Τέλος. Αυτό ήταν. Πάπαλα. Και του χρόνου σπίτια μας και όλα τα συναφή. Να πω ότι θα μου λείψει; Ψέματα θα πω και δεν λέει. Να πω ότι την ευχαριστήθηκα; Στην αρχή ήταν καλά, μετά… μας γλέντησε κανονικά. Ποια; Μα η διπλωματική μου φυσικά με την οποία και σπατσάρισα πριν λίγες ώρες και επειδή είμαι και hardcore τύπος, όταν οι λοιποί συμφοιτητές χαίρονταν που παρέδωσαν ‘κει πέρα μια πτυχιακή και κάτι τρέχει στα γύφτικα, εγώ έπιανα (εννοείται την ημέρα του deadline) ακόμα μία εργασιούμπα, τρεισήμισι χιλιάδων λέξεων. Με τιμά δηλαδή τώρα αυτό; Καθόλου. Αλλά είναι γεγονός. Πλάκα-πλάκα, το τελευταίο 24ωρο, πρέπει να ‘χω καθαρίσει κοντά οκτώ χιλιάδες λέξεις. Ούτε εκτυπωτής τέτοια παραγωγικότητα…

Άυπνος εν τω μεταξύ από προχθές υπό την επήρεια των espresso, περιμένω να περάσει η επίδραση και του τελευταίου για να ταβλιαστώ. Σκέφτομαι εν τω μεταξύ τις δύο εργασίες. Η διπλωματική ήταν τούμπανο: μελέτη για το online hype πριν το launch των videogames και αν την νομίζετε για παιδική χαρά, για να σας δω να βρίσκετε academic references για τα reviews των videogames. Για να βρω παραπομπές της προκοπής και όχι από το blog του «D34TH_War||0r» είπα τον δεσπότη Παναγιώτη. Καλά, η δεύτερη εργασία, η «μικρή» (τρεισήμισι χιλιάδες λέξεις, ε, μην ξεχνιόμαστε) ήταν μπόμπα από μόνη της:

Παίζει να καθόμουν και κάνα τέταρτο αποχαυνωμένος προσπαθώντας να διακρίνω αν το λευκό του χαρτιού που μόλις είχα διαβάσει ήταν #FFFFFF ή #FFFΑFΑ. Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, η πρώτη κίνηση ήταν να πάω εσπευσμένα στην κουζίνα να φτιάξω ένα δύο τοστ που θα συνόδευαν το πρωινό μου εσπρεσάκι και κατόπιν να ξανακοιτάξω με την ησυχία μου την εκφώνηση –περιττό να αναφέρω ότι τρία λεπτά μετά, αυτή φαινόταν εξίσου ακαταλαβίστικη. Εν πάση περιπτώσει, η δεύτερη εργασία παρεδώθη 13 λεπτά πριν τη λήξη του deadline εν μέσω «καντηλιών» (πώς ο Γκατσιούδης κάθε φορά που έκανε βολή πάνω απ’ τα 90 μέτρα άρχιζε τις Χριστοπαναγίες;) και για το επόμενο μισάωρο, πήγαινα πάνω-κάτω απ’ την υπερένταση.

Άιντε να ‘μαστε καλά, λέω να πάω για ύπνο σιγά-σιγά…

Κομματάκι για χαλάρωμα –δεν νομίζω να δυσκολευτώ και πολύ.

Υ.Γ.    Πω πω… Σχεδόν μια βδομάδα είχα να γράψω blog, εκατήντησα Νότης :S

Υ.Γ.2    Δεν θα μπορούσα να μη βάλω το κομματάκι απ’ το οποίο προέρχεται ο τίτλος του σημερινού post. Αφιερωμένο στην πτυχιακή, στη δεύτερη εργασία, στο μεταπτυχιακό γενικότερα –εκτός συγκλονιστικού απροόπτου…

Υ.Γ.3    Save the date. First come, first served…

Ήθελα να ‘ξερα, αυτός ο Murphy δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει εκείνη τη μέρα που έβγαλε τον περίφημο νόμο του; Αυτόν μωρέ, που λέει ότι «αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει». Ας έβγαζε έναν νόμο για τη βία στα γήπεδα –τόσοι έχουν βγει άλλωστε.

Τι με έχει πιάσει με τον Murphy; Απλά η μέρα ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς: μισό ποτήρι του pint με Pepsi Max έσκασε πάνω στο laptop… Και δωσ’ του χαρτί κουζίνας, σφουγγαράκια και wettex με soundtrack τις απαραίτητες σε τέτοιες περιπτώσεις Χριστοπαναγίες μέχρι να στραγγίξει τελείως. Casualties; Το trackpad που είχε ένα θεματάκι με το δεξί πλήκτρο και τα ηχεία που… βουβάθηκαν! Αργότερα μέσα στη μέρα βέβαια ο ήχος επανήλθε ενώ και το trackpad έχει παρουσιάσει σημαντική βελτίωση. Ε, όσο στεγνώνει φαντάζομαι, θα βελτιούται η κατάταση. Πάλι καλά που ήταν και Max η Pepsi και έτσι δεν κολλάει.

