Ανεβάστε τους αριθμούς σας! Ο Κλιφ βρίσκεται σε killing spreeeeee (e)

Καλωσορίσατε σε ένα ακόμη καθυστερημένο Δευτεριάτικο 24/5. Ευτυχώς η «φασίνα» στο ταλαίπωρο PC μου πήγε περίφημα και παρότι στην πράξη έχασα ένα Σαββατοκύριακο, άξιζε πραγματικά τον κόπο – είχε φτάσει σε σημείο ο υπολογιστής να... κολλάει στο shut down, να φανταστείτε. Είχα, λοιπόν, συγκεντρώσει δύο-τρία πραγματάκια που έχουν ενδιαφέρον, ανάμεσα στα οποία ξεχώρισα, τελικά, τα παράπονα που έχει ο Cliffy B από ορισμένα Μέσα (σε συνέντευξη που έδωσε στο VG247 τα αποκάλεσε «haters») τα οποία βαθμολόγησαν το Gears of War 3 με «χαμηλό βαθμό». Συγκεκριμένα, ο Cliffy B αναφέρθηκε στο 8άρι που έλαβε το παιχνίδι από το Eurogamer, αλλά επειδή στη δήλωσή του μίλησε και για «a couple of haters», κάνω και εγώ μία αυθαιρεσία για να πω ότι υποψιάζομαι πως, γενικότερα, εννοεί όσα Μέσα βαθμολόγησαν το παιχνίδι με κάτω από «9» (τα 7 από 37 reviews που εμφανίζονται αυτή τη στιγμή στο gamerankings).

Σίγουρα ο Cliffy B δεν γνωρίζει το byteme.gr και είμαι σίγουρος ότι λίγο θα ενδιαφερόταν για την άποψη ενός Μέσου προερχόμενου από μία τόσο μικρή (και, πλέον, τόσο... επισφαλή) αγορά για τα videogames. Και σίγουρα ούτε εγώ κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα μήπως και η ουμπερδιασημότητα ανακαλύψει ότι υπάρχουμε. Απλώς με την πιο πάνω αυθαιρεσία μου μας βάζω και εμάς στο καλάθι, έτσι για να μην αισθάνομαι... μοναχός μου - άλλωστε με μία γρήγορη ματιά διαπίστωσα ότι είμαστε οι μόνοι γκρίχις που δεν βάλαμε από «9» και πάνω. Το συμπέρασμα που μπορεί κάποιος να εξάγει από το πιο πάνω γεγονός (σ.σ. το ότι ο Cliffy γκρίνιαξε, όχι το ότι εγώ κάνω αυθαιρεσίες) είναι γνωστό, προφανές και... τρισκελές: α) η ίδια η κριτική ενός παιχνιδιού δεν έχει σημασία, το μόνο που παίζει ρόλο είναι «το νουμεράκι στο τέλος», β) για τους ίδιους τους ανθρώπους της βιομηχανίας μετρούν τα «9 και πάνω» και αυτομάτως οτιδήποτε μικρότερο θεωρείται όχι απλώς «χαμηλό», αλλά και «αδίκημα» (για το παιχνίδι) και γ) το Μέσα μπορούν να καταρτιστούν ως «φιλικά προσκείμενα» σε μία εταιρεία/franchise ή όχι, βάσει των βαθμολογιών που βάζουν – με όποιες συνθήκες ενδεχομένως να προκύπτουν απ' αυτό.

Σκεφτείτε, λοιπόν, το όποια στραβά και άσχημα ισχύουν για τα Μέσα ενημέρωσης/αξιολόγησης των videogames σήμερα, και τα οποία σας ενοχλούν σε σημείο όχι απλώς να τα παρατηρείτε, αλλά και να τα κατακρίνετε. Ε, ανακατέψτε (ποικιλοτρόπως) τους τρεις προαναφερθέντες παράγοντες – αν δεν το έχετε κάνει ήδη - και το γλυκό έχει δέσει σε σημείο που, άνθρωποι και εταιρείες που εξακολουθούν να είναι, ας το πούμε έτσι, πιο ορθά σκεπτόμενοι, να μοιάζουν σαν παραφωνίες. Σαν εξαιρέσεις. Ευτυχώς στην Ελληνική αγορά τέτοια φαινόμενα δεν είναι τόσο τρανταχτά και τόσο δραματικά. Άλλωστε τα οικονομικά μεγέθη είναι τόσο μικρά που σχεδόν δεν υπάρχει χώρος, αλλά ούτε και νόημα, για κάτω από τη ζώνη ή... πίσω από την τσέπη αναμετρήσεις. Οι απαιτήσεις της βιομηχανίας είναι μικρότερες σε όλους τους τομείς και από την εγχώρια αγορά αλλά και από τα εγχώρια Μέσα.

Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι αρκετές φορές οι βαθμολογίες και στην δική μας επικράτεια δεν αποτελούν αφορμή για διαξιφισμούς. Πιο πρόσφατο παράδειγμα (έχω δεκάδες, μη το ψάχνετε) που έχω να δώσω, είναι ένα σχόλιο που διάβασα στο επίσημο φόρουμ της Ελληνικής Nintendo, το οποίο σχόλιο μάλιστα είναι γραμμένο από τον υπεύθυνο marketing της εταιρείας: «Ύψος και βάθος μέχρι στιγμής με τα review του Ocarina από τα Ελληνικά Μέσα... », όπου το «ύψος» αναφερόταν σε ένα 10άρι που το παιχνίδι έχει πάρει σε άλλο ελληνικό site, και το «βάθος» αναφερόταν στο review του byteme όπου και απέσπασε «8+»(!). Απλώς όπως προείπα, στην «ελληνική» εκδοχή του ζητήματος αδυνατώ να πιστέψω ότι οι όποιες βαθμολογίες – αρνητικές και θετικές - είναι προϊόντα συναλλαγών ή έλλειψης συναλλαγών μεταξύ εταιρειών και Μέσων.

