Πότε θα κάνει Εξ-αστεριά;

Παναθηναϊκός δεν είμαι. Το γνωρίζετε οι περισσότεροι. Είμαι όμως άνθρωπος του μπάσκετ και αυτό ακόμα και αν δεν το γνωρίζετε, μπορείτε να το διαπιστώσετε αν κοιτάξετε λίγο πιο πάνω, στο λογότυπο του blog. Αν λοιπόν συνυπολογίσετε το γεγονός ότι το φετινό Final-4 της Ευρωλίγκας διεξαγόταν στη Βαρκελώνη, μια πόλη που ανέκαθεν ήθελα να επισκεφτώ (άλλωστε μεγαλώνοντας, είχα πάνω από το κρεβάτι μου ένα κασκόλ της FC Barcelona δίπλα σε αυτό του Πανιωνίου), αλλά δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να το κάνω (το review του Wheelman δεν μετράει), καθώς και το ότι μια παρέα φίλων μου είχε ήδη κανονίσει να πάει από… πέρσι, δεν το σκέφτηκα και πολύ να κλείσω τα εισιτήρια θυσιάζοντας ίσως κάποιες (πιο) καλοκαιρινές διακοπές.

Δεδομένου ότι τα εισιτήρια είχαν αγοραστεί από τον περασμένο Νοέμβρη, οι ομάδες που θα συμμετείχαν ήταν άγνωστες, αλλά κρυφή ελπίδα μου ήταν να έδινε το παρών ακριβώς μια ελληνική ομάδα. Αν ήταν κι οι δυο βλέπετε, θα ήταν κάπως άβολα για όλους εμάς τους ουδέτερους, αλλά και ίσως και επικίνδυνα, ενώ αν αποκλείονταν τόσο ο Παναθηναϊκός όσο και ο Ολυμπιακός, ε, λογικό θα ήταν το ενδιαφέρον μου να ήταν μικρότερο αφού δεν θα είχα ποιον να υποστηρίξω. Α ναι, λυπάμαι που θα σας στεναχωρήσω, αλλά σε αντίθεση με τους περισσότερους από εσάς, θες λόγω οπαδικών πεποιθήσεων, θες λόγω αθλητικής παιδείας, συνηθίζω να υποστηρίζω τους ελληνικούς συλλόγους όταν αγωνίζονται σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις σαν να ήταν η δική μου ομάδα.

Το χάρηκα λοιπόν πολύ για τον Παναθηναϊκό, αφενός γιατί το άξιζε και αφετέρου γιατί έζησα κι εγώ από κοντά μια μεγάλη στιγμή του ελληνικού μπάσκετ. Μάλιστα αν σκεφτούμε ότι είχα δώσει το παρών και στο F4 του 2007 στο ΟΑΚΑ, μάλλον όσοι φίλοι μου είναι βάζελοι θα έχουν αρχίσει από τώρα τον έρανο για να πληρώσουν το εισιτήριό μου για του χρόνου…

