπως το βλέπει κανείς), από τη στιγμή που το σύστημα (και η τσέπη του καταναλωτή) δεν αντέχει πολλά GamePad στο ίδιο δωμάτιο. Εντάξει, δεν το ξέχασε ακριβώς η Nintendo το Wiimote, αλλά αν ήταν τόσο σημαντικό όσο το διαφήμιζε κάποτε, μάλλον δεν θα έφτιαχνε ένα χειριστήριο που αντιτίθεται τόσο πολύ στη σχεδιαστική φιλοσοφία του.

GandalfST
23:33 08.07.13 GandalfST "...(μου λείπει το Wii-mote το οποίο έχω δώσει στον Μουστάκη)"
Ωχ, μας πιάσανε :P. Τα λέμε Χάρη.

Πάντως δεν είμαι από αυτούς που μετάνιωσαν για την αγορά ενός Wii. Τα περισσότερα παιχνίδια της Nintendo ήταν εξαιρετικά, κάθε χρόνο έβγαιναν τουλάχιστον 4-5 τίτλοι από τρίτες εταιρείες (το 90% Ιαπωνικής προέλευσης) που άξιζε να ψάξεις και κυρίως, είχα να δω τόσο "σπιτικό" multiplayer από την εποχή του Nintendo 64. Μόνο και μόνο στα σπίτια φίλων/εξοχικά που έχει ταξιδέψει το Wii, τα έβγαλε τα λεφτά του.

Α, και είδαμε και τη "νομιμοποίηση" των emulators, κάτι που προσωπικά απολαμβάνω πολύ (virtual console σε 3DS & Wii U).

VasiloTRON
11:14 09.07.13 VasiloTRON Η μία πλευρά είναι αυτή
Ενώ γενικά θέλω να συμφωνήσω με το άρθρο καθώς μέσα μου θέλω να απαλύνω την πικρία μου για την σκόνη που έχει μαζέψει το Wii (βάσανα που έχει ο κόσμος), παρ'αυτα είναι πιο πολυδιάστατο το θέμα και φαίνεται από τα σχόλια των παραπάνω.

Η Nintendo επωφελήθηκε αλλά και πλήρωσε μετά το τίμημα του να κάνεις το paradigm shift στη βιομηχανία. Ξεκίνησε τον χορό των casual gamers καθώς ευαγγελιζόταν διασκεδαστικές και προσβάσιμες εμπειρίες στο σαλόνι με μια έμφυτη ευκολία σαν να παίζεις Twister ή Taboo (με ρούχα). Τα motion controls όπως και να το κάνουμε είναι πολύ πιο φυσικά σε έναν άνθρωπο μη εξοικιωμένο με τις νόρμες των videogames και χίλια μπράβο θα έπρεπε να δέχεται από κάθε hardcore gamer. Πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε κάθε εμπ... εμ... νέα μορφή χειρισμού που στη τελική πειραματισμός είναι, ακόμα κι αν καταλήγουμε στα defacto (αλλιώς θα μέναμε ακόμα στο joystick του atari). Η Nintendo λοιπόν στόχευε (ίσως για πρώτη φορά σε εταιρεία του χώρου) σε πολύ πιο διευρημένο κοινό ή ακόμα καλύτερα στόχευε στο μη-κοινό των videogames, ένα κοινό που θα πίστευε ότι θα ζούσε την εποχή των meta-family games και των next-gen επιτραπέζιων.

