If at first you don't succeed…

Επιστρέφοντας χθες αεροπορικώς στην Αθήνα για 2-3 βδομάδες «διακοπών» (λέμε τώρα…), στην προσπάθεια να ξεχάσω τους πόνους στα γόνατα από το στρίμωγμα στις μικροσκοπικές θέσεις του αεροπλάνου της KLM, έκατσα κι έκανα μια μικρή ανασκόπηση της δεύτερης χρονιάς μου στο εξωτικό Νεόκαστρο της Γηραιάς Αλβιόνας και το πόσο διαφορετική ήταν από την περσινή. Πέρσι, βλέπετε, ο θανατηφόρος συνδυασμός byteme+μπάσκετ μου έτρωγε γύρω στις… 30 ώρες το 24ωρο, κάτι που είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια να αναγκαστώ να διακόψω τις μεταπτυχιακές σπουδές μου πάνω στον Προγραμματισμό Videogames, ο οποίος υποτίθεται πως ήταν ο λόγος για τον οποίο μετακόμισα εκεί.

Θέλετε όμως επειδή δεν μπορούσα να πάρω απόφαση πως θα εγκαταλείψω τόσο απλά κι εύκολα το παιδικό μου όνειρο; Θέλετε επειδή δεν είχα αποτύχει ξανά σε τίποτα στη ζωή μου (εντάξει, εξαιρούνται οι χυλόπιτες από κορίτσια…); Θέλετε γιατί είχα την τύχη να έχω τη στήριξη αρκετών ανθρώπων του περιβάλλοντός μου; Τελικά το πήρα απόφαση να προσπαθήσω να φερθώ κι εγώ ώριμα και αποφασιστικά για πρώτη φορά στη ζωή μου, έστω και λίγο πριν τα «-άντα». Από το να επιστρέψω λοιπόν στα πάτρια εδάφη αποτυχημένος, προτίμησα να κάνω τις απαιτούμενες θυσίες και να αποδείξω ότι το δεν επρόκειτο για αποτυχία, αλλά απλώς για αναβολή της επιτυχίας…

Λιγότερο μπάσκετ λοιπόν φέτος (αγωνιζόμουν μόνο στην ομάδα του Πανεπιστημίου φέτος και πολύ μου ήταν πλέον με βάση την ηλικία και τα κιλά μου), λιγότερο byteme (αυτό νομίζω πως θα το έχετε παρατηρήσει κι εσείς, άλλωστε… να’ναι καλά τα υπόλοιπα παιδιά που τραβάνε και το δικό μου κουπί), ακόμα και λιγότερες εξόδους περιλάμβανε το φετινό μου πρόγραμμα (ίσως έτσι μάλιστα τις ευχαριστιόμουν και περισσότερο). Το εργαστήριο στον 9o όροφο του Claremont Tower είχε γίνει δεύτερο πρώτο σπίτι μου, αφού τις περισσότερες φορές θα το επισκεπτόμουν κατά τις 9-10 το πρωί και θα αποχωρούσα κατά τα μεσάνυχτα, ίσα-ίσα για να προλάβω το τελευταίο μετρό για το σπίτι, ενώ δεν έλειψαν φυσικά και ουκ ολίγες ολονυχτίες τις οποία συνήθως τις διέκοπτα όταν συνειδητοποιούσα ότι από την αϋπνία περισσότερο κατέστρεφα τον κώδικα παρά τον βελτίωνα.

Τουλάχιστον, το ολοκαίνουριο φετινό εργαστήριό μας ήταν όσο πιο cool γίνεται. Ήμασταν οι μόνοι που είχαμε πρόσβαση, ο καθένας είχε το προσωπικό του μηχάνημα, υπήρχαν ένα PS3 και ένα X360 με όλα τα κομφόρ (Kinect, Move, ουκ ολίγοι τίτλοι) συνδεδεμένα σε πολύιντσες οθόνες, dev-kits για PS3 και PSP, προτζέκτορες στους οποίους παρακολουθούσαμε συνήθως αγώνες όποτε είχε Champions League με πίτσες και αναψυκτικά (αν και μου έλειψε λίγο το σουβλάκι) και φυσικά απίστευτη πανοραμική θέα ολόκληρης της πόλης από το παράθυρο… Αν μη τι άλλο, σε ενέπνεε να δουλέψεις…

