Χάσαμε τον Πρίγκιπα – Στοπ!

«Το να μπει κάποιος στην gaming industry δεν είναι εύκολο. Δεν αρκεί μόνο να μπορεί, αλλά πρέπει και να το θέλει υπερβολικά. Άλλωστε, με τις ίδιες γνώσεις και ικανότητες, θα μπορούσε κάλλιστα να βρει κάποια άλλη δουλειά, η όποια πιθανότατα θα είχε λιγότερες απαιτήσεις και καλύτερες οικονομικές απολαβές. Αν λοιπόν δεν το έχεις μέσα σου, δύσκολα θα κυνηγήσεις μια καριέρα στον κλάδο αυτό. Για αυτό και είναι εξαιρετικά σπάνιο να δεις ανθρώπους να αποχωρούν από τη βιομηχανία».

Τα παραπάνω λόγια τα είχα ακούσει από τον διευθυντή του μεταπτυχιακού μου την πρώτη μέρα των μαθημάτων, προσπαθώντας να μας εξηγήσει εν μέρει γιατί η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που ασχολήθηκαν με το αγαπημένο μας «άθλημα», έχουν παραμείνει στον χώρο με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Ωστόσο, όπως συμβαίνει σε κάθε κανόνα, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Άτομα που κάποτε αποτελούσαν σταρ της βιομηχανίας και είτε έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους είτε πλέον έχουν μια έμμεση, αμυδρή σχέση με το αντικείμενο, τιμής ένεκεν. Σε αυτούς τους ξεχασμένους ήρωες θα είναι αφιερωμένη η νέα μας στήλη, με την αυλαία να ανοίγει ο Jordan Mechner, ο οποίος κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πάνθεον των αθανάτων με ένα από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια που κυκλοφόρησαν στο λυκόφως της δεκαετίας του 80, το Prince of Persia.

Ο ποιος;

Ο Jordan Mechner γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1964 στη Νέα Υόρκη. Όταν ολοκλήρωσε το σχολείο κι έφτασε η ώρα για τον ευφυέστατο Jordan να σπουδάσει, δεν επέλεξε ένα απλό κολέγιο, αλλά το περίφημο Yale. Όσο για το αντικείμενο των σπουδών του; Καμία σχέση -εκ πρώτης όψεως, τουλάχιστον- με τις μετέπειτα επαγγελματικές του δραστηριότητες, αφού αποφοίτησε από το διάσημο αμερικάνικο πανεπιστήμιο το 1985 με ένα πτυχίο... Ψυχολογίας στα χέρια του.

Πολύ πριν αποφοιτήσει όμως, είχε πάρει απόφαση να ασχοληθεί –καθαρά ερασιτεχνικά, αρχικά- με τα δυο μεγάλα πάθη του: Τα videogames και τον κινηματογράφο. Το πρώτο του παιχνίδι, το έγραψε στα 18 του, στον Apple II που είχε αγοράσει όταν ήταν ακόμα στο σχολείο για $1200 έχοντας συγκεντρώσει τις οικονομίες όλων των παιδικών του χρόνων, κάποιο χαρτζιλίκι που είχε βγάλει ζωγραφίζοντας σκίτσα σε τοπικά πανηγύρια(!) και ορισμένα δανεικά (κι αγύριστα) που κατόρθωσε να αρπάξει από τη μικρή του αδερφή (υποθέτουμε πως πλέον δεν θα έχει μετανιώσει για αυτή της την «επένδυση»). Το παιχνίδι ονομαζόταν Deathbounce και παρόλο που ουδέποτε κυκλοφόρησε στην αγορά, σήμανε την αρχή μιας σημαντικής καριέρας. Παράλληλα, γύριζε με την κάμερά του ερασιτεχνικά ντοκιμαντέρ και ταινίες μικρούς μήκους με πρωταγωνιστές φίλους του και... τον μικρό του αδερφό, μια συνήθεια που θα συνέχιζε –ευτυχώς για όλους εμάς- και στο μέλλον και όχι μόνο στις κινηματογραφικές «παραγωγές» του...

Από που τον μάθαμε;

Όντας ακόμα φοιτητής Ψυχολογίας, ο Mechner συνέχιζε να ασχολείται στον ελεύθερό του χρόνο με το game development (σ.σ. ε ναι, γιατί αν σπουδάζεις game developer, ελεύθερος χρόνος δεν υπάρχει ούτε για επίσκεψη στην τουαλέτα!). Μάλιστα το 1984, πριν ακόμα πάρει το πτυχίο του, κατόρθωσε να δει ένα από τα δημιουργήματά του όχι μόνο να κυκλοφορεί στην αγορά, αλλά και να σημειώνει και επιτυχία. Ο λόγος για το Karateka, το οποίο το ανέπτυξε και αυτό στον Apple II του, αν και μετέπειτα η Brøderbund που ανέλαβε να το εκδώσει, το μετέφερε σε όλες σχεδόν τις 8-bit πλατφόρμες της εποχής. Για τους μη γνωρίζοντες, το παιχνίδι αποτελούταν από μια σειρά από side-scrolling μονομαχίες ένας-εναντίον-ενός, ενώ ένα από τα βασικότερα στοιχεία για τα οποία ξεχώρισε, ήταν το εξωπραγματικά αληθοφανές για την εποχή animation, κάτι που έκτοτε θα γινόταν ας πούμε το σήμα-κατατεθέν των δημιουργιών του Mechner. Ας μην γελιόμαστε όμως, όση συμπάθεια κι αν τρέφω στο Karateka, άλλος ήταν ο τίτλος που μετέτρεψε τον Mechner σε αυτό που αποκαλούμε στο χωριό μου «household name».