Ενώ αυτό ήταν ικανό όμως να πιάσει ένα απίστευτο momentum και να έχει τρελές πωλήσεις, μετά έρχεται η πτώση του πρωτοπόρου, η "Ικάρια πτώση"-ΤΜ. Aim for the sun without knowing to wear sunlotion first and you'll get burned. Οποιαδήποτε τεχνολογία εισάγεται για πρώτη φορά πάντα στο τρίτο ή τέταρτο iteration της έχει ώριμη και λειτουργική εφαρμογή. Τα motion games είναι physically demanding και όπως δεν παίζεις twister για ώρες έτσι δεν μπορείς να τα εφαρμόσεις στο μοντέλο των παραδοσιακών games εκτός κι αν συνεργάζεσαι με ορθοπεδικούς του ΕΟΠΥΥ. Επίσης όταν πρωτοεισήχθησαν ήταν ανακριβή για να αντικαταστίσει τον λεπτομερές χειρισμό του gamepad. Motion controls and traditional forms of gameplay mechanics = EPIC FAIL. Επίσης οι casual gamers αποδείχτηκαν οι λιγότεροι πιστοί οπαδοί των videogames (στις κονσόλες, το pc γνώρισε την άνθηση των casual games μέσω browser a.k.a "υπάλληλος γραφείου περνά τις νεκρές ώρες στον υπολογιστή"). Πάντως όλα αυτά είναι συμπεράσματα που βγαίνουν εκ των υστέρων κατά το "στερνή μου γνώση να σε είχα στο κρεβάτι μου χτες το βράδυ...".

Οπότε τι γίνεται τώρα? Έχεις μια εταιρεία που δεν ήξερε πως να εξελιχθεί και προτίμησε να ακολουθήσει μια τακτική με το κλασσικό fallback στον χειρισμό. Γιατί? Πέτυχε περίτρανα στο DS και στο 3ds (που μπορούν να παιχτούν σαν gameboy advance, παραδοσιακά δλδ).

Βασικά θα συνέχιζα ή τουλάχιστον θα κατέληγα κάπου αλλά έφυγα για λίγο από το Pc και έχασα τον ειρμό μου. Οπότε το αφήνω το σχόλιο έτσι... (σιγά δεν με πληρώνει κανείς να γράφω ολοκληρωμένα).

Olorin
15:02 09.07.13 Olorin Η άλλη πλευρά του byteme...
Ναι, ναι, ξέρω τι σκέφτεστε με το που αντικρύσατε το avatar με τον γερο-Gandalf... "Τι να μας πει πάλι κι ο Nintendo-φανμπόης που προσπαθεί να το παίζει αντικειμενικός". Προσπερνώ και προχωράω...

Ίσως να φταίει ότι προσωπικά ΔΕΝ είχα τις προσδοκίες που είχαν κάποιοι από εσάς (περί αλλαγής του τρόπου που παίζουμε και υλοποίησης των υγρών ονείρων εικονικής πραγματικότητας). Ή ότι οι προσδοκίες μου ήταν άλλες, ίσως πιο κοντά σε αυτές που είχε η Nintendo (το να κάνει το gaming πιο προσιτό σε άτομα που μέχρι τώρα το σνόμπαραν, χωρίς όμως να χάνει τους φανατικούς οπαδούς της).

Όσο για το ότι οι περισσότεροι από εσάς -ΧΚ included- αναφέρατε πως πρόκειται για την κονσόλα στην οποία ξοδέψατε τις λιγότερες ώρες από κάθε άλλη: Δεν σας κρύβω ότι δεν αποκλείεται να ισχύει το ίδιο και για μένα (ok, εξαιρούνται οι κονσόλες που απέκτησα χρόνια μετά την κυκλοφορία τους, για συλλεκτικούς λόγους και... το Jaguar ;-P). Από την άλλη ωστόσο, δεν αποκλείεται να πρόκειται για την κονσόλα που ξόδεψα τις περισσότερες ώρες παίζοντας ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ. Στο X360 μου ή στο PS2 μου, άντε να έπειθα 1-2 φίλους μου να παίξουμε κανένα διπλό FIFA/PES ή NBA 2K πού και πού. Στο Wii ούτε που θυμάμαι πόσοι φίλοι μου διοργάνωναν βραδιές Wii στο σπίτι τους (πολλές φορές με το δικό μου Wii) και πόσο γέλιο ρίχναμε εκείνες τις βραδιές... Μέχρι και σε κατάληψη στη σχολή μου είχε φέρει κάποιος Wii, το είχε συνδέσει με τον προτζέκτορα του αμφιθεάτρου, και ο διάδρομος ανάμεσα στα καθίσματα χρησίμευε ως larger than life διάδρομος μπόουλινγκ. Ή πώς να ξεχάσω ότι για πρώτη φορά μετά από 20+ χρόνια όχι απλώς έπαιζα κάποιο βιντεοπαιχνίδι μαζί με τους γονείς μου, αλλά ερχόντουσαν και μου ζητούσαν ΑΥΤΟΙ να παίξουμε! Όλα αυτά δεν ανταλλάσσονται ούτε με το πιο λεπτομερές bump-mapping του κόσμου ούτε με 1024Χ Anti-Aliasing ούτε με Super-Duper HD ανάλυση...