Κατά τα άλλα έχω λιώσει στην πτυχιακή –αυτό είναι το πρώτο μου διάλειμμα από χθες βασικά- η οποία μεγαλώνει με γοργούς ρυθμούς. Ακόμα και τα κείμενα που ανεβαίνουν στο site με το όνομά μου πρόλαβα να τα γράψω σε αεροπλάνα και βαπόρια οπότε ευτυχώς το μόνο που έχω να κάνω είναι να τα ανεβάζω. Θεωρητικά αύριο σε κάποια φάση πρέπει να ‘χω σπατσάρει ώστε να στείλω το draft στον προφέσορα –και χαρά που θα κάνει όταν πάρει 12.000 λέξεις «μπαμ» για να τις δει μέσα σε μια-δυο μέρες… Χώρια που ακόμα κουβαλάω την κούραση της gamescom στην πλάτη –χθες για παράδειγμα ξύπνησα στις 8:30 το πρωί και στις 13:00 δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου. Σήμερα ευτυχώς τα πράγματα δείχνουν καλύτερα.

Και όσο σκέφτομαι ότι μόλις παραδώσω τη διπλωματική έχω να ρυθμίσω μέσα σε ένα διήμερο συν-πλην 1315 θέματα που αφορούν σπίτι, τράπεζες, πανεπιστήμιο, λογαριασμούς, εισιτήρια, σκατά, ματά, φατά, από ‘δω, από ‘κει, βαράω μπλε οθόνες. Ωπ, το τέταρτο πέρασε, ώρα να επιστρέφω στα κιτάπια μου σιγά-σιγά. Δεν χανόμαστε…

Κομματάκι μπας και φτιάξει η διάθεση.

Λείπεις απ’ το περασμένο Σάββατο, σαν να λέμε δέκα μέρες. Έχεις φάει την ταλαιπωρία του αιώνα στο ενδιάμεσο έχοντας κοιμηθεί φυσιολογικά (aka τουλάχιστον ένα εξάωρο) μόλις τις τελευταίες δύο μέρες. Παρ’ ότι δεν πίνεις καφέ, έχεις φτάσει σε σημείο να σε πάρει ο ύπνος έχοντας μόλις πιει espresso. Και μετά απ’ όλα αυτά, είσαι στο αεροδρόμιο, περιμένοντας την πτήση σου που φεύγει σε δύο-δυόμιση ώρες, έχοντας γράψει τον κώλο σου και συνεχίζοντας απτόητος. Αν όλα πάνε καλά και με λίγη τύχη, αργά το βράδυ θα είσαι σπίτι. Τι σκέφτεσαι να κάνεις;

Να κοιμηθείς μέχρι το πρωί της μεθεπόμενης μέρας; Μπαααα, αυτό το σκέφτονται όλοι, πρωτοτύπησε λιγάκι ντε! Να φας του σκασμού; Να λείπει, έχεις φάει πρωινό, αύριο πάλι. Να κάνεις ένα καυτό μπάνιο και να χαλαρώσεις; Μα διάολε, αυτό είναι το τελευταίο που θες! Όταν έχεις deadline (με έμφαση, πάντα, στο «dead») για την 1η Σεπτεμβρίου για τη ρημάδα τη διπλωματική σου και σου μένουν μερικές χιλιάδες λέξεις συν σκατά, ματά, σέα, μέα για να την τελειώσεις, το τελευταίο πράγμα που περνά απ’ το μυαλό σου είναι να σβήσεις τη μηχανή και να αράξεις. Το κέρατό μου μέσα, τις τελευταίες 2-3 βδομάδες πρέπει να ‘χω γράψει πάνω από 30.000 λέξεις σε ελληνικά και αγγλικά –και το κακό είναι ότι δεν φτάνουν.

Ευτυχώς την κάνω απ’ την Κολωνία σε κάνα διωράκι. Χθες και σήμερα έβρεχε, έλα που όμως είχε και μια ζέστη ΝΑ με το συμπάθιο με αποτέλεσμα η κουφόβραση να μην παλεύεται με την καμία. Επίσης, για πρώτη φορά τα τελευταία 3-4 χρόνια βρέθηκα σε χώρα της οποίας τη γλώσσα δεν μιλάω καθόλου (η τελευταία φορά ήταν στην Κορέα) και μιλάμε ότι το σιχάθηκα. Για να βρω ντόπιο που να μπορεί να αραδιάσει μια πρόταση στα αγγλικά με φυσιολογική σύνταξη (υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο) έπρεπε να τάξω  φακελάκι στον Άγιο Φανούριο. Χώρια που μόλις κάποιος καταλάβαινε ότι δεν είμαι Γερμανός μου άρχιζε τα ιταλικά! Δηλαδή πιο πολλές φορές που λέει ο λόγος είπα grazie παρά thank you!

Εντυπώσεις από την έκθεση θα διαβάσετε στο σχετικό κειμενάκι που θα ‘ξηγηθεί οσονούπω ο Νότης, ωστόσο δεν μπορώ να παραβλέψω ότι από πλευράς οργάνωσης ήταν τριμπούρδελο. Θεωρώ απαράδεκτο να πέσεις έστω και σε έναν από δαύτους στις πληροφορίες για press και exhibitors που να μην μιλάει άπταιστα αγγλικά –ε, εγώ βρήκα 2-3 και μέχρι να βρω τα πατήματά μου στην έκθεση (την πρώτη μέρα δηλαδή), κάθε φορά που έβρισκα τα σκούρα, ρωτούσα συναδέλφους, PRίστες, οποιονδήποτε τέλος πάντων εκτός από τους εργαζόμενους του Messe! Όπως και να ‘χει, η gamescom μας τέλειωσε αφήνοντας κληρονομιά κάμποσα κείμενα –άλλα ανέβηκαν, άλλα θα ανέβουν. Άιντε επιστροφή στο τιμημένο UK κι από ‘κει πίσω στη Μπανανία…

Κομματάκι ασορτί με τον καιρό εδώ.

