«Εντάξει μωρέ, δυο άτομα θα πάτε φέτος, χαλαρά θα είναι, όλη μέρα με μια Kölsch κι ένα Bratwurst στο χέρι θα τη βγάζετε, χαζεύοντας τα καραβάκια στο Ρήνο…». Πόσες φορές το ακούσαμε αυτό, ρε συ Πέτρο, μέχρι το Δεκαπενταύγουστο; Σίγουρα πολύ περισσότερες από τις ώρες που κοιμηθήκαμε συνολικά το τελευταίο 8ήμερο, πάντως…

Τέλος πάντων, επειδή δεν μου αρέσει να γκρινιάζω (εντάξει, μου αρέσει, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να το κόψω πια, κοντεύω τα 30…), δεν θα αναλύσω την ταλαιπωρία που περιλάμβανε μια ακόμα εξόρμηση του byteme. Άλλωστε όσοι μας διαβάζατε από τον πρώτο μήνα ζωής μας, θα παρατηρήσατε πως σε αντίθεση με πέρσι, στη φετινή gamescom έκοψα τις ημερήσιες ανασκοπήσεις, με το σκεπτικό ότι φέτος δεν χρειάζονται, αφού έχουμε τα blog μας. Αμ δε, αφού ο χρόνος δεν έφτανε ούτε για ύπνο, πόσω μάλλον για συγγραφή bl… α, ναι, είπαμε δεν γκρινιάζω πια…

Για αυτό λοιπόν, αφού φέτος ως «παλιός» δεν είχε νόημα να το παίξω Δούσης όπως πέρσι, θα περιοριστώ στην περιγραφή της ελεύθερης μέρας που προηγήθηκε της έκθεσης όταν και οι Δίδυμοι Πύργοι του byteme ήσαν απλοί τουρίστες…

Καταρχάς, η συγκίνηση ήταν τεράστια από το πρωί, αφού οι δυο άγρυπνοι συντάκτες (εγώ για δυο νύχτες, ο Πέτρος για μια) επανασυνδεθήκαμε μετά από σχεδόν ένα τετράμηνο επικοινωνίας μέσω MSN και Skype. Μετά τις απαραίτητες φιλοφρονήσεις («Διπλός έγινες, Νότη μου…», «Κι εσύ πάχυνες Πέτρο μου, σαν βόδι είσαι…»), αφήσαμε τα πράγματα στο ξενοδοχείο και αφού ξεπεζέψαμε, είπαμε να κάνουμε την καθιερωμένη βόλτα στο κέντρο της πόλης, το οποίο άλλωστε ήταν μόλις 5’ με τα πόδια.

Δυστυχώς, τα περισσότερα καταστήματα, μουσεία κ.λπ. ήταν κλειστά, κάτι που κι εμείς το μάθαμε από μια Ελληνογερμανίδα που μας άκουσε να μιλάμε Ελληνικά και μας ρώτησε αν πράγματι ήταν όλα κλειστά γιατί ήταν… Δευτέρα. Οπότε, Μουσείο Σοκολάτας γιοκ για τον Πετράκη, ο οποίος αρκέστηκε στο να τρέξουν τα σάλια του βλέποντάς τη βιτρίνα του απ’έξω.

Επειδή όμως έπρεπε να κάνουμε κάτι για τα σάλια του Πέτρου που έτρεχαν, είπαμε να πάμε να τσιμπήσουμε κάτι στις όχθες του Ρήνου ως καλοί mainstream τουρίστες. Έτσι, κάτσαμε σε μια που υποτίθεται πως τα πάντα ήταν «μαγειρεμένα με αυθεντικές μεσαιωνικές συνταγές» και… τσιμπήσαμε λιγάκι.

Για να τα χωνέψουμε, είπαμε να πάμε μια ακόμα βόλτα στα γραφικά σοκάκια της πόλης, μέχρι που πέσαμε σε ένα… LEGO-κατάστημα! Γνωρίζοντας πως ο Χαρούλης θα σκάσει από τη ζήλεια του, σας πληροφορώ πως πέρα από τα κλασικά πακέτα, υπήρχαν χιλιάδες χύμα LEGO-τουβλάκια τα οποία αγόραζες στην κυριολεξία με το κιλό (δεν κάνω πλάκα, είχε ποτηράκια όπως σε μεγάλα μαγαζιά με ζαχαρωτά τα οποία τα γέμιζες όσο και με ό,τι ήθελες!).

Μέχρι και τα δικά σου ανθρωπάκια μπορούσες να φτιάξεις και μετά να τα αγοράσεις κάνοντας συνδυασμούς από εκατοντάδες διαφορετικά κομμάτια, λες και ήταν κάποιο LEGO-παίχνιδο σε κονσόλα! Το κορυφαίο όμως ήταν οι πάγκοι όπου μπορούσες να φτιάξεις τα δικά σου αριστουργήματα και παραδόξως οι ενήλικες ήταν ήμασταν πολύ περισσότεροι από τα πιτσιρίκια. Υποσχεθήκαμε ότι θα ξαναπάμε μέσα στην επόμενη βδομάδα για τις απαραίτητες αγορές, αλλά από την άλλη ποτέ δεν φημιζόμασταν για το ότι κρατάμε τις υποσχέσεις μας.

Μετά από τόση σκληρή δουλειά και τόσο χτίσιμο, λογικό ήταν να μας πιάσει μια κρίση υπογλυκαιμίας. Βρήκαμε λοιπόν ένα ιταλικό παγωτατζίδικο (4/5 παγωτατζίδικα ήταν ιταλικά ή έστω «ιταλικά») και… ξανατσιμπήσαμε!

Όσο για το βράδυ, το μόνο που έμενε ήταν να… τσιμπήσουμε και κάτι και πιο ήταν το καλύτερο μέρος από τον κυρ-Κώστα στο Friesenplatz τον οποίο είχαμε επισκεφθεί και πέρσι, αλλά φέτος έγινε το επίσημο φαγάδικο -σχεδόν- σύσσωμης της ελληνικής αποστολής. Έτσι, βρεθήκαμε εκεί παρέα με -σχεδόν- όλους τους υπόλοιπους εκπροσώπους του ελληνικού ειδικού Τύπου που είχαν έρθει από Δευτέρα, με την ευκαιρία μεταξύ άλλων και του αγώνα Manchester United – Newcastle United. Δυστυχώς έπεσα για μια ακόμα φορά μέσα στα προγνωστικά μου, αφού το διόλου αισιόδοξο 3-0 που είχα προβλέψει ήρθε πράγματι (τουλάχιστον βάλαμε τα διπλάσια στην Aston Villa, προχθές).

Κάπου εκεί όμως, αποφασίσαμε να παραλείψουμε τη βραδινή έξοδο. Κάτι η κούραση του ταξιδιού, κάτι τα ξενύχτια που είχαν προηγηθεί και –το κυριότερο- αυτά που θα ακολουθούσαν, μας ανάγκασαν να ολοκληρώσουμε εκεί την πρώτη βραδιά μας στην Κολωνία…

Μας ήρθε τις προάλλες ένα e-mail στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο, από μια ομάδα φοιτητών, οι οποίοι έφτιαξαν ένα δικό τους online παιχνίδι γρίφων, το Γρίφος4U. Βέβαια οφείλω να παραδεχτώ πως γέλασα λιγάκι διαβάζοντας στο τέλος «…θα χαρούμε πολύ αν στηρίξετε αυτή τη φοιτητική πρωτοβουλία μας με κάποιο άρθρο στο ΧΧΧ ώστε να βρει απήχηση και στο κοινό σας.» (όπου ΧΧΧ ≠ byteme.gr), αλλά αν είχα ένα ευρώ κάθε φορά που σε mail πολλαπλής αποστολής κάποιος ξεχνούσε να αλλάξει την αναφορά στον παραλήπτη, θα αγόραζα τον Πανιώνιο και θα ήμουν ο βασικός του σέντερ…

Από την άλλη όμως, πάντα έβλεπα με ενθουσιασμό και συμπάθεια ελληνικές και δη φοιτητικές προσπάθειες (τι στο καλό, το δικό μας δηλαδή παιχνιδάκι γιατί το πρόβαλλα;). Προσθέστε σε αυτό ότι γενικότερα αρέσκομαι και σε γρίφους και άλλες ασκήσεις εκγύμνασης του μυαλού, οπότε μοιραία ο κλήρος έπεσε σε μένα να του ρίξω μια ματιά.

Για την ιστορία, το εν λόγω project αποτελεί πόνημα μιας παρέας φοιτητών του τμήματος Εφαρμογών Πληροφορικής στη Διοίκηση και Οικονομία (ΕΠΔΟ) του ΤΕΙ Μεσολογγίου και ήδη το έχουν δοκιμάσει πάνω από 2.500 άτομα. Οι Θωμάς Φώσκολος, Ακριβή Τσιγκάκου, Θεόδωρος Ψάθας και Νικόλαος Ιωαννίδης, έφτιαξαν ένα online παιχνίδι γρίφων που θυμίζει λιγάκι τα πρότυπα του περιβόητου NotPr0n, στο πιο προσιτό και ανθρώπινο, προφανώς, χωρίς να απαιτούνται υπεράνθρωπες εξειδικευμένες γνώσεις για την επίλυσή του. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι γρίφοι του δεν είναι έξυπνοι, ενώ οι περισσότεροι τουλάχιστον, είναι και αρκετά πρωτότυποι. Όσο για το επίπεδο δυσκολίας τους είναι δεδομένο πως θα κολλήσετε σε πολλές περιπτώσεις, αλλά σας συμβουλεύω να μην τα παρατήσετε, αφού  όταν τελικά μαντέψετε τη λύση τους θα τραβάτε τα μαλλιά σας συνειδητοποιώντας πόσο απλή ήταν η λογική της. Αν πάντως εγκαταλείψετε κάθε προσπάθεια «νόμιμης» επίλυσης, υπάρχει και η εναλλακτική λύση του να απευθυνθείτε στο forum του παιχνιδιού και να ζητήσετε απεγνωσμένα εκεί για βοήθεια. Μην φοβάστε πάντως, όλα τα παιδιά είναι εξαιρετικά φειδωλοί με τις αποκαλύψεις, οπότε κάθε απάντησή τους θα σας φέρει απλώς μισό βήμα πιο κοντά στη λύση κάθε γρίφου και δεν θα σας χαλάσει την εμπειρία.

Μάλιστα υπάρχει και υπόθεση στο παιχνίδι, η οποία εξιστορείται μέσα από σύντομα βιντεάκια στα οποία πρωταγωνιστούν οι ίδιοι οι δημιουργοί του παιχνιδιού και συνδέονται με τους γρίφους που καλείστε να επιλύσετε. Μην περιμένετε βέβαια οσκαρικές ερμηνείες από τα παιδιά, αλλά και μόνο το ότι μπήκαν στον κόπο να γυρίσουν αυτές τις σκηνές, προσδίδει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στο παιχνίδι. Όσο για την ιστορία, περιστρέφεται γύρω από τον Αλέξη Κάλπα, ο οποίος λαμβάνει ένα μυστηριώδες μήνυμα από τον παιδικό του φίλο Γιάννη Παπαδόπουλο και καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση στην οποία έχει μπλεχτεί. Προς το παρόν, έχουν ανέβει στο site του παιχνιδιού τα δυο πρώτα κεφάλαια της ιστορίας, τα οποία είναι αρκετά για να σας αποσπάσουν την προσοχή για ένα-δυο καλοκαιρινά απογεύματα.