Από αυτή την άποψη λοιπόν, για μένα τον σκοπό του τον πέτυχε το Wii. Έκανε ανθρώπους που η τελευταία κονσόλα με την οποία είχαν ασχοληθεί ήταν το Atari 2600, να τρέχουν να το αγοράσουν το επόμενο πρωί αφότου το έβλεπαν στο σπίτι μου. Και αμέσως μετά να με ρωτάνε για παιχνίδια που πρόκειται να κυκλοφορήσουν, τι έχω να τους προτείνω κ.λπ. Άτομα που μέχρι τότε δεν ντρεπόντουσαν να κατακρίνουν την επιλογή καριέρας μου ως παλιμπαιδίστικη, λέγοντας ότι "κανένας σοβαρός ενήλικας δεν παίζει παιχνίδια!". Χωρίς υπερβολή, το Wii απενεχοποίησε το gaming, τουλάχιστον σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου ακόμα θεωρούνταν "παιδική αρρώστια". Αν πιστεύετε ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί με τα Χ360/PS3, πάω πάσο...

Και συν τοις άλλοις, δεν έλειψαν και ουκ ολίγοι single-player τίτλοι που απόλαυσα και σήμερα τους συγκαταλέγω ανάμεσα στις κορυφαίες gaming εμπειρίες που έχω βιώσει. Από τα ανυπέρβλητα Super Mario Galaxy (για μένα ασυζητητί τα κορυφαία τρισδιάστατα platform όλων των εποχών) και τα Zelda, μέχρι σχετικά άγνωστους τίτλους όπως το Zack & Wiki. Οι περισσότεροι εκ των οποίων μάλιστα απέδειξαν πως το Wii είχε να δώσει κι άλλα πράγματα εκτός από motion controls (έστω αν ακόμα και σε αυτά τα παιχνίδια πολλές φορές το πρόσθεταν με το ζόρι).

Θα κλείσω με μια φράση που έχω ξαναγράψει, αλλά θαρρώ πως στο εν λόγω άρθρο ταιριάζει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού:

"Το Wii είναι μια κονσόλα που ως gamer δεν θα μπορούσα να μην έχω, αλλά και που δεν θα μπορούσα να έχω μόνο αυτή"...

//Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως και να ταίριαζε περισσότερο ως ξεχωριστό blog-ο-post απάντηση στον ΧΚ, αλλά τέλος πάντων... ;-Ρ

rex
15:14 09.07.13 rex RE: Η άλλη πλευρά του byteme...
Εμ... καλά και ωραία όλα αυτά βρε Νότη μου και απολύτως κατανοητά. Αλλά... δεν ξέρω, ίσως φταίει ο τρόπος γραφής και το ύφος, πραγματικά θέλω να σε χτυπήσω φιλικά στην πλάτη και να σου ζητήσω να σταματήσεις να κλαις και πως το χελωνάκι πήγε σε έναν άλλον, καλύτερο κόσμο. Μου θυμίζεις τον Μπουρούση πλέον. :Ρ

Χ.Κ.