Υ.Γ.    Σπέσιαλ θενκς στον κυρ-Κώστα για τα απίστευτα φαγητά που ετοίμαζε στην «ελληνική αποστολή» που τον τίμησε (σχεδόν όλη) δεόντως.

Υ.Γ.2    Πρόταση από γίγαντα του χώρου: Hotel Good Sleep – στις τρεις διανυκτερεύσεις, ένα νεφρό δώρο… Το δικό σας :P

Υ.Γ.3    Αν και σύμφωνα με τον ίδιο γίγαντα του προηγούμενου υστερόγραφου, για να μιλήσεις γερμανικά, αρκεί ένα «ζ» στο τέλος κάθε λέξης, οι Γερμανοίζ δεν έδειχναν να συμφωνούν -lolz :P

Πάνε πόσες μέρες από τότε που blogαρα τελευταία φορά –πρέπει να ‘ταν πριν αρχίσει η gamescom. Έκτοτε ήρθαν οι μέλισσες. «Εντάξει μωρέ, δύο θα ‘στε, πάρτι θα κάνετε» μου έλεγαν φίλοι και γνωστοί πριν φύγω για Γερμανία και εγώ ο βλαξ τους πίστεψα και μετά τσαααααακ, άλλη μια όμορφη μέρα κι ο ήλιος καίει σαν φούστης –κάτι που ευτυχώς συμβαίνει μόνο τις δύο τελευταίες μέρες με την κουφόβραση που επικρατεί να δυσχεραίνει κι άλλο το έργο του τίμιου, μεροκαματιάρη δημοσιογράφου (άρα όχι το δικό μου). Εν πάση περιπτώσει, εντυπώσεις από Κολωνία θα γράψω μόλις με το καλό πατήσω το πόδι μου στην τιμημένη γη της Γηραιάς Αλβιόνας.

Οι τελευταίες μέρες ήταν εφιάλτης και για ‘μένα και για τον Νότη. Υπήρξαν βραδιές που το πήραμε σερί, βραδιές που πέρασαν με μίαμιση ώρα ύπνου αλλά και βραδιές σαν τη χθεσινή που οι πέντε-έξι ώρες ισοδυναμούσαν με 24ωρο σερί ύπνου. Βέβαια σήμερα το πρωί, παρά τον ύπνο και το πρωινό ήμουν τόσο «κομμάτια» που αφού ανέβασα το hands-on του Red Faction, ήπια έναν espresso και… κοιμήθηκα! Ω ναι, στα καπάκια μετά από espresso –τύφλα να ‘χει ο Χάρης! Βέβαια σηκώθηκα μετά από τέσσερις ώρες, έκανα ένα κρύο ντους και τώρα είμαι σαν να ‘χω πάρει rejuvenating potion απ’ το Diablo. Βέβαια τι κι αν έχουν περάσει μόλις 20 λεπτά από τότε που βγήκα απ’ το μπάνιο, κολλάω ήδη, γαμώ την υγρασία μου μέσα.

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε κάποιοι για τις ώρες που ανεβάζουμε κείμενα με Νότη, φανταστείτε ότι το πρόγραμμά μας πάει ως εξής: ξυπνάμε κατά τις 8 και φεύγουμε καρφί για το Kolnmesse όπου καθόμαστε (τρόπος του λέγειν το καθόμαστε γιατί κώλο δεν βάζουμε κάτω) μέχρι τις 7-8 το απόγευμα. Παρουσιάσεις, ραντεβού, hands-on, συνεντεύξεις και τα ρέστα. Μετά συναντάμε τους υπόλοιπους Έλληνες συναδέλφους (σχεδόν όλους δηλαδή) που καλύπτουν την έκθεση (τουλάχιστον μέχρι και προχθές γιατί Σ/Κ οι περισσότεροι «την έκαναν»), σαβουριάζουμε κάπου χαλαρώνοντας και κατόπιν επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο όπου γράφουμε μέχρι τις 5-6 το πρωί (εξ’ ου και οι ανώμαλες ώρες των uploads) για να την πέσουμε κάνα-δυο ώρες πριν ξαναφύγουμε για την έκθεση.

Σήμερα που η έκθεση είναι μόνο για το κοινό, θα πάμε σε κάποια στιγμούλα λίγο πιο μετά για τα τελευταία μερεμέτια (καμιά έξτρα φωτογραφία, κάνα βίντεο, κάνα τελευταίο ματσάκι στο FIFA και Super Scribblenauts που θέλει ο Νότης) και καθαρίσαμε. Λίγο γράψιμο ακόμα το απόγευμα, φαγητό στον Έλληνα το βραδάκι και αύριο κάποια στιγμούλα την κάνουμε, ο καθείς εξ’ ημών για τα πάτριά του εδάφη. Και μη βιαστείτε να γράψετε «κουράγιο, από Τρίτη θα κοιμάσαι όλη μέρα» γιατί 1η Σεπτεμβρίου έχω deadline για τη διπλωματική μου συν μια ακόμα εργασία των 1.000 λέξεων. Life’s a biatch…

Anywayz, σας αφήνω, πρέπει σιγά-σιγά να την κάνουμε για Messe. Εντυπώσεις, όπως προείπα, στο επόμενο blog post. Φιλούμπεν :)

Κομματάκι μπας και ξυπνήσουμε λίγο.