Αν λοιπόν ψάχνατε ένα παιχνίδι γρίφων για να ακονίσετε λιγάκι το μυαλό σας ανάμεσα στην παραλία και τη βραδινή έξοδο, ρίξτε του μια ματιά, δεν έχετε τίποτα να χάσετε. Πέρα από μερικές ωρίτσες…

Τρεις μήνες χωρίς μπασκετάκι και ήδη μου έχει λείψει πολύ το άτιμο… :-/

Τουλάχιστον παρηγοριέμαι όταν σκέφτομαι πως σε τρεις βδομάδες ξεκινά το Μουντομπάσκετ και θα την πάρω τη δόση μου, έστω και δια της πλαγίας οδού. Θα πάω να δω και το φιλικό της Εθνικής με τη (Β’) ΗΠΑ, κομπλέ θα είμαι. Ευτυχώς μάλιστα φεύγω για Αγγλία δυο μέρες μετά τη λήξη της διοργάνωσης, οπότε δεν θα την πάθω όπως πέρσι: Την εξέλιξη του προημιτελικού μας με τους Τούρκους μου την έστελνε η αδερφή μου με SMS, αφού λίγες ώρες πριν είχα προσγειωθεί για πρώτη φορά στην πόλη που θα ζούσα τον επόμενο χρόνο(-ια) και όπως καταλαβαίνετε με είχε πάει ο Πετρής σε ένα Tesco για να ψωνίσω τα απαραίτητα. Όσο για τον ημιτελικό, πρόλαβα και ανακάλυψα ένα κυπριακό καφέ σε ένα στενάκι, το οποίο είχε Nova. Έλα όμως που την περισσότερη ώρα ο μαγαζάτορας το γύριζε σε αγώνα Κυπριακού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Εθνικός Άχνας – Δόξα Κατωκοπιάς (δεν παίρνω κι όρκο για τις ομάδες, ο Εθνικός ήταν σίγουρα). Το τι βρισίδι έφαγε ο Έκτορας εκείνη τη μέρα δεν περιγράφεται (Sorry Hec, αλλά ήσουν ο πρώτος Κύπριος που μου ερχόταν στο μυαλό, και δεν ήταν διάσημη τραγουδίστρια, τι να κάνω…).

Μέχρι τότε όμως, κανένα ΝΒΑ 2Κ, NBA Jam, Run n’ Gun, χαρτόμπαλες στο καλαθάκι των αχρήστων (real life και virtual στο iPhone) κ.λπ.

Για το Μουντομπάσκετ όμως, θα έχουμε αρκετό καιρό να το συζητήσουμε και στη συνέχεια, οπότε θέλω να επανέλθω στο θέμα αυτού του blog-o-post: Τα θεότρελα καλάθια! Και δεν αναφέρομαι προφανώς σε καλάθια που έχουν μπει σε κανονικούς μπασκετικούς αγώνες, αλλά σε πραγματικά θεότρελα καλάθια, σχεδόν σαν αυτά που «έβαζαν» ο Μιχαλάκης κι ο Λαυρέντης στη διαφήμιση των McDonalds προ αμνημονεύτων ετών.

Αφορμή για να αναφερθώ στο θέμα, αποτέλεσε το βιντεάκι που ανέβασε στο forum ο nilo, και απεικονίζει –εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- το μακρύτερο καλάθι που έχει μπει ποτέ:

Για τους μη γνωρίζοντες, οι τύποι δεν είναι τυχαίοι, ούτε καν… τυχεροί θα έλεγα. Έχουν αναγάγει την «τέχνη» (ακούς Χάρη;) αυτή σε επάγγελμα και έχουν βγάλει μέχρι στιγμής αρκετά βιντεάκια τα οποία τους έχουν κάνει αρκετά διάσημους (μέχρι και σε τηλεοπτικά κανάλια έχουν βγει) και πολύς κόσμος περιμένει κάθε φορά τι άλλο θεοπάλαβο τρόπο θα σκαρφιστούν για να σκοράρουν.

Για να πάρετε μια πρώτη γεύση, παραθέτω παρακάτω ορισμένες από τις συλλογές των «The Legendary Shots». Kids, don’t try this at home…

Φυσικά, πίσω από κάθε καλάθι κρύβονται ώωωρες σχεδιασμού και αποτυχημένων προσπαθειών, οπότε οι κάπως υπερβολικά ενθουσιώδεις πανηγυρισμοί οφείλονται όχι μόνο σε ενθουσιασμό, αλλά και σε αισθήματα… ανακούφισης!

Με όλα αυτά θυμήθηκα μια εποχή όταν ήμουν πιτσιρικάς ακόμα (πολύ πιτσιρικάς!) και είχα μια μπασκετούλα στην ντουλάπα του δωματίου μου –ξέρετε, την κλασική, αυτή με τις βεντούζες. Τις μέρες που έλειπαν οι δικοί μου (ώστε να μην ακούγεται το ντάπα-ντούπα) έτρωγα ώρες προσπαθώντας να βάλω τέτοια απίθανα καλάθια σε μικρότερη βέβαια κλίμακα. Θυμάμαι μάλιστα ορισμένες προσπάθειες. Από το μπαλκόνι (κάπου 5-6 μέτρα απόσταση), πίσω από την πλάτη, με κλειστά τα μάτια, να χτυπήσει σε δυο τοίχους και να μπει «άγγιχτο». Μπορεί να μου έπαιρνε δεκάδες επαναλήψεις ή και να μην τα κατάφερνα καθόλου, αλλά (ότ)αν έμπαινε το καλάθι νόμιζα ότι είχα πετύχει κάτι μοναδικό. Μάλιστα κάθε φορά έλεγα πως την επόμενη φορά θα τραβήξω την «παράσταση» και με κάμερα και με το κατάλληλο μοντάζ, θα έφτιαχνα αντίστοιχα βιντεάκια ώστε να… τα δείχνω στους φίλους μου (δεν υπήρχε YouTube τότε, βλέπετε).

Δυστυχώς δεν κατάφερα να πείσω κανέναν ενήλικα να μου δανείσει την κάμερά του (ήταν και ακριβές, τότε) και παράτησα μια λαμπρή καριέρα, ρε γμτ… ;-Ρ

//Τουλάχιστον τώρα μπορώ να σώζω χωρίς πρόβλημα τα τρελά καλάθια που βάζω στα videogames…

Σκατά… Μου ακούγεται πιο κλισέ κι από το «5 εμείς, 5 αυτοί» που άκουγα ευλαβικά πριν από κάθε αγώνα από κάθε προπονητή ανεξαιρέτως στις δυο δεκαετίες της μπασκετικής μου καριέρας. Και σιχαίνομαι τα κλισέ περισσότερο και από τα ξενύχτια που έριξα γράφοντας για το byteme (αν λοιπόν διακρίνετε πολλά κλισέ στα άρθρα μου, να ξέρετε πως τα ξενύχτια ήταν περισσότερα…).

Αν πω το ότι φανταζόμουν πού θα βρισκόμασταν μετά από ένα χρόνο, θα ήταν ψέμα. Όπως επίσης και το πόσο περήφανοι θα νιώθαμε όλοι για το «παιδάκι» μας. Κακά τα ψέματα, όσα χρόνια και αν δουλεύεις σε ένα χώρο, μόνο όταν ετοιμάζεις κάτι δικό σου το νιώθεις πραγματικά. Το λέει κι ο σοφός λαός εξάλλου: Αν δεν χτίσεις σπίτι, δεν παντρέψεις παιδί και δεν στήσεις site, δεν έχεις δει τίποτα...

Για την ακρίβεια, δεν ξέρω καν αν είχα κάτσει να το σκεφτώ πώς θα ήταν το byteme μετά από ένα χρόνο (πέρα από το ότι ήξερα πίστευα ήλπιζα ότι θα είχε επιτέλους ένα forum). Όχι επειδή είμαι τύπος που δεν του αρέσει να προγραμματίζει το αύριο (φυσικά και είμαι τύπος που δεν του αρέσει να προγραμματίζει το αύριο, απλώς δεν είναι αυτός ο λόγος). Απλώς γιατί δεν είναι και το πιο ασφαλές πράγμα στο συγκεκριμένο χώρο να μαντεύεις το τι μπορεί να συμβεί τόσο μακροπρόθεσμα (και πολύ περισσότερο όταν έχεις να κάνεις με τον Χάρη και τον Πέτρο… ;-Ρ).

Για αυτό λοιπόν, πέρα από τις παραδοσιακές κλισεδιάρικες ευχές μου (να τα 1315-σουμε, να βγάλουμε άσπρα… skins κ.λπ.), σε ό,τι αφορά στις στιγμές που σημάδεψαν τον χρόνο που μας πέρασε, θα προσπαθήσω να το περιορίσω σε πιο… προσωπικό επίπεδο. (αλλιώς μέχρι να αναφέρω τα fails του Κηπουρόπετρου, το byteme θα έφτανε σε ηλικία να… αγοράσει μπύρα από βρετανικό σούπερ μάρκετ!)

Το Highlight της χρονιάς

Ένα θεαματικό κάρφωμα που έκανα στον αγώνα μας στο Plym… oops, λάθος ανασκόπηση, λάθος highlight. Αν το δω το θέμα καθαρά προσωπικά, τότε η λογική λέει πως μάλλον θα έπρεπε να επιλέξω τη μια βδομάδα που πέρασα στην Κολωνία κατά τον περασμένο Αύγουστο στα πλαίσια της GDC και της gamescom. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες είχα παρευρεθεί σε «αποστολές εκτός έδρας» για λογαριασμό του PC Master, όμως είναι εντελώς διαφορετικό το να ταξιδεύεις για μια συγκεκριμένη παρουσίαση 1, 2, …1315 παιχνιδιών και το να πρέπει να καλύψεις όσο το δυνατόν πιο πιστά μια ολόκληρη έκθεση με εκατοντάδες τίτλους και δεκάδες ραντεβού. Όπως επίσης, είναι εντελώς διαφορετικό το να πρέπει να γράψεις αργότερα την ανταπόκριση για αυτή την έκθεση για λογαριασμό ενός περιοδικού κι ενός site, κάτι που έμαθα με τον πιο σκληρό τρόπο εκείνες τις μέρες. Μάλιστα το wi-fi στο πανδοχείο (πρώτα μας βήματα ήταν, οικονομία κάναμε, καταλαβαίνετε…) που είχα καταλύσει δεν λειτουργούσε, με αποτέλεσμα να κάθομαι στο πάτωμα έξω από το Κέντρο Τύπου μέχρι αργά το βράδυ όταν και με έδιωχναν οι καθαρίστριες (και από το μούδιασμα των ποδιών μου δυσκολευόμουν να περπατήσω μέχρι την έξοδο) και μετά να τη βγάζω σε κάτι αμφιβόλου ηθικής νετ καφέ/φρουτάκια/κονσομασιον-οειδή μαγαζάκια στα οποία οι υπολογιστές ήταν πιο παλιοί και από τον Pentium III στα 500 MHz που μου είχαν κάνει δώρο οι δικοί μου όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Αν πρέπει πάντως να ξεχωρίσω ΜΙΑ συγκεκριμένη στιγμή από εκείνη την εβδομάδα, τότε αυτή θα ήταν σίγουρα η τζεϊμσ-μποντ-ίστικη/κατά λάθος είσοδός μου στο πριβέ πάρτι της Blizzard.