Olorin
15:32 09.07.13 Olorin RE: RE: Η άλλη πλευρά του byteme...
Ε, όχι και Μπουρούσης... Εγώ δεν σε έβρισα, εντάξει;;; :-Ρ

Teras
15:39 09.07.13 Teras RE: RE: RE: Η άλλη πλευρά του byteme...
Νότης "10 μέρες" Olorin;
:p

GandalfST
20:45 09.07.13 GandalfST RE: RE: RE: Η άλλη πλευρά του byteme...
Ας τους να λένε Νότη, εγώ σε ένιωσα :P

Olorin
23:34 14.07.13 Olorin RE: RE: Η άλλη πλευρά του byteme...
Δεν μου έλεγες κι εσύ ότι σου θυμίζω κανέναν άλλον...

Ένα 3ήμερο είπα να πάω κι εγώ σε ένα νησί για πρώτη φορά μετά από 8 χρόνια και τον πέτυχα τον μυτόγκα στο καράβι της επιστροφής... ;-Ρ

Shinobi
15:48 09.07.13 Shinobi RE: Η άλλη πλευρά του byteme...
Φυσικά και έτσι έχουν τα πράγματα. Όμως, πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους κόλλησαν και θέλησαν να δοκιμάσουν το Super Mario Galaxy ή το Skyward Sword; Η Νintendo κατάφερε να κερδίσει την εκτίμηση του κόσμου που δεν ασχολείται με τα παιχνίδια. Το θέμα είναι πόσους από αυτούς κράτησε στο gaming;

Dismiss
16:00 09.07.13 Dismiss RE: Η άλλη πλευρά του byteme...
Λιγότερο από όλες τις άλλες κονσόλες, και μόνος, και με άλλους. Granted, δεν είχα τους γονείς μου στο σπίτι, και ναι, το τένις άρεσε στον πατέρα μου. Ας το έπαιρνε αυτός, λοιπόν, όχι εγώ.

paokman
15:29 10.07.13 paokman RE: Η άλλη πλευρά του byteme...
Συμφωνώ απόλυτα, Olorin. Επίσης, να προσθέσω την Virtual Console και το WiiWare που είχαν τα δικά τους διαμάντια. Τέλος, αν σκεφθείς ότι εγώ αγοράζω 5-6 παιχνίδια το χρόνο για κάθε κονσόλα, γιατί απλούστατα δεν έχω χρόνο να παίξω περισσότερα, τότε θεωρώ ότι με κάλυψε το Wii. Φαντάζομαι ότι υπάρχουν και άλλοι σαν και εμένα. Απλά το PlayStation 3 κάλυψε και άλλα γούστα, όπως τα Red Dead Redemption, Pro, ΝΒΑ2Κ που το Wii δεν είχε την ιπποδύναμη να μας τα προσφέρει.

buddyjesus
00:30 11.07.13 buddyjesus χωρίς τίτλο
To'χω γράψει αρκετές φορές αλλά πάμε πάλι:

Παιχνίδια σαν το SMGalaxy, Mario Kart, Xenogears, Metroid, Zelda & Smash Bros όσο λίγα κι αν ήταν δεν έπαυαν να την ήταν μοναδική εμπειρία. To Wii το αγόρασα την επόμενη μέρα από όταν έπαιξα galaxy σε έναν φίλο. To gameplay απλά ήταν πολύ μπροστά :)

Ε το dragon age και το Witcher 2 / Skyrim τa έπαιξα πολύ καλύτερα στο PC μου :)

agrimi78
06:06 11.07.13 agrimi78 RE: χωρίς τίτλο
Θα συμφωνήσω με τον buddy. Έχουμε τις ίδιες προτεραιότητες.
Παίζω αυτές τις μέρες το 3D land και έχω μείνει άφωνος!
Το level design και το καλοκουρδισμένο gameplay κάνουν το παιχνίδι έργο τέχνης.
Μόνο ο τελείως άσχετος, από Μάριο, θα το πει "παιδικό" και θα του φαίνεται "παρωχημένο".
Μετά από την εμπειρία μου με το 3D land δεν έχω καμία αμφιβολία ότι το 3D world του WiiU θα είναι αριστούργημα και goty στην κατηγορία του.
Δώσε πόνο Koizumi!

