Και αν είμαι κάζουαλ… μη με φοβάσαι!

Αν και με τρώει το χέρι μου να μετατρέψω την στήλη αυτή σε «εβδομαδιαίο ημερολόγιο του byteme», εντούτοις οι εξελίξεις δεν μου αφήνουν πολλά περιθώρια. Λίγο η επιβεβαίωση της καθυστέρησης του StarCraft II (ορίστε, Κηπουρόπουλε, το έγραψα με «ΙΙ» και όχι με «2», ευχαριστήθηκες;) και ο πονοκέφαλος που προκάλεσε στην Blizzard, λίγο η δραματική πτώση των εσόδων της Konami, δεν θέλει και πολύ για να γίνει βασικό αντικείμενο της συζήτησης η κατάσταση στην αγορά.

Από την άλλη, ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση του Wii. Η κονσόλα της Nintendo είχε πέσει για τα καλά από τις πρώτες θέσεις των πωλήσεων, γεγονός που σύμφωνα με τον Iwata οφειλόταν στην έλλειψη «δυνατών τίτλων».

Καρδιογράφημα!

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι η αλλαγή του σκηνικού θα μπορούσε να γίνει από την μία μέρα στην άλλη. Και το ότι διαβάζω πως η Nintendo θεωρεί βασικό συντελεστή της ανάκαμψης στην αγορά της Ιαπωνίας το Monster Hunter Tri (ή απλώς «3», όμως μου αρέσει πολύ το «Tri» ^_^) μπορεί σε αυτήν την συγκυρία να είναι ορθό, αλλά αν δούμε το πράγμα πιο… παγκόσμια, φαίνεται πως για μία ακόμη φορά το δυνατό χαρτί της Nintendo είναι ένα casual παιχνιδάκι με τίτλο Wii Sports Resort.

Μην στραβοκοιτάτε και μην βιάζεστε: δεν έχω σκοπό να πιπιλίσω την καραμέλα «α, τα casual πάλι, α, θα καταστραφεί το videogaming, α, αίσχος στην Nintendo» κ.λπ. – το αντίθετο μάλιστα! Είναι καιρός ο gamer να σταματήσει να σνομπάρει παιχνίδια και πλατφόρμες, διαχωρίζοντάς τα σε «καλά» και «κακά», «hardcore» και «casual», «orginal» και «remakes». Και πολύ περισσότερο να σταματήσει να σνομπάρει τους υπόλοιπους gamers για αντίστοιχους λόγους. Τι σημαίνει δηλαδή «είμαι hardcore»; Και πως προσδιορίζεται; Και, επιπλέον, τι είναι αυτό που δεν σου επιτρέπει να διασκεδάσεις παίζοντας ένα videogame με διάρκεια μόλις ενός δεκαλέπτου; Βρίσκεται εντυπωμένο στο DNA, όπως η απέχθεια της γάτας για το νερό;

Αλλά ακόμη και αν δεν το δούμε ουσιαστικά το θέμα και πάμε ξερά-λογιστικά, προκειμένου να αυτοχαρακτηριστεί κάποιος «hardcore gamer» σημαίνει πως προσφέρει αρκετό από τον χρόνο του στο παιχνίδι που παίζει - το «ξεκοκαλίζει». Προσπαθεί να πετύχει όσο περισσότερα achievents μπορεί, παίζει online με άλλους παίκτες, δοκιμάζει έξτρα downloadable content και, γενικά, ασχολείται με το παιχνίδι του αρκετά περισσότερο απ’ ότι ο «απλός» gamer. Και εγώ θα σας ρωτήσω: για πόσα παιχνίδια έχει διαθέσιμο χρόνο ο hardcore gamer; Για ένα το μήνα;

