στήλες

Το αποκαλύπτω τώρα κι ας χάσει το αποκλειστικό ο Γρηγόρης Μπάκας: ο Κλάδης κρατάει την οικογένειά μου όμηρο και με αναγκάζει να αφήνω στην άκρη την οργάνωση του νέου αντάρτικου στα υψίπεδα της Βολιβίας για να γράψω στο blog μου. Το παραδέχομαι, είχα καιρό να εμφανίσω τον αστεροφόρο μπερέ μου στη βιτρίνα των byteme blogs αλλά κάτι ο καταιγισμός νέων τίτλων, κάτι τα φρέσκα (?) kinecto-move χειριστήρια, κάτι η αποχώρηση της Ελίνας από το Big Brother με έχουν κάνει να κουμπώνω χαπάκια καφεΐνης για να αντεπεξέλθω. Και μιας και δεν τα λέμε όσο συχνά θα ήθελα λατρεμένοι μου σύντροφοι, θα τα πω μαζεμένα να ξεμπουκώσω σαν δεξί μακρινό σουτ του Βύντρα (που το δοκιμάζει 3 χρόνια για να του κάτσει σε ένα ματς).

Το σύγχρονο «καμάκι» είναι μια παρωδία. Οι διδαχές του Στάθη Ψάλτη και της παρέας του στην αμίμητη ταινία «Τα καμάκια» δυστυχώς έχουν ξεχαστεί και το γκρικ καμάκι είναι απλά μια γραφική φιγούρα κλεισμένη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας (Βαγγέλης Παπαθανασίου στο background).

Διαβάζοντας το review του Έκτορα για το Sonic 4, αλλά και μετά από άπειρες συζητήσεις επί του θέματος με τον Χάρη και άλλα άτομα που στη δεκαετία του '90 νόμιζαν ότι ήταν cool και θα έπεφταν όλα τα κοριτσάκια στα πόδια του επειδή έπαιζαν Sonic, συνειδητοποίησα ένα πράγμα:

Χθες είχαμε βγει βολτίτσα στο κέντρο με τον Γιάννη και την Έλενα. Η τελευταία είχε βρει μάλιστα κι ένα cosplay party που γινόταν στο Skullbar (ψηλά στην Ιπποκράτους, μετά το ύψος των Εξαρχείων) οπότε είπαμε να πάμε εκεί να κόψουμε κίνηση, να πιούμε κι ένα ποτάκι και να συνεχίσουμε κάπου αλλού. Είχε την πλάκα του, δεν λέω, έπαιζε και γνωστά soundtracks πού και πού (φύγαμε τη στιγμή που «έχωνε» Tetris :P), υπήρχαν διάφοροι ντυμένοι από Mario και Luigi μέχρι Solid Snake και Sailor Moon και γενικώς είχε χάβαλο. Ο χώρος ήταν επιεικώς για το πέος βέβαια: υπογειούγκα με ανύπαρκτο εξαερισμό και το κάπνισμα να επιτρέπεται. Χέσε θέατρο, κατούρα παράσταση δηλαδή…

Δικτυακά μου αδέρφια, επέστρεψα! Επέστρεψα στον κόσμο του φωτός(;), της αλήθειας(;;;) και… του facebook! Μετά από έναν ολόκληρο μήνα χωρίς άμεση επαφή με το ίντερνετ, μπορώ επιτέλους να επικοινωνήσω με ανθρώπους χωρίς να χρειαστεί να πληρώσω το μισό μου μηνιάτικο, να μάθω τα νέα της ημέρας ακόμα και αν αυτά δεν αφορούν γιατί έβαλε τα κλάματα η Cheryl (η -πρώην- Cole, ντε!) ή ποιος αποχώρησε από το X-Factor (το βρετανικό, ντε!). Μετά από έναν ολόκληρο μήνα, η Ο2 έκανε –επιτέλους!- το θαύμα της και η σύνδεσή μου ενεργοποιήθηκε εδώ και κάποιες ώρες, όπως με ειδοποίησε το μήνυμα στο κινητό μου την ώρα του μαθήματος…