TxCForever
11:10 11.07.13 TxCForever RE: RE: χωρίς τίτλο
To 3D Land το τερμάτισα όσο δεν πάει και με τους δύο χαρακτήρες και αν και το απόλαυσα αποτελεί πισογύρισμα για την σειρά μετά τα galaxy.

Generic επίπεδα(τα μοναδικά με λίγη φαντασία προέρχονται από τα Galaxy) και ελάχιστη δυσκολία (εκτός από 1-2 στάδια στον δεύτερο κόσμο). Καλό παιχνίδι, αλλά με τίποτα δεν θα το ήθελα να αποτελέσει βάση για τα «μεγάλα» Mario.

Τώρα για το σχόλιο του Buddy, όπως το πάρει κανείς. Το καλύτερο Metroid παιχνίδι της γενιάς που μας πέρασει ήταν για 360 (Shadow Complex), Kart τίτλοι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω (και με πιο φρέσκες ιδέες από το MK που ανακυκλώνει τις ίδιες πίστες εδώ και δύο γενιές), και 3D Platform θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να πει πως προτιμάει τα Ratchet and Clank και τα Sly του PS3.

O καθένας με τα γούστα του. Όμως μην το γενικεύουμε λέγοντας πως όλα τα παιχνίδια για τις άλλες δύο κονσόλες τα βρίσκουμε (ή κλώνους τους )στα PC άρα δεν έχει νόημα η αγορά τους.

Koopaling
09:03 11.07.13 Koopaling χωρίς τίτλο
Το wii μου το ευχαριστηθηκα πολυ περισσοτερο απ οτι το gamecube, το οποιο αν εξαιρεσουμε τα 2 εξαιρετικα zelda και τα metroid prime που απολαυσα σε αυτο, τον υπολοιπο καιρο η ετρεχε μετρια και απογοητευτικα παιχνιδια η μαζευε σκονη.
Οι κυκλοφοριες του wii μπορει να ηταν λιγες αλλα ηταν ενα ονειρο για εναν nintendo fan: 2 mario galaxy, mario bros που δεν ειχα ds για να παιξω το αντιστοιχο, zelda, donkey kong country (ποιος το περιμενε αυτο?), paper mario και δε συμμαζευεται. τετοια παιχνιδια ειχα να παιξω απο εποχες snes-nintendo 64 με αποτελεσμα να ειμαι αρκετα ικανοποιημενος, αν και οχι απολυτα, απο την κατα τα αλλα "αποτυχημενη" και "κακομοιρη" κονσολα.
Ο κυβος ηταν μια απογοητευση για μενα, οχι το wii.

paokman
13:48 16.07.14 paokman Εντυπώσεις παιχνιδιών Wii στο τέλος του
Τώρα που ήλθε το Wii U, ας κάνω μια μικρή αποτίμηση των παιχνιδιών μου στο Wii:

Virtual Console, με τη σειρά που τα εμφανίζει:

Castlevania NES - Φοβερό, λίγο άδικο στον χειρισμό.
Castlevania 2 NES - Σπαστικό παιχνίδι!
R-Type III SNES - Απίστευτο! Το παίζω ξανά και ξανά!
A Link to the Past SNES - Ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια όλων των εποχών!
Super Mario Bros 3 NES - Τέλειο!!!
Sonic Chaos Master System - Τίποτα ιδιαίτερο...
Super Mario Bros NES - Τα ξέρετε
Super Mario World SNES - Παιχνιδάρα!
The Legend of Zelda NES - Από εδώ εκκίνησαν όλα!
Golden Axe III MegaDrive - Μια από τα ίδια...
The adventure of Link NES - Δεν την πάλεψα να το τελειώσω...
Excitebike NES - Εθιστικό!
Kirby's Adventure NES - Παιχνιδάρα!
Castlevania III: Dracula's Curse NES - Εκπληκτικό, αν και λίγο δύσκολο!
Faxanadu NES - Δεν μπορώ να το παίξω πια!!!
Super Castlevania IV SNES - Τέλειο!
Super Metroid SNES - Από τα καλλίτερα!
Golden Axe MegaDrive - Εποχές ουφάδικων!
Comix Zone MegaDrive - Πολύ καλό!
Mega Turrican Mega Drive - Καλό!
Castlevania: Rondo of Blood Turbografx - Φοβερό Castlevania! Να το παίξετε οπωσδήποτε!