Βέβαια, αυτό είναι κάτι που θα το επαναλάβω σε μόλις τρεις βδομάδες (την gamescom, όχι το να μπω από την πίσω πόρτα στο πάρτι της Blizzard) και μάλιστα θα συνοδεύομαι και από τον Κηπουρόπετρο οπότε θέλω να πιστεύω πως τα πράγματα θα είναι πιο ανθρώπινα (αν και με τον Πετράν στο πλάι μου πολύ αμφιβάλλω!). Όσο να’ναι όμως, η πρώτη φορά είναι αυτή που σου μένει. Άλλωστε, δεν ήταν μόνο το δικό μου ντεμπούτο, αλλά και της ίδιας της έκθεσης που έσπασε κάθε ρεκόρ επισκεψιμότητας και η πρώτη σημαντική ανταπόκριση του byteme, το οποίο –αν και δεν μου αρέσει να ευλογώ τα πορτοκαλί γένια μου- είχε την πιο πλήρη ανταπόκριση παρόλο που ήταν ηλικίας δυο εβδομάδων και κάτι…

Θα έβαζα και την παράσταση του Video Games Live που παρακολούθησα/κατέγραψα, αλλά αυτό ήταν ένα event στο οποίο θα παρευρισκόμουν ακόμα και αν το byteme είχε μείνει ως ιδέα…

Η «Λιγότερο αγαπημένη» στιγμή

Δίχως πολλή σκέψη, τα όσα ζήσαμε τον περασμένο μήνα στην εβδομάδα της Ε3. Προσωπικά, υπήρξαν δυο μέρες που δεν κοιμήθηκα ούτε δευτερόλεπτο και σε κάποιες περιπτώσεις χτυπήσαμε και 20-ωρα δουλειάς. Ειλικρινά, ο μόνος λόγος που σηκωνόμουν από το κρεβάτι ήταν για να πάω στην τουαλέτα και αυτό γιατί δεν είχα τον χρόνο να πάω στο κοντινότερο φαρμακείο να αγοράσω μια πάπια. Όχι πως κι ο Πέτρος δεν έπηξε όσο εμείς. Απλώς όσο να’ναι, η ταλαιπωρία του αντισταθμιζόταν από το γεγονός ότι ζούσε την Ε3, τη Μέκκα και την Κόλαση για κάθε δημοσιογράφο του χώρου μας (άσε που ακόμα δεν μας έχει φύγει η ζήλεια για τα ταξιδάκια στη Disneyland και το Hollywood με την κάμπριο Mustang!). Ενώ εγώ με τον Χάρη, ήμασταν απλώς οι κακόμοιροι τύποι που έμειναν στη βάση, οι άνθρωποι πίσω από τις κάμερες, αυτοί οι κακόμοιροι στις ταινίες καταστροφής όπου σπάνε το κεφάλι τους επί ώρες κάνοντας ατελείωτους υπολογισμούς για να βρουν τη λύση, τη λένε στον πρωταγωνιστή και αυτός το μόνο που κάνει είναι να πατήσει ένα κουμπί και να πάρει όλο το «κρέντιτ» που έσωσε τον κόσμο, καθώς και το κορίτσι, βεβαίως-βεβαίως… (καλά, ο Κηπουρόπουλος το πολύ-πολύ καμιά φωτογραφία από booth babes να βγάλει κι αυτή για να τραβήξει κόσμο στο site, αλλά λέμε τώρα…)

Ελπίζω του χρόνου το byteme να διαθέτει μια 1315-μελή ομάδα που να αναλάβει την όλη ανταπόκριση, αλλιώς με βλέπω να παθαίνω ένα βολικότατο "ατύχημα" εκείνες τις μέρες. Χίλιες φορές νοσοκομείο, παρά αυτό το πράγμα ξανά…

Το EPIC-ότερο fail!

Για μια ακόμα φορά, θα περιοριστώ στο να κράξω τον εαυτό μου, μήπως και γλιτώσω την γκρίνια από τους εκλεκτούς συναδέλφους…

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010, γύρω στις 4-5 το πρωί: Σε 5-6 ώρες πρέπει να μετακομίσω από το δωμάτιο που έμενα τους τελευταίους 7 μήνες και 1-2 ώρες αργότερα να πάρω το αεροπλάνο της επιστροφής για να περάσω το καλοκαίρι στην πατρίδα. Όχι απλώς τις βαλίτσες μου δεν έχω φτιάξει, αλλά τα ράφια μου και οι ντουλάπες είναι ακόμα ανέγγιχτα, λες και πρόκειται να μείνω στο ίδιο δωμάτιο για τα επόμενα 42 χρόνια! Μόλις έχω γυρίσει από βραδινή έξοδο, αφού σύσσωμη η ομάδα των Durham Wildcats «μετακόμισε» για ένα βράδυ στο Newcastle αφενός για να γιορτάσουμε το κλείσιμο της σεζόν και το «τρεμπλ» που ολοκληρώσαμε την προηγούμενη μέρα στο Μάντσεστερ και αφετέρου για να με αποχαιρετήσουν. Για πολλούς μάλιστα ήταν η μοναδική ευκαιρία που τους είχε απομείνει να πετύχουν τον τελευταίο από τους στόχους που είχε θέσει η ομάδα για εκείνη τη σεζόν: Να με μεθύσουν για πρώτη φορά στα 29 χρόνια της ζωής μου! Δεν λέω, προσπάθησαν φιλότιμα, αλλά μετά από 15-16 ποτά κάθε λογής (σε κάποια στιγμή με έβαλαν με το ζόρι να πιω 3 pints μπύρα με βότκα σε 10”!), βαρέθηκαν, ξέμειναν από λεφτά ή απλώς είχαν ήδη μεθύσει οι ίδιοι τόσο πολύ που ξεστράτισαν από το στόχο τους…

Για να επανέρθουμε στο θέμα μας, μπορεί να μην είχα μεθύσει, όμως κάτι οι πραγματικά μεγάλες ποσότητες αλκοόλ που είχα καταναλώσει (μπορεί γενικά να το «σηκώνω» αφύσικα εύκολα το ποτό, αλλά ουδέποτε ήμουν κανένας μεγάλος πότης), κάτι η κούραση και η αϋπνία των τελευταίων ημερών, κάτι το άγχος για το πώς θα προλάβω να φέρω εις πέρας ό,τι είχα αφήσει για την τελευταία στιγμή (τι είχες Νότη, τι είχα πάντα) ε, δεν είχα και το πιο διαυγές μυαλό εκείνη τη στιγμή. Έλα όμως που η επικαιρότητα και το byteme δεν γνωρίζουν από διακοπές και αργίες και έπρεπε να βοηθήσω στη συγγραφή των νέων της επόμενης ημέρας, αφού το πρωί θα είχα άλλες υποχρεώσεις. Παραδόξως, τα κείμενα έβγαζαν νόημα, παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος της πληκτρολόγησης το έκανα με κλειστά τα μάτια (δεν κάνω πλάκα, εκείνη τη μέρα ανακάλυψα ότι τελικά κάπως τα ψιλοκαταφέρνω και στο τυφλό σύστημα). Μέχρι που σε μια είδηση για το νέο Metal Gear Solid στο PSP, σε κάποιο σημείο του κειμένου (στον τίτλο π.χ. το είχα γράψει σωστά), γράφω αντί για τον τίτλο του παιχνιδιού του Kojima, ένα… «Splinter Cell»! Ούτε που ξέρω, ούτε που θυμάμαι πώς μου ήρθε εκείνη την ώρα. Υποθέτω επειδή αμφότεροι οι τίτλοι ενέχουν το στοιχείο του stealth, το ταλαιπωρημένο εκείνη τη στιγμή κεφάλι μου κατόρθωσε να… "συγ-χέσει" εκείνη τη στιγμή τους δυο τίτλους και να προβεί στο ολέθριο ατόπημα. Για κακή μου τύχη μάλιστα, ο χρήστης Roof (όνομα και πράμα!) το παρατήρησε ελάχιστη ώρα αφού ανέβηκε το νέο και παρόλο που δεν ήταν ενυπόγραφο, ντράπηκα όσο λίγες φορές για την γκάφα μου…

Και τώρα, τι;

Μπορεί να ακουστεί και αυτό λιγάκι κλισέ, αλλά πραγματικά δεν έχετε δει ούτε το 1/1315 από τις ιδέες που είχαμε κατεβάσει με τα παιδιά πριν από την έναρξη του site, οι οποίες φυσικά έχουν αυγατίσει και δεν αποκλείεται να γίνουν ακόμα περισσότερες στο μέλλον. Προφανώς δεν είναι εφικτό να υλοποιηθούν όλες οι επιθυμίες μας για το byteme (δυστυχώς Πέτρο, δεν το βλέπω να αγοράζουμε εκείνα τα headquarters στη Χαβάη όπου η βρύση στο γραφείο σου θα τρέχει ολόφρεσκο Nesquik…), όμως –όπως είπε κι ο Χάρης- αφού μέσα σε ένα χρόνο φτάσαμε μέχρι εδώ, ποιος ξέρει ποια είναι τα όριά μας…

//Το παραπάνω κειμενάκι προοριζόταν αρχικά να μπει κι αυτό στο επετειακό άρθρο για τα πρώτα μας γενέθλια, αλλά ο Χαρούλης το βρήκε τεράστιο και προτίμησε να το μετατρέψω σε blog-o-post. Έτσι είμαι εγώ, μπορεί να σου βγάζω την πίστη μέχρι να με βάλεις να αρχίσω να γράφω κάτι, αλλά άπαξ και ξεκινήσω σταματάω μόνο όταν τελειώσει το μελάνι του Word...

Αρχικά, τα αποσπάσματα από το κείμενο που θα ακολουθήσει προορίζονταν να αποτελέσουν το review του Puzzle Quest 2. Όταν όμως έμαθα ότι τελικά ανατέθηκε στον ΦΧ (τι να κάνουμε, κρούσματα ασυνεννοησίας συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες), σκέφτηκα να κάνω ένα copy-paste των σημαντικότερων κομματιών και να τα μοστράρω ως δεύτερη γνώμη στα σχόλια. Ξεσκίζοντας ένα Rabid Wolf με ένα Heroic Effort της τελευταίας στιγμής στην τουαλέτα, μου ήρθε η φαεινή ιδέα: Γιατί να μην κάνω ένα μικρό editing στο μισοτελειωμένο review μου και να τα γράψω σε ένα ξεχωριστό blog-o-post, να κάνει και μπούγιο στο blog-άκι μου;

Καταρχάς, να σημειώσω πως δεν έχει νόημα να σχολιάσω τα όσα είπε ο ΦΧ. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει εντρυφήσει και γνωρίζει το franchise τόσο καλά όσο εγώ, οπότε με το που έμαθε ότι το ανέλαβε εκείνος σκέφτηκα, «ας πάει και το παλιάμπελο». Δεν ήταν το ίδιο –ας πούμε- με το να δοθεί το Zelda: Spirit Tracks στον Ninty-hater Έκτορα (αν και εντελώς μεταξύ μας, δεν μπορώ να πω πως διαφωνώ ιδιαίτερα με τα περισσότερα από όσα είπε κι εκείνος).