Χωρίς υπερβολή όμως, στο πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες είναι που φαίνεται πόσο μεγάλη σημασία έχει να κάνεις κάτι που αγαπάς. Επί μήνες το καθημερινό πρόγραμμά μου περιλάμβανε 20ωρα ακατάπαυστης δουλειάς κι όμως ένιωθα πολύ λιγότερο καταπονημένος από ό,τι αν καθόμουν μισή ώρα διαβάζοντας από ένα βιβλίο όντας μαθητής Λυκείου για να προετοιμαστώ για τις Πανελλήνιες…

Και κακά τα ψέματα, εδώ που τα λέμε, αυτός είναι και ο μόνος λόγος που σήμερα κατασκευάζονται ακόμα videogames. Βλέπετε, από την εμπειρία μου, αλλά και τις συζητήσεις με ουκ ολίγα άτομα της βιομηχανίας (είτε με τη δημοσιογραφική είτε με την ακαδημαϊκή μου ιδιότητα), κατάλαβα ότι τα ωράρια, το επίπεδο δυσκολίας, οι απαιτήσεις, οι απολαβές κ.λπ. είναι πολύ χειρότερα από οποιονδήποτε σχεδόν άλλο κλάδο της Πληροφορικής. Μόνο ένα ελαφρυντικό έχουμε όσοι ασχολούμαστε με game programming (Α ναι και το ότι μπορούμε να πάμε στη δουλειά ντυμένοι όπως θέλουμε… πολύ πιο σημαντικό από όσο νομίζετε!), όπως μας το έθεσε ορθότατα σε κάποια ανύποπτη στιγμή ο Dr. Morgan, ο διευθυντής του προγράμματός μας: «Αν κατασκευάζαμε software που χρησιμοποιούνταν π.χ. στα αεροδρόμια για τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας, ένα bug μας μπορεί να είχε ως αποτέλεσμα να συντριβούν δυο αεροσκάφη. Τώρα, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να κάνεις κάποιον gamer πολύ-πολύ νευριασμένο για λίγη ώρα…»

Κι όμως τα «κορόιδα» βρισκόμαστε πολύ εύκολα. Γιατί; Γιατί πολύ απλά, ελάχιστα συναισθήματα συγκρίνονται με αυτά που νιώθεις όταν βλέπεις στην οθόνη το χάρτινο καραβάκι σου να σκίζει τα νερά της μπανιέρας(!) και να εξοντώνει τα εχθρικά σφουγγάρια με το θανατηφόρο του λέιζερ, τα εχθρικά διαστημόπλοια να αναζητούν healthpacks όταν βρίσκονται σε δυσμενή θέση και να σου επιτίθενται όταν «νιώθουν» ότι έχουν το πλεονέκτημα ή όταν απλώς χαζεύεις τα αστέρια στον ουράνιο θόλο που εσύ έκανες να αναβοσβήνουν σε parallax scrolling με έναν ημιτονοειδή αλγόριθμο που σου κατέβηκε όταν έσερνες στα πόδια σου στο χιόνι γυρνώντας από το σταθμό του μετρό στο σπίτι σου λίγο μετά τα μεσάνυχτα…

//Αρχικά, είχα σκοπό το παρόν blog-o-post να είναι αφιερωμένο στο παιχνίδι που ετοιμάζαμε το τελευταίο δίμηνο με άλλους τρεις συμφοιτητές μου στα πλαίσια του μεταπτυχιακού μου. Επειδή όμως κάποια άτιμα ζωύφια θέλουν ακόμα λίγη δουλίτσα για να απομακρυνθούν πριν το βγάλουμε στα ανοιχτά, επιφυλάσσομαι για τα δικά μας… dev-diaries (μαζί με link για να κατεβάσετε το παιχνίδι φυσικά), κάποια στιγμή μέσα στην επόμενη εβδομάδα…

//Τώρα που το θυμήθηκα, πρέπει να υπάρξει άμεσα και το sequel του «Ιστορίες Βρετανικής Τρέλας». Το σχετικό υλικό έχει αρχίσει να συσσωρεύεται επικίνδυνα…