Πάνε δυο μήνες (και συγκεκριμένα από τις 19 Ιουνίου) από τότε που επτά ώρες ύπνου μου φάνηκαν… αιώνας για τελευταία φορά. Κάτι το ότι τόσο εγώ όσο και ο Νότης ήμασταν άυπνοι για 1-2 μέρες, κάτι το ότι με το που φτάσαμε Κολωνία αρχίσαμε το περπάτημα ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν (και εκατέρωθεν), ήταν αρκετά για να μας πάρει ο ύπνος δευτερόλεπτα αφότου τα κεφάλια μας ήρθαν σε επαφή με τα μαξιλάρια μας. Φυσικά όπως και στο Los Angeles, η πρώτη μέρα ήταν η χαρά του παιδιού και του τουρίστα, ωστόσο από σήμερα… τα κεφάλια μέσα –gamescom μπορεί να μην υπάρχει, υπάρχουν όμως συνεντεύξεις Τύπου και μάλιστα στου διαόλου το κέρατο (ρίξτε ένα βλέφαρο στο forum για live ενημέρωση).

Κολωνία λοιπόν. Συμπαθητική σαν πόλη, τα πάντα είναι γραμμένα στα γερμανικά. Σαν τρίχρονο, οτιδήποτε βλέπω γραμμένο προσπαθώ να το προφέρω, με μηδενική ως επί το πλείστον επιτυχία και τον Νότη από δίπλα να τραβάει τα μαλλιά του (τα όσα του έχουν απομείνει τέλος πάντων) με τα όσα ακούει. Ο καιρός θυμίζει Αγγλία, δηλαδή μουντάδα, ένα ψιλόβροχο να «ραντίζει» και τη θερμοκρασία στους 15-20 βαθμούς –κυριλέ δηλαδή. Οι δύο πύργοι του Dom (μην κάθομαι να εξηγώ τι είναι το Dom τώρα, δείτε τον τουριστικό οδηγό by Notis) τους οποίους χαζεύω τώρα απ’ το δωμάτιο όχι απλά φαίνονται από παντού αλλά υπάρχουν και παντού: από το σήμα της ένωσης ψαράδων και αυτό της ομάδας της πόλης! Κολλάνε, δεν κολλάνε, παντού υπάρχει ένας μύθος θέση για τους δύο πύργους του Dom!

Οι διάφορες αφίσες, οι σημαίες και τα banners της gamescom φροντίζουν να υπενθυμίζουν στους πάντες ότι από αύριο, και επίσημα πλέον, η πόλη θα κινείται στους ρυθμούς της έκθεσης. Κερασάκι στην τούρτα οι διάφορες διαφημίσεις videogames που έρχονται να προσδώσουν έναν ακόμα πιο παιχνιδιάρικο τόνο στην πόλη. Χθες επίσης, κατά τη διάρκεια της βόλτας μας με τον Νότη, δύο ήταν τα πιο ενδιαφέροντα σημεία: η ώρα που έσκασαν μύτη οι παγωτάρες που παραγγείλαμε σε ένα παγωτατζίδικο (τη σχετική φωτό την έχει ο ψηλός οπότε θα πρέπει να περιμένετε το blog του) και το μαγαζί της LEGO στο οποίο χωθήκαμε και φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία να παίξουμε με τα αγαπημένα μας τουβλάκια –η αλήθεια είναι ότι οι διάφορες μαμάδες/μπαμπάδες κοιτούσαν λίγο περίεργα τους δυο νταγλαράδες που έπαιζαν δίπλα στα βλαστάρια τους αλλά εν τέλει συνήθισαν :P

Για σήμερα το πρόγραμμα περιλαμβάνει Microsoft, EA και Sony. Και πολύ περπάτημα. Over and out.

Κομματάκι δυνατό να παν’ τα φαρμάκια (και το πρωινό επίσης) κάτω.

Disclaimer: το blog post αυτό το ετοίμασα σήμερα το πρωί,περιμένοντας τον Νότη στο αεροδρόμιο της Κολωνίας, ωστόσο λόγω έλλειψης χρόνου (ίσα που αφήσαμε τα πράγματα στο ξενοδοχείο και φύγαμε μπρος-πίσω) το ανεβάζω τώρα. Θα ακολουθήσει νέο κειμενάκι αργότερα με της σημερινής μέρας ενώ για τη... σφαιρική σας ενημέρωση θα φροντίσει και ο Νότης από την πλευρά του.