Όσο για την ίδια την πόλη, η αλήθεια είναι πως δεν έχει κάτι το τρομερά εξωτικό ή εντυπωσιακό να επιδείξει, αλλά μου φάνηκε απίστευτα ανθρώπινη, τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα. Πραγματικά μπορώ να πω πως από όλα τα μέρη που έχω επισκεφτεί (συμπεριλαμβανομένων και Ιταλίας, βαλκανικών χωρών, Τουρκίας κ.λπ.), ίσως ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα σαν στο σπίτι μου, αφού όλα τριγύρω μου θύμιζαν σε ανέλπιστα μεγάλο βαθμό… Αθήνα! Εντάξει, προφανώς υπάρχουν διαφορές, όπως ας πούμε ουκ ολίγα εντυπωσιακά κτήρια που στην Ελλάδα ούτε με κιάλια δεν θα τα βλέπαμε. Όχι ότι κι εμείς δεν έχουμε, απλώς στην Αθήνα σχεδόν όλα τα μεγαλοπρεπή κτήρια κουβαλάνε τουλάχιστον καμιά 20αριά αιώνες από πίσω τους, ενώ χάσαμε την τεράστια ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων (όλοι λένε ότι η Βαρκελώνη μετά το 1992 έγινε αυτή που είναι σήμερα) για να βελτιώσουμε ακόμα περισσότερο την εικόνα της πόλης μας και να μην είναι απλώς ένας ενδιάμεσος προορισμός για τους τουρίστες που θέλουν να πάνε να τα σπάσουν στα νησιά μας… Κατά τα άλλα, είναι ίσως η μόνη πόλη που θα μπορούσα να ζήσω άνετα (ναι, λίγο ειρωνικό για κάποιον που ζει εδώ και μια διετία στο Newcastle, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ…). Να μιλούσαν και λίγα Αγγλικά οι Καταλανοί, καλά θα ήταν… (παίζει να είναι οι χειρότεροι σε όλη την Ευρώπη μετά τους Ιταλούς στο συγκεκριμένο θέμα!)

Βέβαια, δεν βρέθηκε ο χρόνος να επισκεφτώ όλα τα αξιοθέατα που ήθελα (για να καταλάβετε, στη Sagrada Familia και στα κτήρια του Gaudi μόνο απ’έξω πέρασα, ίσα-ίσα για να βγάλω φωτογραφίες στα βιαστικά ως καλός τουρίστας), με μεγαλύτερη απογοήτευσή μου φυσικά το γεγονός ότι δεν κατόρθωσα να προσκυνήσω το Camp Nou, (αν μου το έλεγε κάποιος ότι θα ήμουν 4 μέρες στη Βαρκελώνη αλλά δεν θα περνούσα ούτε απ’έξω, θα έβαζα τα γέλια!). Δεν πειράζει, ίσως κατά βάθος το έκανα επίτηδες για να έχω αφορμή να ξαναπάω σύντομα…

Όχι ότι πέρασα και άσχημα δηλαδή εδώ που τα λέμε. Τα μπαράκια της Γοτθικής Συνοικίας τα τιμήσαμε και με το παραπάνω, ενώ κατέβασα όσες Estrella και San Miguel δεν είχα καν δει στη ζωή μου.

Μικρά-μικρά από τo Palau Sant Jordi:

• Ο Σχορτσανίτης έχει γίνει με διαφορά ο αγαπημένος της κερκίδας της Maccabi. Δεν ξέρω αν το έκαναν οι Ισραηλινοί για να πικάρουν τους Παναθηναϊκούς λόγω του ερυθρόλευκου παρελθόντος του, αλλά αμφιβάλλω αν έχει ακούσει τόσες φορές το όνομά του να γίνεται σύνθημα όσα χρόνια βρισκόταν στην Ελλάδα. Μακάρι να βρει την αγωνιστική του Ιθάκη εκεί πέρα, γιατί το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται έναν καλό Σόφο.

• Οι Ισραηλινοί ή είναι πολύ τρελοί ή πολύ πλούσιοι ή και τα δυο. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι μετά το τέλος του ημιτελικού πήγαιναν μέχρι και στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού(!) ζητώντας τους να αγοράσουν το εισιτήριό τους (προφανώς σε πολλαπλάσια από την ονομαστική του αξία)! Ο Βραζιλιάνος κολλητός μου ψήθηκε κάποια στιγμή, αλλά τελικά το μετάνιωσε. Εννοείται φυσικά πως ήταν με διαφορά οι περισσότεροι, τόσο στο γήπεδο όσο και στην πόλη και δεν έκαναν βήμα χωρίς τα κίτρινα μπλουζάκια τους…