(Εκτός και αν πρόκειται για πιτσιρίκι που μετά το σχολείο έχει μόνο χρόνο για παιχνίδι και μηδέν υποχρεώσεις, οπότε πάω πάσο. Αλλά νομίζω πως όσοι αυτοπροσδιορίζονται «hardcore» τα βάζουν συνήθως με το Wii και τα παιχνίδια του που απευθύνονται σε… πιτσιρίκια!;; - κλείνει η παρένθεση)

Πόσο να υποστηρίξει ένας τέτοιος gamer την βιομηχανία αν μιλάμε για 8-12 τίτλους τον χρόνο; Κάθε «hardcore» gamer παίζει διαφορετικό «hardcore» game και έτσι μπορεί να υποστηριχθεί η αγορά; Σιγά μη γίνεται! Από την αρχή των πάντων, θυμάμαι τους «hardcore» να παίζουν συγκεκριμένα παιχνίδια: Kick Off, Quake 2/3, Counter-Strike, StarCraft, Dota, WoW… και πέντε-έξι άλλα. Τι είπατε; Δεν είναι όλοι «hardcore» όσοι παίζουν τέτοια παιχνίδια; Πράγματι. Θα πρέπει επίσης να προσδιορίσουμε (ξανά;) τι είναι hardcore game, διότι νομίζω πως η έννοια έχει χαθεί κάπου στο παρελθόν. Γιατί μη βγει κανείς και μου πει ότι το StarCraft II με το οποίο θα λιώσει ο μισός gaming πλανήτης είναι HARDCORE STRATEGY, θα τον κυνηγάω μέχρι τον Aiur!

Αλλά για την ώρα ας αποδεχτούμε ότι όλα τα games είναι για όλους. Ή τουλάχιστον στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Τα σκληροπυρηνικά strategy, οι σκληροπυρηνικοί εξομοιωτές πτήσης, τα σκληροπυρηνικά adventures – που όντως απασχολούσαν συγκεκριμένο κοινό – μας τελείωσαν. Ένα σύγχρονο game μπορεί να είναι εξίσου «hardcore», ή «casual», ή όπως θέλετε πείτε το. Μπορεί ο κάθε ένας να ασχοληθεί μαζί του και να το πάει εκεί που θέλει/προτιμά/αντέχει.

Μην βάζετε, λοιπόν, ταμπέλες στο gaming. Και μην αντιμετωπίζετε με απαξίωση κάποιο κομμάτι του gaming που δεν σας συγκινεί. Τα απλοϊκά, προσιτά σε όλους παιχνίδια, εκτός από απολύτως διασκεδαστικά, είναι αυτά που στηρίζουν την βιομηχανία σε δύσκολες εποχές όπως είναι η τωρινή και κάνουν χώρο ώστε να προκύψουν τα αυριανά games κάθε τύπου και για κάθε γούστο. Τα τωρινά πιτσιρίκια που ήδη αποκτούν gaming συνείδηση ταρακουνώντας χαρούμενα τα Wiimote είναι οι μεθαυριανοί εικοσιπεντάρηδες που θα βγάζουν τα ‘σώψυχά τους σε εικονικές αρένες.

Το αν θα αλλάξει ο τρόπος που διαμορφώνονται και παίζονται τα games εξ αιτίας των τωρινών «casual games»; Εγώ θα σας πω ότι ο τρόπος που διαμορφώνονται και παίζονται τα games θα αλλάξει ΧΑΡΙΣ τα τωρινά «casual games». Ας μην είμαστε στενόμυαλοι. Το gaming έχει αλλάξει δέκα φορές από τότε που άρχισα εγώ να παίζω. Αλλά το ότι είναι διαφορετικό, δεν σημαίνει πως έχει γίνει χειρότερο…

Καλό σουκού!

Χάρης Κλάδης

ΥΓ: Το PS3 ‘Slim’ πως το βλέπετε;
ΥΓ2: Την επόμενη (όχι παρά-μεθαύριο) Δευτέρα ξεκινά η Ευρωπαϊκή GDC. Ο Χαλκίδης θα βρίσκεται εκεί. Και στο καπάκι, η gamescom. Για να δούμε…