Το Σαββατοκύριακο δεν μπορώ να πω ότι ήταν άσχημο. Το Σάββατο το βραδάκι, μετά από ένα λουκούλλειο γεύμα στα gbk, λιώσαμε με έναν φίλο σε ένα απίστευτο υπόγειο jazz bar κάπου στο Greenwich. Έπαιζε ένα συγκροτηματάκι live οπότε Martini στο Martini, στο τέλος μετά βίας κατάφερα να περιγράψω στον κεμπαμπτζή το «τούρμπο ντίζελ» που ‘χα βάλει στο μάτι –για να καθαρίσει το στομάχι, όχι για κανέναν άλλο λόγο. Η μισή Κυριακή έφυγε σε επαγγελματικό ραντεβού (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό :P) οπότε μετά από έναν ατελείωτο ποδαρόδρομο με διαλείμματα «τροφοδοσίας» στα περίχωρα του Camden, αράξαμε με τον περί ου ο λόγος φίλο σπίτι του, βλέποντας τη «Μεγάλη απόφραξη» -Τσάκωνας, Κωστής και τα μυαλά στα κάγκελα!

Κατά τις 2-2:30 το πρωί λοιπόν κι αφού στα κεφάλια μας δεν είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο, αποφασίσαμε να την κάνουμε προς Earl’s Court μεριά: εγώ για να πάρω το shuttle για το Gatwick, ο φίλος Ανδρέας για… συμπαράσταση! Όλα καλά στη διαδρομή, καταφέρνω να μπω στο shuttle… απ’ το παράθυρο, χαιρετιόμαστε με τον André, βρίσκω και θέση να χωράει τα πόδια μου και ετοιμάζομαι να βάλω να παίζει η σούπερ-ντούπερ playlist που έχω ετοιμάσει ειδικά για την περίσταση: ακουστικά στη θέση τους, οι πρώτες πενιές απ’ την «Ψυχανάλυση» του Μακρόπουλου να αρχίζουν να βαράνε σιγά-σιγά ώσπου ξαφνικά διαπιστώνω ότι η κοπελιά από δίπλα έχει όρεξη για κουβέντα.

Μια ξανθιά Ουαλή, που πάει Gatwick για να φύγει για Δανία, αν κατάλαβα καλά για κάτι που έχει σχέση με το πανεπιστήμιό της, να θέλει να μου πιάσει την κουβέντα στις 04:15 το πρωί κι ενώ ολόκληρη η Παραλιακή (Κιάμος, Μακρόπουλος, Αντύπας, Μαργαρίτης & Σία) ετοιμάζεται να παίξει live στο iPhone μου. Γαμώ την καταδίκη μου ρε κοπέλα μου, τι έφταιξα; Και καθ’ ότι ως γνωστόν παίζω τον Ζαμπούνη στα δάχτυλα οφείλω να ενεργήσω με το απαραίτητο τακτ. Ευτυχώς η τύπισσα μετά από λίγο ξεράθηκε, οπότε μεράκλωσα με την ησυχία μου στη διαδρομή. Ε μα πια…

Κατά τα άλλα πριν από λίγο πάτησα Κολωνία (ο Νότης θα 'ναι εδώ εκτός απροόπτου σε κάνα μισάωρο) και για την ώρα τσεκάρω το Wi-Fi της T-Mobile πριν ξαμοληθούμε στην πόλη τουγκέδερ με τον ψηλό (εκείνος ως ο πιο «παλιός» έχει αναλάβει την ξενάγηση) -να ‘ναι καλά ο διπλός espresso που χτύπησα στο Gatwick και κατάφερα στη διαδρομή να δουλέψω λίγο την πτυχιακή μου γιατί αλλιώς με κόβω να παραδίδω τέλος του μήνα μια ντουζίνα hands-on και το save μου απ’ το manager… Επόμενη ανταπόκριση το βραδάκι.

Καλή μας δύναμη –κάτι μου λέει ότι θα τη χρειαστούμε…

Κομματάκι για να αποτοξινώνομαι σιγά-σιγά απ’ την επιδρομή του ελληνικού λαϊκού πενταγράμμου στο iPhone μου.

Υ.Γ.    Θεά ο μουσακάς αγάπη μου, θεά…

Καθ’ ότι το «official byteme pre-game show» της gamescom μας βγήκε κομματάκι τεράστιο, για να μην το φορτώσουμε κι άλλο, είπα τη γνώμη μου για το event να την κάνω blog. Αν λοιπόν μου ζητούσε κάποιος να του συνοψίσω σε μια φράση τη γνώμη μου για τη gamescom, τουλάχιστον έτσι όπως έχει διαμορφωθεί αυτή τα τελευταία χρόνια, νομίζω ότι θα κατέληγα στο «καλό παιδί αλλά μαλάκας».

Τι θέλω να πω; Χαίρομαι αφάνταστα που έχουμε μια έκθεση τέτοιου βεληνεκούς και στην Ευρώπη (οι ΗΠΑ άλλωστε έχουν την Ε3 και η Ιαπωνία το Tokyo Game Show) και δεν αντιμετωπιζόμαστε σαν τους φτωχούς συγγενείς που για να δουν ένα event της προκοπής πρέπει να περάσουν μια μέρα σε ένα αεροπλάνο. Δεν με χαλάει καθόλου που ο άνθρωπός μας εκεί (πέρυσι ο Νότης, φέτος κι εγώ μαζί του) μπορεί να μεταδίδει σε φυσιολογικές ώρες χωρίς να μείνει άυπνος καμιά βδομάδα. Γουστάρω ρε αδερφέ να πα’ να πάρω ένα νερό και να το πληρώσω σε ευρώ κι όχι σε δολάρια, γιεν ή ρούπια τέλος πάντων.