Από την άλλη, δεν θέλω να το παίξω μάγκας και ποζεράς, αλλά είμαι 1315% βέβαιος πως ανακάλυψα το πρωτότυπο Puzzle Quest πολύ πριν τους υπόλοιπους και -κυρίως- πολύς κόσμος το έμαθε από εμένα όταν προσπαθούσα απεγνωσμένα να το προβάλλω λες και το είχα φτιάξει ο ίδιος. Βλέπετε, πριν καν κυκλοφορήσει, όταν είχα διαβάσει κάπου για το concept της συγχώνευσης ενός match-3 puzzle με στοιχεία ενός παραδοσιακού RPG και μου είχε φανεί εξαιρετικά ελκυστικό. Τόσο, που παρόλο που ήταν μια underground παραγωγή την οποία η λογική έλεγε πως μετά από μια εβδομάδα θα την ξεχνούσαν μέχρι και οι κατασκευαστές της, εγώ ήξερα ότι από την «Day 1» θα έπρεπε να βρίσκεται στην cartridge slot του DS-ακίου μου. Και όχι μόνο δεν με απογοήτευσε, αλλά με ενθουσίασε τόσο, που έπαιρνα τηλέφωνα φίλους και γνωστούς να του ρίξουν μια ματιά για να το μάθουν κι εκείνοι. Ο Πετράκης ακόμα με ευγνωμονεί που του το σύστησα (ή αν προτιμάτε, με καταριέται που εξαιτίας μου ξοδεύει τόσες ώρες σε ένα DS-οπαίχνιδο), ενώ και αρκετοί αναγνώστες του PC Master μου είχαν στείλει ευχαριστήρια μηνύματα, αφού αν δεν είχα πάρει μόνος μου την πρωτοβουλία να γράψω το review του όταν –μετά από μήνες- μεταφέρθηκε στο PC, θα αγνοούσαν την ύπαρξή του. Αντίστοιχα, μαντεύω πως ακόμα και σήμερα στο PC του Οπλονομείου της Βάσης Ελικοπτέρων Ναυτικού (αν δεν έχει γίνει κάποιο format, που σιγά μην ασχολήθηκαν) θα υπάρχουν αρκετοί 50-άρηδες χαρακτήρες και αρκετές σειρές ικανοποιημένων Ναυτών που θα εύχονται να’ναι πάντα καλά «ο άγιος εκείνος Ναύτης που έβαλε αυτό το παιχνιδάκι και περνάνε ευχάριστα οι ώρες της θητείας». Ήδη άλλωστε, ακόμα και όταν ήμουν εγώ εκεί μέχρι πριν δυο χρόνια τέτοια εποχή, έκαναν ουρά για να παίξουν οι συνναύτες μου και έπρεπε να κλειδώνω την πόρτα τα βράδια για να βρω λίγη ησυχία.

Στην πορεία, το ασήμαντο παιχνιδάκι για το οποίο τα άτομα που το περιμέναμε πώς και πώς ήμασταν μετρημένα στα δάχτυλα τους ενός χεριού… χελωνονιντζακίου, όχι μόνο έγινε απίστευτα δημοφιλές, αλλά δημιούργησε στην ουσία το δικό του genre, το «Puzzle/X», όπως αρέσκομαι να λέω. Οι κλώνοι άπειροι, τόσο και τα παιχνίδια που εμπνεύστηκαν από αυτό. Όχι πως και η ίδια η Infinite Interactive δεν μπήκε στον χορό και προσωπικά φρόντισα να τιμήσω και με το παραπάνω ΟΛΑ τα spin-offs που ανέπτυξε: Puzzle Quest: Galactrix, Puzzle Kingdoms, Puzzle Chronicles. Σε όλα έδωσα μια ευκαιρία, αλλά όσο κι αν ήταν λιγότερο ή περισσότερο συμπαθητικά και εθιστικά, κανένα από αυτά δεν μου ξύπνησε τα ίδια συναισθήματα με το Puzzle Quest και περίμενα υπομονετικά να έρθει η ώρα του «αληθινού sequel», μέχρι που επιτέλους έφτασε την περασμένη βδομάδα.

Ήδη ο Βαρβαράκος Olorin είναι ηλικίας… 21 επιπέδων και διαθέτει ένα αξιοζήλευτο και ενισχυμένο οπλοστάσιο, ικανό για να τον βοηθά να τα βγάζει πέρα σε κάθε δυσκολία.

Το καλό με το ότι ήδη δημοσιεύτηκε το review του Φωκίωνα, είναι πως μπορώ να απαλείψω τα κομμάτια περιγραφής των μηχανισμών του παιχνιδιού και να περιοριστώ αποκλειστικά στην κριτική.

Καταρχάς, ακριβώς η ίδια έκφραση με αυτή που χρησιμοποίησε ο ΦΧ για να καταδείξει τα αρνητικά του σημεία, πέρασε και από το δικό μου μυαλό: «Λιγότερο φιλόδοξο από το πρώτο». Δεν ξέρω αν φταίει το ότι στην Infinite Interactive θεωρούν πως έχουν βρει την κότα με τα χρυσά αυγά και πως ό,τι και να μας προσφέρουν θα πουλήσει, αλλά νομίζω πως λίγο «πολωνικό/γυάλισμα» («polish», ντε!) το ήθελε το παιχνιδάκι. Να ξεκαθαρίσω βέβαια εδώ πως δεν έχω δει ακόμα την έκδοση του Xbox 360, παρά μόνο αυτή του DS.

Για παράδειγμα θαρρώ πως η παρουσίασή του που θυμίζει περισσότερο το κακόγουστο στυλ με τις ασχημομούτσουνες καρικατούρες του Puzzle Chronicles, κάτι που με αναγκάζει να το συμπεριλάβω μάλλον στα αδύναμα σημεία του τίτλου και σίγουρα μέσα στους τομείς που εξελίχθηκαν αρνητικά σε σχέση με το πρώτο μέρος.

Άσε που το σύστημα του χάρτη δεν δουλεύει ιδιαίτερα καλά, με αποτέλεσμα ουκ ολίγες φορές να μην ξέρω πού είμαι ή που πρέπει να πάω. Νομίζω πως ακόμα και στο πρώτο που φαινόταν εξαρχής όλος ο χάρτης, ήταν καλύτερα.

Από εκεί και πέρα, υπήρξαν και αρκετές βελτιώσεις σε σχέση με το πρώτο μέρος. Για αρχή, μου φάνηκε πως η ΑΙ έγινε πιο τίμια και δεν «κλέβει» πια τόσο πολύ, όσο στο πρώτο PQ, αφού έμοιαζε σαν να προβλέπει το τι θα συμβεί, ειδικά στο DS που έκανε και το ντεμπούτο του.

Αντίστοιχα, βελτιώθηκε το balance, αφού υπήρχαν στρατηγικές που έκαναν το παιχνίδι να καταντά πολύ εύκολο. Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτά τα ατελείωτα αναπάντητα combos που είχα κάνει με τη βοήθεια του “Stun” του Knight μου (αν και αυτό είναι κάτι που το κατάλαβε νωρίς η ΙΙ και προσπάθησε να το διορθώσει στα ports του παιχνιδιού σε άλλα μηχανήματα). Μέχρι στιγμής, τα περισσότερα spells και weapons έχουν θετικά, αλλά και αρνητικά στοιχεία (π.χ. το αντίστοιχο Skull Crusher κάνει stun, αλλά εξαφανίζει όλα τα skulls, οπότε είναι δώρον-άδωρο) και παρόλο που κάποιες στρατηγικές δουλεύουν προφανώς καλύτερα από άλλες, δεν έχω συναντήσει μέχρι στιγμής κάποια ανίκητη.

Γενικά πάντως τα όπλα ήταν μια ευπρόσδεκτη προσθήκη, αφού έδωσαν μια επιπλέον στρατηγική διάσταση στο gameplay. Ο Barbarian μου για παράδειγμα προτιμά μια πιο αργή, αλλά δυναμική τακτική, αφού κρατά και με τα δυο χέρια ένα Masterwork Zaltir που απαιτεί μεν 18 AP, αλλά κάνει 26 damage. Αν μάλιστα προσθέσετε και το ότι πριν από κάθε φορά που θα το χρησιμοποιήσω εφαρμόζω και το Backswing που του ανεβάζει την ισχύ κατά 50%, καταλαβαίνετε πως μια 40άρα σκάρτα μπορώ να τη φάω από τον αντίπαλο σε ένα μόλις γύρο και να ανατρέψω ταχύτατα τα δεδομένα μιας μάχης.

Τα mini-games μου φάνηκαν πιο ενδιαφέροντα από αυτά του πρώτου, αν και δεν ξετρελάθηκα στην ιδέα ότι σε πολλές περιπτώσεις ήταν υποχρεωτικά. Άλλωστε αυτός ήταν ένας από τους λόγους που μου την έσπασε το Galactrix, αν και η αλήθεια είναι πως εκεί ήταν πιο συχνά και πιο εκνευριστικά.

Δεν ξέρω πάντως, αν έφταιγε το γεγονός της μακράς εμπειρίας στη σειρά, αλλά σαν να μου φάνηκε πως στο «Normal» όπου το έπαιζα, το επίπεδο δυσκολίας είναι εξαιρετικά χαμηλό. Μετά από τριψήφιο αριθμό μαχών, έχω υποστεί μόλις μια ήττα (και αυτή επειδή της «έκατσαν» πολύ καλά της ΑΙ κάποια combos), χωρίς μάλιστα στις περισσότερες να χάνω έστω τα μισά μου ΗΡ. Και να πεις ότι χρησιμοποιώ καμιά βαθυστόχαστη στρατηγική. Θα μου πεις, μπορώ πάντα να το βάλω στο «Hard» για να έχει και λίγη πρόκληση και μάλλον αυτό θα κάνω, τώρα που το ξανασκέφτομαι.