Βεβαίως το ότι οι βαθμολογίες είναι «τίμιες», δε σημαίνει ότι είναι και αποδεκτές. Για ποιο λόγο το «8» να μην θεωρείται, όπως θα έπρεπε, καλός βαθμός στην Ελλάδα; Έ, ας πούμε ότι... «έτσι γίνεται στα μέρη μας». Ο προφανέστερος λόγος έχει να κάνει με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα τα Μέσα στην Ελλάδα και για τον οποίο έχω ξαναγράψει. Λίγα λεφτά στην αγορά, μικρά έσοδα. Μοιραία τα περισσότερα Μέσα χρησιμοποιούν ανθρώπους μη επαγγελματίες, και το κυριότερο, νέους σε ηλικία και μάλλον άπειρους που στοιχίζουν από «τίποτα» έως «ελάχιστα», και των οποίων τα κίνητρα είναι «να γράψουν στο αγαπημένο τους site/περιοδικό» και «να εκθειάσουν το αγαπημένο τους παιχνίδι/εταιρεία». Υπάρχουν, βεβαίως και κάποιες εξαιρέσεις στον κανόνα (στις οποίες ωστόσο προτιμώ να μην αναφερθώ διότι με βλέπω για... Τρίτη) αλλά η μέθοδος με την οποία γίνονται «render» οι βαθμολογίες στα videogames είναι λίγο-πολύ αυτή.

Αλλά υπάρχει ένας ακόμη λόγος, τον οποίο αρκετοί ίσως να μην τον έχουν διανοηθεί, είτε να τον έχουν ξεχάσει στο παρελθόν τους. Ο λόγος αυτός είναι... εξελικτικός, και εν πολλοίς έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο μία ολόκληρη γενιά gamers (και άνθρωποι της ελληνικής αγοράς των videogames) έχει μάθει να αντιλαμβάνεται τις βαθμολογίες στα reviews.

Να δω χεράκια, πόσοι έχετε μαντέψει για ποιο πράγμα μιλάω; Μα φυσικά για το περιοδικό PC Master, το πρώτο περιοδικό για games στην Ελλάδα που κατόρθωσε να γίνει «επαγγελματικό» σχεδόν την ίδια εποχή όπου και η ελληνική αγορά για games κατόρθωσε να γίνει «επαγγελματική»: από τα μέσα και ύστερα της δεκαετίας του 90. Πριν από αυτό, τα κυρίαρχα περιοδικά ήταν τα Pixel και USER όμως όσο υπέροχα και αν ήταν, δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να θεωρούνται «επαγγελματικά gaming έντυπα». Το PC Master, λοιπόν, στο οποίο υπηρέτησα για σχεδόν οκτώ χρόνια, είχε καθιερώσει ένα ιδιάζον σύστημα βαθμολόγησης το οποίο μέχρι και πριν λίγα χρόνια είχε κατορθώσει να πετύχει το εξής παράδοξο: τα περισσότερα παιχνίδια σε κάθε τεύχος να βαθμολογούνται από 90 (στα 100) και επάνω. Ειδικότερα δε εφόσον  τα «καλά» παιχνίδια βαθμολογούνταν από 90 έως 95, ενώ τα άριστα είχαν την εντελώς δική τους βαθμίδα από 96-100 (λαμβάνοντας μάλιστα και τη στάμπα «επιλογή της σύνταξης»), ήταν μοιραία συνέπεια ότι πολλοί, λιγότερο καλοί τίτλοι θα «τραβιούνταν» προς τα επάνω, με αποτέλεσμα τα 80άρια και 70άρια να έχουν χάσει εντελώς την όποια αντικειμενική σημασία τους. Το ίδιο το PC Master χρειάστηκε σχεδόν 20 χρόνια από την ίδρυσή του – και την έλευση του τωρινού αρχισυντάκτη του - για να καταφέρει να βγει από αυτήν την προφανώς λανθασμένη έως άδικη φόρμουλα. Τα πλήθη, όμως, από νεαρούς gamers που γαλουχήθηκαν με αυτή, μου φαίνεται ότι είναι δύσκολο να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο κοιτούν τον «μαγικό αριθμό» στο τέλος του κειμένου.

Άντε τώρα να το εξηγήσεις στον Cliffy B αυτό...

Καλή εβδομάδα,
Χάρης Κλάδης

ΥΓ: Μικρή, σχετική ιστορία: θυμάμαι μία ακόμη από τις «ξακουστές» αυθαιρεσίες μου, όταν κατά τη διάρκεια της θητείας μου ως βοηθός αρχισυντάκτη στο PC Master βαθμολόγησα το Half-Life 2 με... 101%! Τότε ο μισός κόσμος καταλόγισε «έλλειψη σοβαρότητας» και ο άλλος μισός «χαχα, καλά έκανε, αφού το παιχνίδι είναι φοβερό». Λίγοι κατάλαβαν τον αυτοσαρκασμό στη βαθμολογία, στο τελικό σχόλιο και στον επίλογο.... Μόνο ο τότε αρχισυντάκτης, ο Κράτσας, το είχε καταλάβει, γι αυτό άλλωστε το είχε αφήσει να περάσει.