Το γεγονός όμως ότι η gamescom λαμβάνει χώρα μόλις δύο μήνες μετά το κορυφαίο event της βιομηχανίας του gaming παγκοσμίως, αποτελεί κατ’ εμέ ταφόπλακα στα όνειρα των διοργανωτών της να αποκτήσει κάποια στιγμή το ειδικό βάρος της E3 –ή έστω να κατευθυνθεί προς τα εκεί. Κακά τα ψέματα, για να «μετρήσει» μια έκθεση, πρέπει να ‘χει ανακοινώσεις, πρεμιέρες, αποκλειστικότητες, φρέσκο πράμα που σαλεύει και τον μουστερή γυρεύει. Στην περίπτωση της gamescom δυστυχώς, οι εκθέτες παίρνουν ό,τι έχουν απ’ την E3, το πετούν σε ένα αεροπλάνο και τσουπ, το στέλνουν στη Γερμανία. Οι περισσότεροι κώδικες παιχνιδιών είναι οι ίδιοι με αυτούς που έπαιξαν στα debuggers του Los Angeles. Όσο για ανακοινώσεις; Με εξαίρεση κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις που κάτι έχουν κρατήσει και για εδώ και ορισμένες ευρωπαϊκές εταιρείες, για τις υπόλοιπες ισχύει το «δώσαμε, δώσαμε».

Όχι ότι τα παραπάνω καθιστούν τη gamescom άνευ σημασίας βέβαια, μην τρελαθούμε κιόλας. Η E3 άλλωστε παραείχε πολύ πράμα οπότε το event της Κολωνίας αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους εκπροσώπους του Τύπου να δουν ό,τι δεν πρόλαβαν να αγγίξουν στο L.A., να εμβαθύνουν λίγο περισσότερο σε κάποιους τίτλους και φυσικά να πάρουν μια πρώτη γεύση από όσους έχουν ανακοινωθεί στο μεσοδιάστημα.

Αναφορικά με τις προσδοκίες μου από την έκθεση, από τους τρεις μεγάλους δεν περιμένω κάτι: Sony και Microsoft θεωρώ πως θα αναλωθούν στα ευρωπαϊκά πακέτα Move και Kinect ενώ η Nintendo δεν έχει προγραμματίσει καν συνέντευξη Τύπου –κάτι που έχει κάνει η EA αλλά δεν νομίζω πως θα ακούσουμε κάτι καινούργιο. Σε ό,τι αφορά τις υπόλοιπες παρουσίες στη gamescom, περιμένω να μάθω περισσότερα για το Dragon Age 2, το Assassin’s Creed: Brotherhood που δεν πρόλαβα να δω στην E3, το Skyward Sword, ένα-δυο παιχνιδάκια της Bethesda και τέλος τα PES και FIFA που δεν έχω αξιωθεί ακόμα να παίξω.

Μακάρι πάντως να βγω ψεύτης, πεσιμιστής και γραφικός και η gamescom να είναι τίγκα στις ανακοινώσεις. Αν είναι δυνατόν ας ανακοινώσει και η Sony το PSP2! Για την ώρα πάντως, στα μάτια μου τέτοιοι ευσεβείς πόθοι φαντάζουν περισσότερο ως όνειρα θερινής νυκτός…

Κομματάκι να ταιριάζει στη μέρα εδώ πάνω –μιλάμε ότι σήμερα, δεν έχει σταματήσει να βρέχει απ’ το πρωί…

Υ.Γ.    Εντάξει, το ότι ο Θρύλος είναι «πάσης Ελλάδος» το ξέρω. Ότι θα ‘βλεπα τυπάκο απ’ τη Σιγκαπούρη στο μετρό του Newcastle με καπελάκι Olympiacos, ούτε στα όνειρά μου…

Οι μέρες για τη gamescom ή ορθότερα για τη Γερμανία, αφού θα σκάσουμε με τον Νότη μύτη στην Κολωνία δύο ολόκληρα 24ωρα πριν την έναρξη της έκθεσης [αρχίζει στις 18, ωστόσο στις 17 είναι οι συνεντεύξεις Τύπου, οπότε στην ουσία θα ‘χουμε μια μέρα (την 16η του μήνα) να προετοιμαστούμε για την κατάσταση –η προετοιμασία θα γίνει σε μπυραρία που θα υποδείξουν ο ψηλός και άλλοι, έμπειροι (και έμπυροι επίσης) συνάδελφοι μιας και εμένα είναι η πρώτη μου φορά στην Κολωνία] πλησιάζουν. Πέντε και σήμερα γράφει το καλεντάρι και με τα πάντα να ‘ναι κανονισμένα και τη δουλειά να ‘χει πέσει (λογικότατο, μεσ’ στον Αύγουστο), θα ‘πρεπε να χαλαρώνω λογικά κάτω απ’ τον καυτό βρετανικό ήλιο.