Σε γενικές γραμμές, οφείλω να παραδεχτώ πως αφενός είναι εξίσου εθιστικό και κολλητικό με τον προκάτοχό του, αλλά αφετέρου, θεωρώ πως για πολλούς και διαφόρους λόγους δεν μπορεί να βγάλει από την καρδιά μου το πρώτο παιχνίδι. Αλλά είπαμε, σε ό,τι έχει να κάνει με το Puzzle Quest, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ξαναένιωσα αυτό το γλυκό μούδιασμα στα… μπούτια μου μετά από ημίωρα sessions στην τουαλέτα, κάτι που είχε να μου συμβεί (βλέπετε, τα επίπεδα του Picross 3D έβγαιναν σε μικρότερο χρόνο, οπότε δεν προλάβαινα καν να μουδιάσω). Αν σε αυτό συνυπολογίσετε και τις… χαριτωμένες ημικρανίες που έχω λόγω της έλλειψης ύπνου, αφού κάθε βράδυ ξεκινάω να παίξω «μια-δυο παρτίδες» και καταλήγω να κλείνω τα μάτια όταν οι υπόλοιποι στο σπίτι έχουν ήδη ξυπνήσει, τότε ναι, το Puzzle Quest 2 είναι ένας άξιος γιος του πατέρα του…

Όσοι είχαν την τύχη να ταξιδέψουν με το Ibiza-κι μου, γνωρίζουν ότι το πίσω κάθισμα –πολύ περισσότερο όταν έμενα μόνιμα στην Ελλάδα- θυμίζει σταντ πρακτορείου ελληνικού και ξένου Τύπου. Πριν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, η αιτία για το ότι το τρίτο κάθισμα του SEAT-ακίου μου έχει περισσότερα περιοδικά και από τον προθάλαμο ενός οδοντίατρου, δεν είναι -μόνο- η ακαταστασία που με διακρίνει. Θέλω να πιστεύω ότι όσοι έχουν ξοδέψει ένα σημαντικό ποσοστό της ζωής τους με το πόδι κολλημένο στο φρένο σε κάποιον κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας, μπορούν να με καταλάβουν, όταν τους λέω πως όντας φοιτητής το μεγαλύτερο μέρος της μελέτης μου για την εξεταστική λάμβανε χώρα καθ’οδόν προς το πανεπιστήμιο πηγαίνοντας σημειωτόν στην Κηφισίας. Από τη στιγμή λοιπόν που απέκτησα το DS-άκι μου πριν από 4-5 χρόνια και βρήκα πιο ενδιαφέροντες τρόπους να περνάω τις περισσότερες επισκέψεις μου στην τουαλέτα, πλέον παραπάνω από το 50% των μηνιαίων μου αναγνώσεων, διεξάγεται σε κάποια μποτιλιαρισμένη λεωφόρο.

Πού κολλάνε όλα αυτά θα μου πείτε; Χθες το απογευματάκι, μόλις είχα ολοκληρώσει και δημοσιεύσει το review του Toy Story 3 και κατηφόριζα την Αθηνών-Λαμίας για κάποιες δουλειές που είχαν προκύψει. Με την μπαταρία στο iPhone να έχει στερέψει, είπα να περάσω τις χαμένες αυτές ώρες μου διαβάζοντας το τελευταίο τεύχος του games^TM. Προτού συνεχίσω να σημειώσω εδώ πως το εν λόγω βρετανικό έντυπο θαρρώ πως είναι το πιο ολοκληρωμένο του χώρου. Μπορεί πολλοί να δίνουν αυτό τον τίτλο στο περιβόητο EDGE, αλλά για εμένα ο ελιτισμός και η ψευτοκουλτουριάρικη και «δήθεν» ορισμένες φορές διάθεση, με αναγκάζουν να το κατατάξω στη δεύτερη θέση.

Ξεφυλλίζοντας λοιπόν το τεύχος #97 του games^TM, προσπαθώντας να χωνέψω ότι το είχα πληρώσει σχεδόν 2,5 φορές από όσο το αγόραζα στα WHSmith στο Newcastle, όλως τυχαίως πέφτει το μάτι μου σε ένα mini-preview για το Toy Story 3, με το οποίο είχα ασχοληθεί μόλις λίγες ώρες πριν. «Για να δούμε έστω και αναδρομικά τι παίξαμε», λέω από μέσα μου και ξεκινάω να διαβάζω.

Πρώτο εγκεφαλικό: «…Toy Story 3 is being created by the studio behind Just Cause 2…». Από το σοκ λίγο έλειψα να «φιλήσω» των κώλο της νταλίκας που προπορευόταν! Γιατί; Γιατί όπως έγραψα και στην εισαγωγή του review –ακριβώς για να μην δημιουργηθούν παρεξηγήσεις αυτού του είδους- «…η Avalanche Software (απλή συνωνυμία με τη σουηδική Avalanche Studios που έφτιαξε τα Just Cause)…». Η μια κατοικοεδρεύει στη Utah των ΗΠΑ και είναι –ας το πούμε- παράρτημα της Disney και η άλλη είναι μια πλήρως ανεξάρτητη εταιρεία με έδρα τη Στοκχόλμη (δεν θέλω αηδίες, προφανώς εννοώ της Σουηδίας και όχι της… Νέας Υόρκης!). Μεταξύ τους δηλαδή, έχουν τόσα κοινά όσα έχει ο Cristiano Ronaldo με τον… Ronaldo Guiaro του Άρεως! Ωστόσο, είχα όλη την καλή διάθεση να τους συγχωρέσω, αφού υποθέτω πως ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι είναι που υπέπεσαν στο ίδιο λάθος. Εδώ λίγο έλειψε ο ίδιος ο Πετράν να ρωτήσει τους δημιουργούς του παιχνιδιού στην παρουσίασή του, αν δανείστηκαν στοιχεία από το Just Cause 2… ;-Ρ

Όλα όμως άλλαξαν όταν συνήλθα από το πρώτο σοκ και διάβασα ολόκληρη την πρόταση: «…Toy Story 3 is being created by the studio behind Just Cause 2, using the same engine.» OMG-και-τρία-LOL! Η παρεξήγηση και το αθώο λάθος είχε εξελιχθεί σε παραπληροφόρηση και ανευθυνότητα, αφού ο συγγραφέας της είδησης, για να υποστηρίξει την γκάφα στην οποία –δεν ήξερε ότι- είχε υποπέσει, «αποφάσισε» να «προσθέσει» στο παιχνίδι στοιχεία που έβγαλε από το μυαλό του, γιατί έτσι το είχε φανταστεί! Μάλιστα στην αμέσως επόμενη πρόταση, αναφέρει πως «την παράσταση στο παιχνίδι κλέβει το ‘Toy Box’ mode, το οποίο συνδυάζει δημιουργικές challenges με το… sandbox του Just Cause 2», γιατί προφανώς του φάνηκε αυτονόητο να αντλήσουν έμπνευση από την τελευταία «τους»  επιτυχία!

Αφού με έκανε και μένα να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου και όταν συνήλθα έπαιρνα έντρομος από το κινητό τον Χαρούλη (ελπίζω να μην διαβάζουν νέοι οδηγοί, γιατί με οδήγηση στην Εθνική με περιοδικά και κινητό δεν αποτελώ και το καλύτερο παράδειγμα) για να τσεκάρει μήπως τελικά ήμουν εγώ αυτός που είχε κάνει το λάθος, ώστε να το διορθώσει για να γλιτώσω το ρεζιλίκι…

Δεν ξέρω αν μετά από αυτό το περιστατικό το games^TM έπεσε στην υπόληψή μου. Το σίγουρο είναι πως ανέβηκαν τα εγχώρια Μέσα, αφού παρά τα -χοντρά- μαργαριτάρια που κατά καιρούς έχω δει –αλλά και γράψει- ουδέποτε είδα κάτι τόσο ανεύθυνο.

Κρίμα πάντως που τα -περισσότερα- άρθρα του games^TM δεν είναι ενυπόγραφα. Θα είχα απορία να δω αν τον εν λόγω τυπά θα τον έπαιρνε η… χιονοστιβάδα μετά από αυτό το απίστευτο FAIL…

Γιατί, βρε καλή μου Nintendo; Γιατί δεν τα σκάτωσες και φέτος στην Ε3 να κάνεις τη δουλειά μου ευκολότερη; Όπως πέρσι που είχες μια παρουσίαση τόσο βαρετή που θα έκανε ακόμα και το σίριαλ του Παπακαλιάτη να μοιάζει ενδιαφέρον (Πώς; Είναι πολλά; Εγώ νόμιζα ότι ήταν το ίδιο απλώς σε κάθε σεζόν έπαιζαν διαφορετικοί ηθοποιοί…). Άντε τώρα να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας και όπου «ελέφαντας» βάλτε «Nintendo fanboy». Όχι πως δεν είμαι, αλλά αποτελώ αυτό που θέλω να λέω «αντικειμενικό fanboy» (όπως ο Χαρηκλάδης κι ο Κηπουρόπετρος θεωρούν εαυτούς «αντικειμενικούς γάβρους», ας πούμε).

Καταρχάς, το 3DS επιβεβαίωσε τις προβλέψεις που το ήθελαν να κλέβει την παράσταση στην Ε3, έστω και αν είχε να κονταροχτυπηθεί με το Kinect και το Move. Το 3D φαινόμενο ήταν μάλλον εντυπωσιακότερο από ό,τι περιμέναμε, αν και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για ένα πράγμα: Φοβάμαι μήπως το 3D αποδειχθεί ένα gimmick που μετά από 1-2 χρόνια θα το παραβλέπουμε (ίσως ήταν σοφή η κίνηση της Ninty να προσθέσει έναν… «τρισδιάστατο ροοστάτη»). Άλλωστε από ό,τι φαίνεται δεν θα έχει επίδραση στο gameplay, παρά μόνο στο οπτικό κομμάτι. Από την άλλη βέβαια, την ίδια άποψη έχω και για το 3D στο PS3 ή τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, γενικότερα. Άσε που και μικρομαλακιούλες όπως η δυνατότητα να τραβά τρισδιάστατες φωτογραφίες ή να προβάλλει 3D ταινίες, έχουν τον χαβαλέ τους, όπως και να το κάνουμε…

Νομίζω μάλιστα πως ίσως να εντυπωσιαζόμασταν περισσότερο αν δεν είχαν ακουστεί -για κακή τύχη της Nintendo- οι υπερβολικές φήμες πως οι δυνατότητες των γραφικών του 3DS θα πλησιάζουν αυτές των PS3/X360. Αν και όποιος έχει λίγη λογική θα έπρεπε να προσπεράσει αυτές τις ανώνυμες δηλώσεις και να μην απογοητευτεί που το… Kid Icarus δεν έριχνε στα αυτιά στα γραφικά του Uncharted 2! Άλλωστε η παράδοση λέει πως συνήθως οι δυνατότητες μιας handheld κονσόλας είναι αντίστοιχες με αυτές των οικιακών της προ-προηγούμενης γενιάς, άρα από το 3DS θα πρέπει να περιμένουμε κάτι στα επίπεδα του Gamecube, προσαρμοσμένο προφανώς στις ανάγκες μιας διπλοθονικής φορητής κονσόλας (μικρότερη ανάλυση, διπλή απεικόνιση λόγω των δυο οθονών κ.λπ.)

Πέρα από όλα αυτά όμως, το 3DS είναι ένα μηχανηματάκι που είναι καταδικασμένο να επιτύχει. Εδώ τα κατάφερε ο δισδιάστατος πρόγονός του και έγινε το πιο επιτυχημένο μηχάνημα όλων των εποχών σπάζοντας το φαινομενικά ακατάρριπτο ρεκόρ του PS2 (αν και μεταξύ μας η σύγκριση είναι κάπως άτοπη, αφού μια οικογένεια μπορεί να έχει παραπάνω από ένα κομμάτια μιας φορητής παιχνιδομηχανής, αλλά δεν είναι και τόσο σύνηθες να έχει π.χ. δυο κομμάτια της ίδιας home console να στοιβάζονται κάτω από μια τηλεόραση).

