Το ημερολόγιο ενός πρώην casual gamer

Γράφω το κείμενο αυτό στο iPad μου όντας στο αεροπλάνο, επιστρέφοντας στην Ελλάδα μετά από ένα ταξίδι-αστραπή στο εξωτερικό για δουλίτσα –αρκετές εβδομάδες πριν, η αλήθεια είναι, αλλά τώρα με έπιασε η προκοπή να το δημοσιεύσω.

Έχοντας τελειώσει με την παρουσίαση που παρακολούθησα, έχοντας πάρει και τη συνέντευξή μου στα καπάκια και περιμένοντας στωικά την ώρα που θα έπαιρνα τον δρόμο προς το αεροδρόμιο, ε, είπα να το ρίξω λίγο στο «casual gaming» με τη βοήθεια του iPad μου -ε, ναι λοιπόν, είμαι κι εγώ ένας απ’ αυτούς!

«E una drogga», μου είπε ένας Ιταλός συνάδελφος βλέποντάς με να φροντίζω το Στρουμφοχωριό μου στο iPad. Κι εδώ που τα λέμε λεβέντες, σόρι κιόλας αλλά δεν είχε κι άδικο. Ναι, το παραδέχομαι, κύλησα ακόμα κι εγώ. Αυτά που κορόιδευα τα λούζομαι τώρα –ή μάλλον τότε, αφού πλέον λόγω φόρτου εργασίας, το πιο πιθανό είναι τα Στρουμφάκια μου να ‘χουν μετακομίσει (ή να τα ‘χει φάει ο Δρακουμέλ). Δεν κύλησα στα MMO και την πάτησα με ένα… FarmVille wannabe! Εντάξει ευτυχώς δεν κάηκα εντελώς αλλά όσο να ‘ναι, το ‘χα έννοια το χουριό! Crap, την πατήσαμε Πετράν! Γιατί κόλλησα όμως;

Κατ´ αρχάς δεν γουστάρω τέτοιου στυλ παιχνίδια. Ένα άλλο, ας πούμε, δεν θυμάμαι ποιο, που κατέβασα ευτυχώς τσάμπα, με το που αντιλήφθηκα ότι «τρέχει μόνο του», έφυγε όπως ήταν. Οπότε…; Οπότε δεν ξέρω. Λειτούργησε φαντάζομαι η κλασσική συνταγή αυτών των παιχνιδιών. Καλλιέργεια ενός απλοϊκού αισθήματος προόδου και ανάπτυξης, διαρκείς αποστολές για να ‘ναι ο παίκτης πάντα στην τσίτα, time-consuming gameplay όπως λέμε και στο χωριό μου και… έτοιμη η μπεσαμέλ. Και φυσικά από κοντά τα προαιρετικά microtransactions για την περίπτωση που «τσιμπήσει» κανείς. Η συνταγή είναι δοκιμασμένη και εδώ που τα λέμε χιλιοφορεμένη (η Zynga θησαύρισε απ’ αυτή), αλλά όπως αποδεικνύεται μια χαρά πιάνει ακόμα.

Όλα αυτά βέβαια έως ότου το χωριό/ξενοδοχείο/εστιατόριο/νεκροταφείο/γουατέβερ πιάσει ταβάνι. Στην περίπτωσή μου πάντως, για άλλη μια φορά η δουλειά φρόντισε να με επαναφέρει στον ίσιο δρόμο αφού το πήξιμο των τελευταίων εβδομάδων ήταν τέτοιο που ανάγκες όπως ο ύπνος ή το φαγητό μετατράπηκαν μάλλον σε πολυτέλειες. Κάπου εκεί ο παίκτης συνειδητοποιεί τι έχει χάσει (και εκτός κι αν μιλάμε για πολύ εξτρίμ καταστάσεις, ο χαμένος χρόνος πονάει πιο πολύ απ’ το χαμένο χρήμα), ξενερώνει τη ζωή του, σιχτιρίζει τους developers και ορκίζεται στην εκτελεστική δεινότητα του Μήτρογλου (ή του Βύντρα, αν είναι βάζελος) πώς δεν θα ξαναπαίξει ποτέ του τέτοια παλιοπαίχνιδα.

Μέχρι να του «σφυρίξει» ο κολλητός του ο Βάγγος το επόμενο…

Κομματάκι δυνατό γιατί έτσι μας αρέσει –σε κάποια φάση θέλω να δημοσιεύσω την… playlist του blog.