στήλες & blog

Χρόνια πολλά! Ελπίζω όλοι να περάσατε όμορφα Χριστούγεννα με τους δικούς σας και εύχομαι ο καινούριος χρόνος να σας βρει όλους υγιείς (κυρίως) με περισσότερα χαμόγελα, και κάθε επιθυμία σας και όνειρό σας εύχομαι να γίνουν πραγματικότητα.

(Το πρώτο μέρος των σκέψεων της Α.Μ. Γιάννη Μαργέτη περί της εξέλιξης του gaming θα το βρείτε εδώ.)

Ασχολούμαι με παιχνίδια από 10 χρονών. Ξεκίνησα με ένα Atari 2600 που έκανε το λάθος ο πατέρας μου να μου φέρει από ένα ταξίδι του στη Γερμανία (συνήθως έφερνε μπανάνες από αυτούς που πουλούσαν τότε στο δρόμο επειδή μποϋκοτάραμε τις «κανονικές» για να παίρνουμε τις κρητικές). Μετά πέρασα σε ένα Nintendo, μετά σε υπολογιστές για πολλά χρόνια και τώρα σε κονσόλες επόμενης γενιάς. Στα 20 χρόνια gaming ο οργανισμός μου πέρασε μια κατάσταση όμοια με τη δαρβινική θεωρία, με τους αντίχειρές μου να είναι πλέον σε θέση να κουνιούνται με ακρίβεια χιλιοστού ούτως ώστε να πετυχαίνουν το πολυπόθητο headshot από χιλιόμετρο. Δεν ήταν πάντα έτσι. Έγινε με κόπο και άπειρες gaming εργατοώρες.

[Βάλτε αυτό να παίζει.]

Το λεπόν, είπα και εγώ να γράψω κάτι σχετικό με αυτό το site που με ανέχεται όλον αυτόν τον καιρό. Και για να είμαστε και ειλικρινείς το 3DS είναι μπαχτσές. Ειδικά μετά την ανακοίνωση της πτώσης της τιμής του.

Αυτές τις μέρες... όχι, διορθώνω, αυτόν τον μήνα που είναι πιο χαλαρός, έχω αναλωθεί κυρίως στο brainstorming κυνηγώντας ιδέες για το byteme.gr αλλά και το byteme.digital (το οποίο έκλεισε το «δοκιμαστικό» εξάτευχό του και πλέον χτίζει το σταθερό του προφίλ, το οποίο θα δείτε από το τεύχος Σεπτεμβρίου). Και, φυσικά, οι καλές ιδέες για να έρθουν χρειάζονται και τις απαραίτητες «ενέσεις». Εκτός από τον ραδιοφωνικό σταθμό scenesat που πλέον αντιπροσωπεύεται από ένα μόνιμο icon στην επιφάνεια εργασίας μου και αποτελεί μοναδική πηγή για μουσική εδώ και αρκετό καιρό, το DVD του Starcraft II έχει επιστρέψει στο tray του PC, όντας το μόνο PC παιχνίδι που παίζω - εκτός από διάφορα indie & retro games από εδώ και από εκεί (τι να γίνει, αυτά έχει η ζωή...).

Τη συμπάθειά μου για την ανεξάρτητη σκηνή την έχω εκφράσει αρκετές φορές, Μάλιστα ακόμη περισσότερο από τις indie games και homebrew software/hardware κοινότητες, εκτιμώ την demoscene, η οποία πρεσβεύει αυτό που στην ουσία αποτελεί μορφή Τέχνης στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές - «the art of real-time» όπως υποτιτλίζεται αρκετά εύστοχα σε φινλανδικό βιβλίο (παρότι ως ανάγνωσμα το συγκεκριμένο προσεγγίζει την demoscene πιο «εκλαϊκευμένα», όπως άλλωστε έκανε και ένα παλιότερο άρθρο στο byteme).

Παναθηναϊκός δεν είμαι. Το γνωρίζετε οι περισσότεροι. Είμαι όμως άνθρωπος του μπάσκετ και αυτό ακόμα και αν δεν το γνωρίζετε, μπορείτε να το διαπιστώσετε αν κοιτάξετε λίγο πιο πάνω, στο λογότυπο του blog. Αν λοιπόν συνυπολογίσετε το γεγονός ότι το φετινό Final-4 της Ευρωλίγκας διεξαγόταν στη Βαρκελώνη, μια πόλη που ανέκαθεν ήθελα να επισκεφτώ (άλλωστε μεγαλώνοντας, είχα πάνω από το κρεβάτι μου ένα κασκόλ της FC Barcelona δίπλα σε αυτό του Πανιωνίου), αλλά δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να το κάνω (το review του Wheelman δεν μετράει), καθώς και το ότι μια παρέα φίλων μου είχε ήδη κανονίσει να πάει από… πέρσι, δεν το σκέφτηκα και πολύ να κλείσω τα εισιτήρια θυσιάζοντας ίσως κάποιες (πιο) καλοκαιρινές διακοπές.

Έχουν περάσει σχεδόν εννέα μήνες από τότε που ξεκίνησα να δουλεύω στο byteme.digital. Με αφορμή το demo video που βγήκε στον αέρα προχθές, αποφάσισα να γράψω λίγα πράγματα για την προσπάθεια μας. Τώρα που αναπολώ όλη τη δουλειά που έχει γίνει τους τελευταίους μήνες, πραγματικά νοιώθω πολύ περήφανος που μια χούφτα Έλληνες (τέσσερις στον αριθμό: Νίκος, Χάρης, Γιάννης και Πέτρος) εν μέσω κρίσης κατάφεραν να κάνουν κάτι που στο εξωτερικό γίνεται από εταιρείες κολοσσούς, με τεράστια κονδύλια και δεκάδες ανθρώπους. Κι επειδή νομίζω ότι το παράκανα με την ποζεριά, ξεκινάω με την αφήγηση της ιστορίας.

Επιστρέφοντας χθες αεροπορικώς στην Αθήνα για 2-3 βδομάδες «διακοπών» (λέμε τώρα…), στην προσπάθεια να ξεχάσω τους πόνους στα γόνατα από το στρίμωγμα στις μικροσκοπικές θέσεις του αεροπλάνου της KLM, έκατσα κι έκανα μια μικρή ανασκόπηση της δεύτερης χρονιάς μου στο εξωτικό Νεόκαστρο της Γηραιάς Αλβιόνας και το πόσο διαφορετική ήταν από την περσινή. Πέρσι, βλέπετε, ο θανατηφόρος συνδυασμός byteme+μπάσκετ μου έτρωγε γύρω στις… 30 ώρες το 24ωρο, κάτι που είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια να αναγκαστώ να διακόψω τις μεταπτυχιακές σπουδές μου πάνω στον Προγραμματισμό Videogames, ο οποίος υποτίθεται πως ήταν ο λόγος για τον οποίο μετακόμισα εκεί.