Το μόνο μου άγχος μέχρι να το πιάσω στα χέρια μου, είναι αυτό το κάτι-σαν-αναλογικός-μοχλός που διαθέτει, ειδικά σε περίπτωση πι αποτελέσει τη βασική μέθοδο χειρισμού. Βλέπετε το «κακό σπυρί» του PSP είναι ίσως ό,τι πιο άβολο έχουν πιάσει τα χέρια μου (και είχα μέχρι και Jaguar!).

Όσο για το Wii, εκεί η Nintendo επέλεξε την ακριβώς αντίθετη διαδρομή, στρέφοντας το βλέμμα της προς τα πίσω, με μια σειρά από remakes/sequels παλιών αγαπημένων σειρών.

Οι λιγότερες εκπλήξεις νομίζω προήλθαν από το The Legend of Zelda: Skyward Sword, αφού πλην του χειρισμού με το MotionPlus (όσο τέλος πάντων το κατάφερε ο ταλαίπωρος ο Shiggsy), δεν νομίζω πως θα έχει κάτι ξεχωριστό να επιδείξει. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως οι φίλοι της σειράς –ανάμεσά τους και ο γράφων- δεν θα τρέξουμε να το αποκτήσουμε από την “Day 1” ή ότι θα το απολαύσουμε λιγότερο επειδή έχουμε ξανασώσει την πριγκίπισσα Zelda άλλες 1315 φορές.

Το Donkey Kong Country Returns ήταν κάτι που είχε ζητηθεί χρόνια τώρα από fans και όχι μόνο (στο Gamecube δεν είχαμε δει «πραγματικό» DK, παρά μόνο spin-offs) και ήταν θέμα χρόνου. Τον τελευταίο καιρό εξάλλου είχαν οργιάσει οι φήμες ότι η Retro Studios ετοίμαζε κάποιο remake και μετά τη φοβερή επιτυχία του New Super Mario Bros. Wii ήταν κάτι παραπάνω από λογική και αναπόφευκτη η επιστροφή του διασημότερου Kong που δεν είναι… βασιλιάς. Μπορεί να μην κατορθώσει να εντυπωσιάσει για τους ίδιους λόγους που το πέτυχε ο παππούς του, όπως τα εξωπραγματικά για εκείνη την εποχή γραφικά, αλλά θαρρώ πως μπορεί να έχει μια άκρως αξιοπρεπή πορεία με όπλο τη νοσταλγία και την αναβίωση των δισδιάστατων platform.

Το Kirby’s Epic Yarn από την άλλη με ενθουσίασε ιδιαίτερα, αφού ο στρουμπουλός ροζ χαρακτήρας είναι για μένα ίσως ο πιο υποτιμημένος ήρωας της Nintendo. Η πρώτη μου επαφή με τη σειρά, είχε γίνει με το Kirby’s Adventure, το οποίο προσωπικά το θεωρώ ακόμα και σήμερα ως το κορυφαίο παιχνίδι του NES (ναι, για μένα είναι καλύτερο ακόμα και από το Super Mario Bros. 3!). Το ότι υπάρχουν «κάποιοι» που δεν έχουν παίξει ούτε μισό λεπτό κάποιο παιχνίδι της σειράς και με το τρέιλερ που είδαν το αποκάλεσαν «rip-off του LittleBigPlanet» (υποθέτω επειδή είδαν υφασμάτινα textures… ξέρω γω!), απαξιώ να το σχολιάσω. Ούτε καν στην ίδια κατηγορία παιχνιδιών δεν ανήκουν καλά-καλά…

Αρκετά επιφυλακτικός είμαι για το GoldenEye. Βλέπετε, ο λόγος που το πρώτο παιχνίδι έμεινε στην ιστορία ήταν κατά πρώτο λόγο πως ήταν πρωτοποριακό για την εποχή του και καθιέρωσε ουσιαστικά το είδος των FPS πολύ πριν την εποχή του Halo. Στη σημερινή εποχή, δεν ξέρω πόσο θα μπορέσει να συγκινήσει όμως, αφού πλην τους νοσταλγούς του Ν64, δεν νομίζω να έχει να προσφέρει κάτι στους υπόλοιπους.

Σε γενικές γραμμές, η πρόβλεψή μου για το Wii είναι πως ο ρυθμός των πωλήσεων στα μηχανήματα θα πέσει σημαντικά στα επόμενα χρόνια. Σιγά τον χρησμό της Πυθίας, θα μου πείτε. Απλώς, σε αντίθεση με τους αναλυτές τους χώρου, θεωρώ ότι αυτό θα συμβεί όχι τόσο γιατί θα του κόψουν πελατεία το Kinect και το Move, αλλά γιατί έχουν μειωθεί σημαντικά οι υποψήφιοι αγοραστές του. Θέλω να πω πως αν ήταν κάποιος να αγοράσει Wii, είχε τις ευκαιρίες του να το κάνει: Μπορεί να ήταν τις πρώτες μέρες μετά το launch γιατί ήταν Nintendo fanboy, όταν έπαιξε  Wii Sports σε έναν φίλο του και είδε μια πλευρά του gaming που θα μπορούσε να συγκινήσει και την κοπέλα του, όταν έμαθε για το Wii Fit και σκέφτηκε ότι μπορεί να γλιτώσει τα λεφτά από το γυμναστήριο, όταν βγήκαν τίτλοι όπως το Super Mario Galaxy και είδε ότι μπορεί να παίξει και στο Wii «κανονικά» παιχνίδια που μπορεί να τα χαρεί χωρίς να χοροπηδά πάνω-κάτω σαν παρτσακλό, όταν η τιμή έπεσε σε σχεδόν εξευτελιστικά επίπεδα κ.ο.κ. Τώρα, ελάχιστοι είναι αυτοί που θα μπορούσε να τους τραβήξει το Wii και δεν το έχουν ήδη στο σαλόνι τους. Ωστόσο, θεωρώ πολύ πιθανό να αυξηθούν οι πωλήσεις σε software αφού ολοένα και περισσότερα αξιόλογα παιχνίδια αρχίζουν να κυκλοφορούν, διαψεύδοντας τη λογική “Wii = Wii Sports με 2-3 φίλους για χαβαλέ”. Σίγουρα ο σωρός από shovelware είναι πολύ μεγαλύτερος από ό,τι στις υπόλοιπες κονσόλες (ίσως να τον ξεπερνά μόνο το DS), όμως από τη στιγμή που πληθαίνουν τα παιχνίδια που αξίζουν της προσοχής μας, προσωπικά το θεωρώ ασήμαντο αυτό.

Όσο για τη γενικότερη εντύπωση που αποκόμισα από την Ε3 –έστω και από τη ζεστασιά της σοφίτας μου- ήταν πως και οι τρεις εταιρείες ξέραμε πως είχαν σημαντικά πράγματα να μας δείξουν -ίσως οι πιο σημαντικές ανακοινώσεις της τελευταίας πενταετίας στο σύνολό τους- αλλά στην τελική μας άφησαν όλους με μια χλιαρή αίσθηση. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα αυτό που μου έμεινε ήταν τρία «ναι μεν, αλλά…», ενώ για πρώτη φορά δεν θέλω να πάρω θέση χωρίς να δοκιμάσω κάτι ο ίδιος…

Τουλάχιστον, αυτό σημαίνει πως θα έχουμε μια αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα σεζόν…

«Κάτσε, ρε φιλαράκι, σήμερα άρχισε καλά-καλά η Ε3, δεν έχουμε δει ακόμα εντυπώσεις από ούτε ένα παιχνίδι κι εσύ μας βγάζεις από τώρα νικητές και χαμένους; Μήπως θες να μας πεις και ποιος πήρε το Μουντιάλ μια που τέλειωσε πριν λίγα λεπτά η πρώτη αγωνιστική των ομίλων;»

Δεν έχετε άδικο. Η Ε3 σήμερα αρχίζει. Όμως ας μην κρυβόμαστε όλοι μας. Ξέρουμε τόσα χρόνια πως η διασημότερη έκθεση είναι πάνω από όλα ένα σόου εντυπώσεων και μεγαλύτερο λόγο παίζουν οι παρουσιάσεις και οι ανακοινώσεις, παρά τα ίδια τα παιχνίδια που θα δοκιμάσουν οι δημοσιογράφοι ιδίοις όμμασι. Και από αυτή την άποψη, η Sony είναι με διαφορά ο Μεγάλος Χαμένος του παιχνιδιού.

Μίλαγα με τον Χάρη στο MSN κατά τη διάρκεια της παρουσίασης χθες και σε κάποια στιγμή μου αποκάλυψε ότι κόντευε να πεθάνει από τη βαρεμάρα. Προσωπικά, δεν ξέρω αν έφταιγε η αϋπνία και η κούραση από την υπερπροσπάθεια των ημερών να τα προλάβουμε όλα, αλλά ένιωσα τα μάτια μου να κλείνουν ουκ ολίγες φορές. Και το να νυστάξω σε μια παρουσίαση κάποιων εκ των «Big Three» στην E3 είναι σαν να αλλάξω κανάλι σε τελικό Μουντιάλ (καλομελέτα κι έρχεται, έτσι όπως το πάνε με τις «σούπες» που βλέπουμε αυτές τις μέρες).

Ελάχιστες ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις και -το κυριότερο- ελάχιστες φρέσκιες ανακοινώσεις. Μπορεί να είδαμε σε δράση το Move, αλλά δεν ήταν και η πρώτη φορά. Δεν είναι τυχαίο ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του event περιλάμβανε παρουσιάσεις multiplatform τίτλων. Ειλικρινά, αν δεν έβγαινε στο ενδιάμεσο και ο Tretton θα νόμιζα ότι… το είχα βάλει σε λάθος κανάλι!

Θα μου πεις, αν δεν είχε τίποτα να δείξει τι να κάνει; Ας μην κράταγε τόσες ώρες! Ειλικρινά, ήταν η πρώτη στιγμή όλες αυτές τις μέρες που λυπήθηκα τον Πετράκη μας. Πρέπει να είχε κόψει φλέβες ο καημένος!

Και για να μην παρεξηγούμαι, δεν ανήκω σε όσους απογοητεύτηκαν επειδή δεν ακούστηκε η πολυθρύλητη ενδεχόμενη ανακοίνωση του PSP2. Μπορεί η πλειονότητα να ήλπιζε ότι θα συμβεί, όμως προσωπικά, βασιζόμενος στην απλή λογική το θεωρούσα μάλλον απίθανο. Αφενός, το PSP έχει τα –τεχνικά, τουλάχιστον- χαρακτηριστικά να επιβιώσει για κάποια χρόνια. Άλλωστε όσο και αν η πορεία του ήταν πολύ-πολύ κατώτερη των προσδοκιών (κυρίως σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό), αυτό δεν αναιρεί πως σε μεμονωμένα νούμερα ήταν άκρως αξιοπρεπής.

Όχι όμως και να φτάσεις στο άλλο άκρο κυρα-Sony! Όχι και να κάθεσαι να ξοδεύεις τόση ώρα από τη ζωή μας για να μας πασάρεις ως καινούρια μια κονσόλα που όταν βγήκε είχε μόλις αδειάσει η Ομόνοια από τους πανηγυρισμούς του Euro! Όχι και να θεωρείς ως «δε_νεξτ_μπεστ_θινγκ» μια διαφημιστική καμπάνια προώθησης του PSP!