• Δεν ξέρω αν συνέβη γιατί είχαν τόση αυτογνωσία και ήξεραν ότι είχαν με διαφορά την πιο αδύναμη ομάδα ή γιατί δεν ήθελαν να μολυνθούν πατώντας σε καταλανικό έδαφος, αλλά οι λιγότεροι οπαδοί με διαφορά, ήταν αυτοί της Real, παρά το γεγονός ότι τη διοργάνωση φιλοξενούσε η χώρα τους(;). Τη μέρα του ημιτελικού μάλιστα, τόσο έξω όσο και μέσα στο γήπεδο επέδειξαν την ελληνομάθειά τους τραγουδώντας σε άπταιστα Ελληνικά «Πουτάνας γιοι Ολυμπιακοί!» για να απαντήσουν οι Παναθηναϊκοί με το αντίστοιχο «Puta Barca!». Προς στιγμήν, όταν άκουσα το τελευταίο ξύπνησε ο Blaugrana μέσα μου και σκέφτηκα να αρχίσω να υποστηρίζω τη Siena για σπάσιμο, αλλά επικράτησε μέσα μου το πατριωτικό αίσθημα. Ήθελα πάντως πολύ να δω τι θα έκαναν οι «αδελφοποιημένοι» αν αναμετρούνταν στον τελικό και υπήρχαν φαλτσοσφυρίγματα εκατέρωθεν…

• Ουκ ολίγες οι προσωπικότητες που πέρασαν από δίπλα μου στους διαδρόμους του Palau Sant Jordi. Μεγάλες δόξες του παρελθόντος, κυρίως πρώην αστέρες της Barcelona, από Zoran Savic και Dejan Bodiroga, μέχρι Ευθύμη Ρεντζιά, αλλά και Claudio Coldebella και Ibrahim Kutluay. Α και φυσικά, η… Adriana Lima!!! ;-)

• Δεν μπορώ να πω πως η διοργάνωση ήταν η καλύτερη δυνατή. Μάλιστα κάποιοι από τους φίλους μου που ήμασταν μαζί είχαν παρευρεθεί και στα δυο προηγούμενα Final-4 και συμφωνούσαν πως ήταν με διαφορά το πιο ανοργάνωτο. Τα ίδια φυσικά και στον έλεγχο, αφού μπήκαν ουκ ολίγοι (κυρίως Έλληνες) χωρίς εισιτήρια.

• Παρόλα αυτά, οφείλω να παραδεχτώ πως δεν παρατήρησα κάτι μεμπτό στις κερκίδες, ακόμα και στα σημεία (όπως π.χ. εκεί όπου καθόμουν κι εγώ) που βρισκόντουσαν ανακατεμένα οπαδοί της Maccabi και του ΠΑΟ. Ούτε καν έξω, όπου όλοι περπατούσαν δίπλα-δίπλα χωρίς προβλήματα. Μου θύμισε λιγάκι Αγγλία οφείλω να παραδεχτώ. Όχι βέβαια πως δεν προκλήθηκαν και καθόλου επεισόδια γενικώς στην πόλη αφού από ό,τι ακούσαμε σε αρκετά μαγαζιά οπαδοί του Παναθηναϊκού έκαναν φασαρίες (προφανώς εμείς οι Έλληνες αν δεν έχουμε αντιπάλους να πλακωθούμε βρίσκουμε από μόνοι μας…). Μάλιστα επειδή ένα παιδί από την παρέα μας φορούσε μπλούζα με το σήμα του Παναθηναϊκού δεν μας άφηναν αρχικά να μπούμε σε ένα μπαρ γιατί είχαν γίνει πριν επεισόδια, ενώ από ό,τι έμαθα, στην μπουτίκ της FC Barcelona ακόμα θα ψάχνουν να βρουν πού στο καλό εξαφανίστηκαν ένα σωρό φανέλες και αναμνηστικά τα οποία ουδέποτε πληρώθηκαν…

Άντε και του χρόνου να πάρουμε την Πόλη…