WiiWare, με τη σειρά που τα εμφανίζει:

Defend your Castle - Βλακειούλα...
Niki - Rock 'n Ball - Το ίδο...
MegaMan 9 - Έπος! Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτά του NES!
Tales of Monkey Island (όλα τα επεισόδια) - Έχει πλάκα, αλλά δεν ήταν όσο καλό όσο τα παλαιά.
Castlevania: The Adventure Rebirth - Έπος! Κοντά σε αυτά του SNES!
Contra Rebirth - Άλλο έπος!!!
World of Goo - Απλό, αλλά εθιστικό
Cave Story - Κόντεψα να σπάσω το χειριστήριο! Πολύ δύσκολο...
Excitebike: World Challenge - Εθιστικότατο, αλλά μια από τα ίδια...
La-Mulana - Καλούτσικο.
LostWinds 2: Winter of the Melodias - Καλό, αλλά βαρετό.
MegaMan 10 - Έπος! Φυσική συνέχεια του 9!
NyxQuest: Kindred Spirits - Ιδιαίτερο.

Κανονικά, με τη σειρά...που τα έβαλε η κοπέλα μου στο ράφι!

WiiPlay - Ε, minigames, να περνά η ώρα. Πλάκα έχει αυτό με τα τανκς
WiiSports - Τα ξέρετε
Broken Sword: Shadow of the templars director's cut - Παιχνιδάρα!
New Super Mario Bros Wii - Φοβερό για διπλό! Ο 9ος κόσμος σαδιστικά δύσκολος!
Super Mario Galaxy - Μου κόλλησε ένα χαμόγελο!
Mario Kart Wii - Άδικο, αλλά εθιστικότατο!
Metal Slug Anthology - Όλα τα Metal Slug! Τι άλλο θέλετε;
Super Paper Mario - Αν εξαιρέσουμε τους αχρείαστους διαλόγους, καλό παιχνίδι!
Sam & Max Season 1 - Όχι όσο καλή όσο οι επόμενες σαιζόν.
Pirate Blast - Βλακειούλα...
Prince of Persia: The Forgotten Sands - Εν τάξει...
Rayman Origins - Πολύ καλό, αν και κάπου καταντά επαναλαμβανόμενο.
Super Mario Galaxy 2 - Έπος!!!
The Last Story - Ακόμα δεν το έχω παίξει
The Legend of Zelda: Skyward Sword - Το μόνο Zelda με το οποίο δεν μπόρεσα να ασχοληθώ καθόλου...
A boy and his blob - Παιχνιδάρα! απλό, αλλά έξυπνο!
Batman: The brave and the bold - Για κάποιο λόγο το βρήκα διασκεδαστικότατο!
Boom blox - Ακόμη στο κουτί του.
Disney Epic Mickey - Το άφησα στα μισά. καλούτσικο
Donkey Kong Country Returns - ΕΠΟΣ! ΕΠΟΣ! ΕΠΟΣ! Αν και λίγο δύσκολο
Kirby's Epic Yarn - Κλαίω τα λεφτά μου...
Lost in Shadow - Φοβερό πλατφόρμερ!
MadWorld - Πλάκα έχει!
NBA JAM - Λιώσιμο στο τετραπλό με τα φιλαράκια!