Είναι σαν να μας πετάς στα μούτρα… «Βγάλαμε καινούρια υλοποίηση της κονσόλας, πούλησε λιγότερο και από… το Virtual Boy και τώρα που καταλάβαμε ότι απέτυχε το ‘πείραμα’ ξαναπάμε να σπρώξουμε το έξι ετών κονσολάκι μας που μπορεί να έτρεχε μόνο του και να βγήκε δεύτερο, αλλά τουλάχιστον τα έβγαλε τα λεφτά του.» Εντάξει, είστε απεγνωσμένοι να το ξεπουλήσετε με το ζόρι, μην το δείχνετε όμως, βρε καημένοι…

Πάλι καλά δηλαδή που είχε και το σκετσάκι με τον Kevin Butler και γέλασε λίγο το χειλάκι μας. Μπορεί να μην έχει άμεση σχέση με ανακοινώσεις γύρω από το gaming, αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως έχει το χαβαλέ του, ακόμα και αν δεν τρελαίνομαι για αυτή την κάπως επιθετική και ειρωνική απέναντι στους ανταγωνιστές στάση του (μου θυμίζει λίγο τον... Segata Sanshiro της σημερινής γενιάς). Από καθαρά gamer-άδικη πλευρά τώρα, μόνο ένα πράγμα μου τράβηξε το ενδιαφέρον και ευτυχώς το κράτησαν για το τέλος. Φυσικά αναφέρομαι στο Twisted Metal για το οποίο είχαμε βαρεθεί να ακούμε εναλλάξ επιβεβαιώσεις και διαψεύσεις, όχι μόνο για το αν θα το δούμε στην Ε3, αλλά και για το αν υφίσταται!

Τελικά ο Μιχαλάκης μας, το ίνδαλμά μας (ο Pachter, ντε!) δικαιώθηκε και όχι μόνο ζει και βασιλεύει, αλλά έκανε και μια εντυπωσιακή είσοδο με τον David Jaffe πάνω σε μια νταλίκα παρέα με τον κλόουν πρωταγωνιστή του ΤΜ. Δεν ξέρω βέβαια από εδώ και πέρα κατά πόσο θα μπορέσω να ξαναπάρω στα σοβαρά τον ίδιο τον Jaffe, ο οποίος διερρήγνυε τα ιμάτια του ότι δεν υπάρχει ΤΜ και δεν πρόκειται καν να πάει ο ίδιος στην Ε3. Εκτός αν είχε πάει να δει τους Lakers, είδε φως και μπήκε…

Θα έβαζα και το Portal 2, αλλά λίγο-πολύ τα ξέραμε και άσε που κι εκείνοι μας τα έσπασαν με το αν θα έχουν επίσημη παρουσίαση ή όχι. Άσε που ο Gabe με έκανε να ανησυχώ για την υγεία του έτσι όπως έτρεμε η κοιλίτσα του. Άλλωστε πρόκειται για παιχνίδι που αφενός θεωρώ δεδομένο ότι θα το τιμήσω όταν βγει και αφετέρου δεν είναι Sony-exclusive.

Για αυτούς τους λόγους λοιπόν, θεωρώ πως αν υπάρχει κάποια εταιρεία που σε βάθος χρόνου θα θέλει να διαγράψει από τη μνήμη της τη φετινή Ε3, τότε αυτή είναι δίχως αμφιβολία η Sony…

Καταραμένη Ε3! Άλλοι την τρώνε και δροσίζονται (Πετράκη, αν ξανανεβάσεις φωτογραφίες από τις διακοπές σου στο Ελ-Έι, θα φας ψηφιακή σφαλιάρα!) και άλλοι… τον τρώνε και ζορίζονται! Έχοντας συμπληρώσει τρεις(!) ολόκληρες ώρες ύπνου το τελευταίο τριήμερο, έχω μόλις τελειώσει -προσωρινά- με την ειδησεογραφία και προσπαθώ να σκεφτώ έναν τρόπο για να μείνω ξύπνιος τα 40’-50’ που απομένουν μέχρι την παρουσίαση της Nintendo. Δοκίμασα το Πορτογαλία – Ακτή Ελεφαντοστού, αλλά όπως όλοι σχεδόν οι αγώνες του Μουντιάλ μέχρι τώρα, το μόνο που καταφέρνει είναι να με φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στις αγκαλιές του Μορφέα. «Δεν γαμιέται…» λέω, λοιπόν «…ας γράψω κι εγώ ένα blog για την άποψή μου για το Kinect. Μήπως και καταφέρω να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά μέχρι το 3DS και το Zelda του Wii…»

Καταρχάς, να ζητήσω συγγνώμη από τη γνωστή εταιρεία κατασκευής κινητών τηλεφώνων που παράφρασα το σλόγκαν της, αλλά νομίζω πως ταιριάζει γάντι στην απελπισμένη προσπάθεια που κάνει η Microsoft για να μην την πετάξουν από το τρένο. Γιατί μπορεί να μην τα έχει πάει άσχημα μέχρι στιγμής, αλλά με δεδομένη την άνοδο του PS3 και την ήδη δεδομένη επιτυχία του Wii, ακόμα και αν δεν ξαναπουλήσει κονσόλα (που μεταξύ μας, η λογική λέει πως η πτώση του ενδιαφέροντος από εδώ και πέρα θα είναι τεράστια αν δεν αλλάξει κάτι συνταρακτικά), τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα για τη Microsoft. Άσε που δεν έχει και φορητό για να την παρηγορεί όπως έκανε η Nintendo στις προηγούμενες γενιές. Για να μην πω για την προδιαγεγραμμένη αποτυχία στην Ιαπωνία, κάτι για το οποίο δεν θα μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα, εδώ που τα λέμε…

Σε αντίθεση με τον πολύ κόσμο λοιπόν, εμένα φίλοι μου, δεν με έπεισε ιδιαίτερα η μετεξέλιξη της Natal-ίτσας. Και πριν αρχίζει ο Χάρης να με κατηγορεί ως Nintendo fanboy, να διευκρινίσω πως το ίδιο ακριβώς είχα πει και στην πρώτη παρουσίαση του Revolution Wii. To Kinect είναι από τα προϊόντα που αν δεν το δοκιμάσω στην πράξη ο ίδιος δεν μπορώ να το κρίνω όσα βιντεάκια και hands-on να δω. Άντε, ίσως να λάβω λίγο πιο σοβαρά την άποψη του Πετράκη (ότ)αν μπορέσει να το δοκιμάσει, αλλά μέχρι εκεί.

Βλέπετε, ακόμα και τώρα μετά από τα όσα έχουμε μάθει, είναι τέτοια η φύση του kinect που με κάνει να έχω τεράστιες αμφιβολίες για το κατά πόσο playable θα είναι. Αλλιώς, το να μας παρουσιάσει κάτι που είναι μια ελαφρώς βελτιωμένη έκδοση του –μάλλον αποτυχημένου- EyeToy που μας είχε δείξει η Sony προ δεκαετίας, ε, συγγνώμη, αλλά δεν μου λέει κάτι…

Δεν είναι μόνο το lag που όλοι λίγο-πολύ έχουν χιλιοκράξει και η MS ακόμα και σήμερα βγαίνει και ισχυρίζεται πως θα διορθωθεί. Εμένα πολύ περισσότερο αυτό που με απασχολεί είναι το «ποσοστό λαθών» που θα το συνοδεύει. Τι θέλω να πω; Ότι ναι μεν είναι εντυπωσιακό, πρωτοποριακό, μαϊνοριτυ-ριπορτ-ικό κ.λπ., αλλά αν είναι στις 10 κινήσεις που θα κάνεις να μην πιάνει τις 9 ή να πας να ξύσεις τη μύτη σου την ώρα που παρακολουθείς μια ταινία και αυτό να τη σβήνει από το σκληρό δίσκο... ε, χέσε μέσα...

Άσε που η λογική λέει πως τα παιχνίδια του θα κάνουν το Wii και το DS να μοιάζουν hardcore του κερατά! Γιατί το αν κάτι είναι casual –όσο και αν δεν μου αρέσει η συγκεκριμένη ταμπέλα- δεν έχει να κάνει με το όνομα της εταιρείας ή αν τα γραφικά είναι παιδικά. Και αν είναι μια φορά ρηχά και περιορισμένων δυνατοτήτων τα παιχνίδια του Wii, του Kinect φαίνεται να είναι 1315! Μακάρι να διαψευστώ (άλλωστε θα το αποκτήσω ούτως ή άλλως), αλλά ΙΜΗΟ είναι σχεδόν καταδικασμένο να ξεμείνει με μονοδιάστατα on-rails παιχνίδια.

Ακόμα και το Star Wars παιχνίδι με το οποίο για κάποιο λόγο που δεν κατάλαβα όλοι ξετρελάθηκαν, είναι πιο απλό ακόμα και από το mini-game της σπαθασκίας του Wii Sports Resort. Άσε που εκεί καταλαβαίνεις ότι κρατάς και κάτι στο χέρι σου. Μου φαίνεται ότι κάποιοι θα αγόραζαν τυφλά ό,τι σκατά και να τους έδιναν αρκεί να είχε επάνω φωτόσπαθα και τον Darth Vader! Sorry κιόλας, αλλά ακόμα και το... Link’s Crossbow Training, ένα demo-ειδές παιχνιδάκι που περιλαμβανόταν στο πακέτο του Wii Zapper, μεγαλύτερο βάθος είχε!

Για να μην πω για τα racing. Δηλαδή ούτε γκάζι, ούτε φρένο, ούτε τίποτα; Απλώς κουνάμε τα χεράκια δεξιά-αριστερά για να στρίψουμε. ΓΟΥΑΟΥ!!! Άσε που με το να κρατάς αέρα, μάλλον αλλού θα πηγαίνει το ένα χέρι και αλλού το άλλο (θα μου πεις, κράτα μια πλαστικούρα για να μην σου φεύγουν, ok, πάω πάσο…)

Με άλλα λόγια, από όσα είδα, αν το Move είναι η μετεξέλιξη του Wii, τότε το Kinect εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, δεν είναι τίποτα παραπάνω από το εξώγαμο του EyeToy!