Φυσικά αυτό είναι φύσει αδύνατον, όχι γιατί εδώ συνέχεια βρέχει και το θερμόμετρο έχει φρακάρει στους 15 βαθμούς Κελσίου, αλλά διότι μέχρι το τέλος της εβδομάδας πρέπει να ‘χω βγάλει γύρω στις 8.000 λέξεις για την διπλωματική μου. Α, μάλιστα, και κάθομαι και γράφω blog. Μα πόσο απαράδεκτος πια; Εν πάση περιπτώσει, το blogάρισμα δεν είναι παρά ένα μικρό διάλειμμα –σε δέκα λεπτά το πολύ επιστρέφω στο πήξιμό μου. Και μου ‘σκασε μύτη σήμερα και το Mirror’s Edge (το πέτυχα £2,99 στα gamestation και παρ’ ότι το ‘χω παίξει, δεν μπόρεσα να αντισταθώ –πάει άλλωστε τόσος καιρός από τότε) και ζήτημα να πρόλαβα να παίξω κάνα μισάωρο.

Anywayz, με ρωτούσε ένας αναγνώστης μέσω Facebook γιατί έχουμε αποκηρύξει την έννοια του «preview» στο site και δεσμεύτηκα να απαντήσω μέσω του blog. Το να γράψεις ένα preview που στην τελική μπορεί να βασίζεται σε ένα βίντεο απ’ το YouTube και ένα κείμενο του gamespot, το θεωρώ (και μαζί με ‘μένα, και τα υπόλοιπα παιδιά του byteme -μπορείτε να «κλικάρετε» στο σχετικό tag για να διαβάσετε και την άποψη του Χάρη) ηλίθιο και κοροϊδία. Όχι ότι όλα τα «previews» γράφονται έτσι, προς Θεού. Μια χαρά «preview» γράφει κανείς και με το δελτίο Τύπου της εταιρείας. Και πάλι αυτό δεν αποτελεί κανόνα φυσικά. Η φύση του hands-on από την άλλη, αποκλείει εντελώς αυτό το ενδεχόμενο. Το έπαιξα; Το δοκίμασα; Έζησα την εμπειρία του; Θα το κάνω hands-on. Μου το έδειξαν; Μου το παρουσίασαν; Απλά κοιτούσα και δεν άγγιζα; Θα το κάνω αρθράκι –βλέπε Crysis 2 ας πούμε. Ακόμα κι όταν έχω πέντε, δέκα, δεκαπέντε δεδομένα για ένα παιχνίδι και θέλω για τον άλφα, βήτα λόγο να γράψω κάτι γι' αυτό, άρθρο θα πα' να κάνω, όχι «preview».

Τι σημαίνει αυτό; Για να φρεσκάρουμε και τις μνήμες μας εν όψει gamescom, τα hands-on που θα διαβάσετε προϋποθέτουν ότι θα ‘χουμε παίξει (είτε εγώ, είτε ο Νότης) το εκάστοτε παιχνίδι. Για όλα τα υπόλοιπα υπάρχει η MasterCard θα κάνουμε θεματάκια και θα ‘μαστε όλοι ευχαριστημένοι. Και μιας και ξαναθυμήθηκα τη gamescom, έχω και μια στοίβα πουκάμισα που περιμένουν σιδέρωμα μέχρι τότε. Να δω ποιος θα τα πιάσει... Dooooh.

Καλοκαιρινό κομματάκι και πίσω στο peazing μου :(

Υ.Γ.    Ο τίτλος του σημερινού post αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του μεγάλου «αλενατόρε Νικολό» :P

Υ.Γ.2    Έτυχε τις προάλλες να δω το video clip του «Alejandro» της Lady Gaga. Ό,τι να ‘ναι…

Χρειάστηκε σήμερα να μείνω ξούπνιος το βράδυ –η ρημάδα η πτυχιακή έχει μπει στο πιο κρίσιμο στάδιό της και άπαξ και ξεκινήσεις δεν είναι να σταματήσεις. Με τον Θρύλο λοιπόν να έχει φάει το «χαστούκι» της δεκαετίας στο Tel Aviv από τη Maccabi (όχι αυτή που μας είχε ρίξει το τρίμπαλο στην Κύπρο, άλλη είναι αυτή –γενικώς δεν μας πάει το όνομα), δεν θα μπορούσα παρά να έχω τον SuperΝovaSport FM να παίζει όσο έκανα δουλειά –μετά από τέτοια ματς, οι τηλεφωνικές γραμμές είναι όλα τα λεφτά.

Τα κλου της βραδιάς:

• Ο Μήτρογλου που πλέον δεν πηδάει ούτε εφημερίδα και ο Diogo που έχει μια κοιλάρα μεγαλύτερη κι απ' τη δικιά μου -και που παραλίγο να ξεμείνουν με τον μαστρο-Lienen στο Tel Aviv!
• Ο πιο γραφικός κι απ’ το Ναύπλιο, Βασιλάκης από Καματερό που κάθε 2-3 ώρες έβγαινε στα τηλέφωνα και έλεγε τα δικά του.
• Η φάση που ο Μαζιάς νομίζω λέει στον Χριστόγλου ότι ο Lienen δεν ήθελε τον Wagner Love επειδή είναι κοντός και απαντάει ο Μπάμπης: «Να πάρει τον Μπουρούση»!
• Οι διάφοροι τελειωμένοι που έπαιρναν τηλέφωνα σε κάθε εκπομπή και έλεγαν τα ίδια –μέχρι τον Μαχαίρα (που δεν φάνηκε) το πρωί τους είχα μάθει απ’ έξω. Δηλαδή απ’ ότι κατάλαβα πρέπει να υπάρχουν ανάμεσά μας τύποι που περνούν το βράδυ τους παίρνοντας τηλέφωνο κάθε δυο ώρες (σαν χάπι για την πίεση) στον Sport FM…
• Η άποψη ενός γίγαντα στις 05:32 για τον Cristiano Ronaldo: «αυτόνα με το που τόνε βλέπεις, είναι έτοιμος να διαφημίσει το Ultrex».
• Η σύνδεση με το αεροδρόμιο κατά την άφιξη του Ολυμπιακού με τη live χριστοπαναγία να φεύγει σύννεφο και τα παλαμάκια (για Αβραάμ, Νικοπολίδη, Romedahl κλπ) να εναλλάσσονται με τους ιπτάμενους φραπέδες (Diogo, Lienen).