Αφορμή για το συγκεκριμένο κειμενάκι, στάθηκαν δύο ειδησούλες που ανεβάσαμε στο site την περασμένη εβδομάδα. Η πρώτη είχε να κάνει με ένα παραλήρημα του Jack Thompson σχετικά με το Medal of Honor. Η δεύτερη με την αποζημίωση που θα κληθεί να καταβάλει η Daily Star στην Take-Two για μια παπαριά που είχε γράψει προ καιρού και την οποία μάλιστα ο συντάκτης της θεωρούσε και χιουμοριστική –ΟΚ, ξέρουμε ότι οι έννοιες «Βρετανός» και «χιούμορ» δεν πάνε μαζί, οπότε συγχωρεμένος.

Λίγο πριν την παρθενική εμφάνιση νέας στήλης στο byteme σκέφτηκα να κάνω έναν μικρόμεγάλο πρόλογο για τις σειρές, την Ελληνική τηλεόραση και ότι άλλο μου έρθει στο κεφάλι! Έπρεπε να περάσουν 14 μήνες για να καταφέρω να ψήσω τον κύριο αρχισυντάκτη να υλοποιήσουμε αυτή την στήλη και πραγματικά νοιώθω πολύ περήφανος :). Βλέπετε θεωρώ ότι το σινεμά (home or multiplex) και οι τηλεοπτικές σειρές είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής ενός gamer.Ναι...μπορεί να μας αποσπάει από το αγαπημένο μας σπορ, αλλά που και που χρειαζόμαστε κι εμείς ένα μεγάλο διάλλειμα (έξι χρόνια μας έσκισε το Lost)!

Το σχόλιο του Χάρη στο προηγούμενο –ομολογουμένως– καταθλιπτικό blog post, μου έδωσε την ιδέα για αυτό το νέο κειμενάκι. Κάποια στιγμή ανέφερα ότι το WoW με ta 12 μύρια και βάλε χρήστες είναι hardcore παιχνίδι και ο Χάρης στο σχόλιο του είπε ότι «σιγά μην είναι το wow hardcore, πιο casual από το WoW δεν γίνεται». Εκείνη τη στιγμή άρχισα να αναρωτιέμαι ποιος έχει δίκιο ή μάλλον για την ακρίβεια ως ποιο σημείο έχουμε και οι δύο δίκιο, γιατί κάπου εκεί πιστεύω ότι θα καταλήξει αυτό το κείμενο.

Σε ένα κείμενο πριν κάνα τρίμηνο, έγραφα για τα Starbucks. Τα αγγλικά Starbucks. Το τονίζω αυτό διότι αυτή τη φορά θέλω να αναφερθώ στα ελληνικά. Την Παρασκευή λοιπόν έτυχε να έχω δυο ραντεβού στα πέριξ του Αμαρουσίου. Από την ώρα που σπατσάρησα με το ένα μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινούσε το άλλο, είχα κάνα τρίωρο, οπότε μιας και είχα και πράγματα να κάνω, είχα πάρει και το laptop μαζί ώστε να άραζα κάπου με internet να τελειώσω τη δουλειά μου. Μπαίνω στα Starbucks στο Μαρούσι, παίρνω έναν χυμό και καπάκια ρωτάω τι παίζει με το internet –θυμόμουν ότι αγόραζες χρόνο απ’ τη Forthnet.

Είχα κατέβει σήμερα μια βόλτα προς Γκάζι μεριά, στην Τεχνόπολη, για το Athens Digital Week. Κατ’ αρχάς είχα να πάω μέρα στο Γκάζι κοντά πέντε χρόνια, από τη Medi@terra του 2006 –αλλιώς έχω βγει βράδυ στην περιοχή, χωρίς όμως ποτέ να κάνω τη «σύνδεση» στο μυαλό μου. Θυμάμαι ήμασταν τότε εκεί με τον Γιάννη τον Μαργέτη για λογαριασμό του PC Master και στα διαλείμματα ψάχναμε να τσιμπήσουμε κάνα σάντουιτς σε κάτι παρακμιακά καφενεία προς τη μεριά των γραμμών ανάμεσα σε συνεργεία και μηχανουργεία. Καμία σχέση φυσικά με τη σημερινή εικόνα της περιοχής…