//Για να είμαι ειλικρινής, δυο πράγματα με ενθουσίασαν όλα κι όλα από την παρουσίαση της MS. Αφενός ότι μετά από τόσα χρόνια μας θυμήθηκαν και εδέησαν να έχουμε κι εμείς LIVE στο νόμιμο (κάτι μου λέει ότι η ελληνική Microsoft δεν θα ενθουσιάστηκε και ιδιαίτερα με την είδηση αυτή, αφού η δουλειά τους θα πολλαπλασιαστεί πλέον). Βέβαια, δεν ήταν και στο χέρι τους, ούτε μας λυπήθηκαν λόγω Δυο-Νου-Του. Απλώς δήλωσαν πως θα το υποστηρίξουν σε όλες τις χώρες που δεν υποστηριζόταν μέχρι σήμερα (δεν ήταν δηλαδή όπως οι ΗΠΑ π.χ. που προσθέτουν λίγες-λίγες τις χώρες από τις οποίες μπορείς να ταξιδέψεις χωρίς βίζα). Το δεύτερο, ήταν ο Κηπουρόπουλος θα τσιμπήσει στο τσαμπέ κοτζάμ Xbox 360 Slim. Αν και αυτό με θλίβει και λίγο. Εμάς το πολύ-πολύ κανένα USB flash-άκι των 2GB να μας μοίραζαν σε όσες παρόμοιες παρουσιάσεις είχα παρευρεθεί…

//Πάω να δω Nintendo τώρα… Από τη μια θα είναι δικαιωμένη που ανάγκασε όλους τους άλλους να την ακολουθήσουν, αλλά από την άλλη φοβάμαι πως δεν θα έχει και πολλά να δείξει. Στο σαλόνι, τουλάχιστον, γιατί στα φορητά περιμένουμε να δούμε(;) 3D χωρίς γυαλιά…

Ξέρω τι θα πείτε… “Μπασκετάνθρωπος, σε blog με θέμα το gaming, μια μέρα πριν την Ε3, θέλει να γράψει για… ποδόσφαιρο;”. Κι όμως φίλοι μου, την πιο επιτυχημένη ποδοσφαιρική ατάκα της φετινής χρονιάς την ξεστόμισε –ή μάλλον, την πληκτρολόγησε- μπασκετικός. Φυσικά αναφέρομαι στην πληρωμένη απάντηση του τρισμέγιστου Steve Nash, ο οποίος επιτέθηκε μέσω του twitter του, στον αχώνευτο, τον Μου(ν)ίνιο:

Όσο για το ότι βρισκόμαστε εν μέσω Ε3, δεν διαφωνώ, αλλά εδώ θα είμαστε για να τα συζητήσουμε και νομίζω πως θα αναλύσουμε τόσο διεξοδικά τα –ομολογουμένως, πολλά- θέματα που προκύπτουν, που θα τα εξαντλήσουμε.

Καταρχάς, να’ναι καλά η “Εθνική Γερμανίας 2ης Γενιάς” που επιτέλους είδαμε λίγη μπαλίτσα σε αυτό το Μουντιάλ. Η Γερμανία σπάνια αποτυγχάνει εντελώς σε Μουντιάλ, ακόμα και όταν κατεβαίνει με παντελώς άγνωστους παίχτες και χωρίς πολλές ελπίδες. Δεν είναι τυχαίο πως είναι η μοναδική ομάδα που σε ΟΛΑ τα μεταπολεμικά Μουντιάλ (με εξαίρεση του '50 που δεν την άφησαν να πάρει μέρος επειδή ήταν νωπές ακόμα οι μνήμες του Β' ΠΠ) μπήκε τουλάχιστον στην 8άδα. Στα δυο τελευταία άλλωστε όλοι την είχαν ξεγραμμένη και βγήκε 2η και 3η, αντίστοιχα. Άντε γιατί είχα απογοητευτεί λιγάκι, με το θέαμα που ήταν χειρότερο μέχρι τώρα και από τη… Σούπα Λιγκ μας. Βέβαια, ακόμα δεν έχουμε δει Βραζιλία, Ισπανία, Ολλανδία.

Στο θέμα μας τώρα, όπως λέω και στον τίτλο, η μυθική κατάκτηση του Euro 2004 αποδείχθηκε πως μόνο αρνητικά αποτελέσματα είχε τελικά:

Καταρχάς, οι περισσότεροι Ελληνάρες –και όχι μόνο αυτοί που δεν σκάμπαζαν από μπάλα- άρχισαν να πιστεύουν πως εξελιχθήκαμε εν μια νυκτί σε ποδοσφαιρική υπερδύναμη και έχουν τέτοιες απαιτήσεις που ο,τιδήποτε λιγότερο από την κατάκτηση κάθε μεγάλης διοργάνωσης το θεωρούν αποτυχία. Το θεωρούν ως δεδομένο ότι πρέπει να προκρινόμαστε σε κάθε μεγάλη διοργάνωση (τη στιγμή που δεν τα καταφέρνουν ομάδες όπως η Ρωσία, η Τουρκία, η Κροατία ή ακόμα και η Αγγλία στο Euro 2008) και αν δεν περάσουμε φάση το χαρακτηρίζουν ως ξεφτίλα. Το ότι ΟΛΕΣ ανεξαιρέτως οι εφημερίδες της Αγγλίας την επομένη της κλήρωσης μας είχαν στα προγνωστικά τους ως φαβορί για την 4η θέση του ομίλου (η μόνες διαφωνίες είχαν να κάνουν με το αν η Νιγηρία ή η Ν. Κορέα έχει περισσότερες πιθανότητες για τη 2η θέση πίσω από την Αργεντινή) τους λέει κάτι ή μήπως και οι Άγγλοι δεν ξέρουν από μπάλα; Δυστυχώς, το χειρότερο αντίκτυπο αυτής της ψευδαίσθησης είναι πως συρρικνώνει σε μεγάλο βαθμό το μέγεθος της επιτυχίας του Euro 2004. Δεν μπορούν να καταλάβουν πως πρόκειται για τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική έκπληξη όλων των εποχών και κυρίως το τεράστιο πάθος, αλλά και την ακόμα μεγαλύτερη κωλοφαρδία της ομάδας μας τότε.

Ύστερα, αποκλείεται να υπάρξει γενιά που θα μπορεί να έχει το ίδιο κίνητρο με εκείνη του 2004. Μπορεί να ακούγεται βαρύ, αλλά ακόμα και το Μουντιάλ να παίρναμε νικώντας στον τελικό τη Βραζιλία με 5-0, δεν θα ήταν το ίδιο. Γιατί πολύ απλά, όπως είπα και πιο πάνω, εκείνη ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του αθλήματος, αφού μιλάμε για ολόκληρο τουρνουά και όχι για κάποιον μεμονωμένο αγώνα. Πλέον είμαστε μια μέτρια ευρωπαϊκή ομάδα, η οποία κάποτε είχε στεφθεί μέχρι και Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Τότε όμως, ήμασταν μια ασήμαντη προς μικρομεσαία Εθνική που δεν είχε πετύχει ούτε νίκη στις μόλις δυο διοργανώσεις που είχε πάρει μέρος στα 74 χρόνια διεθνούς ποδοσφαίρου. Και κατά βάθος, οι παίκτες το ήξεραν ότι είχαν την ευκαιρία να πετύχουν το ασύλληπτο και αυτό τους έδινε ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο. Ό,τι λοιπόν και να κάνουν πλέον, δεν πρόκειται να έχει το ίδιο «βάρος» με τότε. Και αν με θεωρείται υπερβολικό, θυμηθείτε –όσοι το ζήσατε- την αντίδραση του κόσμου στο Ευρωμπάσκετ του ’87 και συγκρίνετέ την με αυτό του 2005…

Παράλληλα, όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, πλέον, μετά από το Euro 2004 χάσαμε και τη μοναδική δυνατότητα του αιφνιδιασμού του αντιπάλου. Ποιος θα μας υποτιμήσει πια; Ποιος δεν ξέρει ότι αν μας αφήσει να κλειστούμε και να τον πάμε στο παιχνίδι μας, μπορεί με μια αντεπίθεση κατά λάθος ή μια στημένη φάση από το πουθενά να λήξουμε επί τόπου το παιχνίδι;

Τέλος, μετά από αυτό που πέτυχε η Εθνική μας στην Πορτογαλία, χάσαμε την ευκαιρία που είχαμε να εκτιμήσουμε τα όσα πρόσφερε στην ομάδα ο Otto Rehhagel, ο οποίος –όπως είναι η μοίρα του προπονητή- λαμβάνει σχεδόν πάντα πρώτος τα βέλη της ήττας. Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι είναι αλάνθαστος ή ότι δεν έχει εμμονές, αν και μεταξύ μας, ίσως και εγώ αν ήμουν στη θέση του και με έβριζαν όλες οι εφημερίδες γιατί βάζω/δεν βάζω/δεν καλώ κάποιον παίκτη να τους πήγαινα κόντρα από πείσμα. Ωστόσο, είναι –ακόμα και έτσι όπως είναι σήμερα- ο καλύτερος όχι μόνο από όσους είχαμε, αλλά και από όσους θα έχουμε.

Ακόμα και αν –ο μη γένοιτο- στις επόμενες μέρες κάνουμε με Νιγηρία-Αργεντινή δυο εμφανίσεις επιπέδου ’94 ή ακόμα και αν το 2004 είχαμε στα τελικά μια πορεία αντίστοιχη με του 2008, ο Otto θα ήταν πάλι ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην ιστορία της Εθνικής μας και πιθανότατα να μην τον ξεπερνούσε ποτέ κανείς. Και στατιστικά να το πάρεις δηλαδή, με τον Otto είχαμε 3/4 προκρίσεις σε μεγάλες διοργανώσεις, ενώ πριν είχαμε 2/28 (75% έναντι 7%, αν προτιμάτε τα ποσοστά).

Δυστυχώς, όπως έχω χιλιοπεί σε φίλους και γνωστούς, τη σημασία του Γερμανού θα την καταλάβουμε όταν φύγει, όπου πιστεύω πως με μαθηματική ακρίβεια θα γυρίσουμε σε εποχές που –ίσως να μην τις θυμούνται οι νεότεροι- οι επίσημοι αγώνες της Εθνικής μάζευαν λιγότερους φιλάθλους από ένα αδιάφορο παιχνίδι των Durham Wildcats, στις εφημερίδες αφιερωνόταν λιγότερος χώρος από ό,τι για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σκακιού Κορασίδων και οι παίκτες έψαχναν αφορμές για να μην υποστούν την αγγαρεία να ταλαιπωρηθούν παίζοντας με την Εθνική. Τότε που η Εθνική Ελλάδος δεν έβρισκε θέση ούτε στα… videogames.

//Όσο για τον πραγματικό πρωταγωνιστή του Μουντιάλ μέχρι στιγμής, τις βουβουζέλες (το Β’ ρόλο κερδίζουν οι αερόμπαλες παραλίας που έφερε η Adidas για να παίξουν τα παιδιά), τα έχω ξαναπεί: Έπρεπε να προνοήσει η FIFA και να βάλει στις τηλεοράσεις μας option απενεργοποίησής τους. Στην EA Sports δηλαδή πιο μάγκες ήταν που το έκαναν; Να μην σου πω πως έπρεπε και η ΝΕΤ να μας δίνει τη δυνατότητα να σιγάσουμε τον Πουρουπουπού που κοντεύει να πετύχει το ακατόρθωτο και να μας κάνει να νοσταλγήσουμε εποχές καπιτάν-Βερνίκου...

//Και επειδή δεν μου κάθεται καλά να έχω αθλητικό blog-o-post χωρίς αναφορά στη "σπυριάρα" μας και συν τοις άλλοις συνηθίζω το τελευταίο ΥΓ να αφορά επετείους, οφείλω να ευχηθώ Χρόνια Πολλά στο "κακόμοιρο" το μπασκετάκι μας. Γιατί "γεννήθηκε" σαν σήμερα, πριν από 23 ακριβώς χρόνια... Μια λέξη μόνο: "Τιρινίνι"...