Κομματάκι μιας και έρχεται Σαββατοκύριακο.

Υ.Γ.    Και για να μην ξεχνιόμαστε: «ΟΕ ΟΕ ΟΕ ΟΕ ΟΕΕΕ, ΕΡΝΕΕΕΕΕΣΤΟ ΒΑΛΒΕΕΕΕΡΔΕΕΕ»!

Υ.Γ.2    Τι έπαθα με το «Stranger than Fiction», που ακόμα δεν ξέρω αν το ‘χα ξαναδεί ή όχι; Ε, το ίδιο έπαθα και με το «L’ Enquête Corse» (γαλλική κωμωδία, παραγωγή του 2004 με τον απίστευτο Christian Clavier, τον Jean Reno και την πανέμορφη Ιταλίδα Caterina Murino)! Το πήρα να το δω, το ‘δα, το ευχαριστήθηκα και ακόμα δεν έχω κατασταλάξει αν το ‘χα ξαναδεί ή όχι! Σαν να μην μου τα λέω καλά τώρα τελευταία…

Υ.Γ.3    Μα πόσο ξεφτίλα με το Conn-X; Πόσο;

Υ.Γ.4    Ο Νικολακόπουλος έγραψε κείμενο στο site του Sport FM στις 00:07. Μέχρι τις 06:30 είχε μαζέψει 33.000 προβολές…

Σας έχει τύχει ποτέ να βάλετε να δείτε μια ταινία και μέσα στα πρώτα 10-15 δευτερόλεπτα να αντιληφθείτε ότι την έχετε ξαναδεί; Θυμάστε ας πούμε τι γίνεται μετά, πώς χωρίζουν και μετά τα ξαναφτιάχνουν οι πρωταγωνιστές, γιατί απολύουν από τη δουλειά του τον έναν και πού θέλει να πάνε διακοπές ή άλλη. Καλά ως εδώ; Όπως και να ‘χει, άσχετα με το πόσα θυμάστε απ’ την ταινία, είστε σε θέση να αποφανθείτε αν την έχετε ξαναδεί όλη ή μέρος της, σωστά;

Ωραίαααα… Έβαλα χθες να δω με την ησυχία μου το βραδάκι το «Stranger than Fiction», την ταινιούλα που έλεγα στο προηγούμενο blog post μου. Τα πάντα ήταν ιδανικά: bourbon cookies στο πιάτο μπροστά μου, 2 pints γάλα να περιμένουν υπομονετικά δίπλα τους και το Blu-ray (δωρεάν ενοικίαση, προσφορά των Blockbuster) να ‘χει μπει ήδη στο drive και να περιμένει υπομονετικά. Ξεκινάει η ταινία (την οποία έψαχνα προχθές για κάνα τέταρτο να βρω στο Google αφού το μόνο που ήξερα ήταν ότι ο πρωταγωνιστής άκουγε τη φωνή ενός αφηγητή και… τίποτα άλλο!) και ξάφνου έχω την εντύπωση ότι κάπου την έχω ξαναδεί.

Με τα πρώτα 2-3 λεπτά να έχουν περάσει κι εγώ να εξακολουθώ να κολυμπάω στην αβεβαιότητα (την έχω δει; Δεν την έχω δει; Τι διάολο;), αποφάσισα να το αφήσω το θέμα και να απολαύσω την ταινία η οποία εν τέλει απεδείχθη πολύ καλή. Σε αυτό συνετέλεσε το ότι έπαιζε η Maggie Gyllenhaal την οποία πολύ «πάω» σαν στυλάκι (εξίσου μ’ αρέσει ως ηθοποιός ο αδελφός της, ο Jake, που έπαιξε μεταξύ άλλων και στο πρόσφατο Prince of Persia –θα ‘ναι της οικογένειας). Εν πάση περιπτώσει, το φιλμ τέλειωσε κι εγώ ακόμα δεν είχα κατασταλάξει αν το ‘χα ξαναδεί ή όχι. Ήμουν εξοικειωμένος με τα πρόσωπα που έπαιζαν αλλά όχι με την πλοκή. Μου ‘ρχονταν εικόνες αλλά κατά κάποιο τρόπο υποσυνείδητα, wtf;

Όπως και να ‘χει, μια χαρά τη ‘φχαριστήθηκα την ταινία –και- τώρα, οπότε no harm done. Ακόμα όμως αναρωτιέμαι: την είχα ξαναδεί ή όχι τελικά;

Κομματάκι ό,τι πρέπει για διακοπές –νομίζω ότι χρειάζομαι μερικές…