Μόλις ο Χαρόκλαδος μου ανακοίνωσε με περισσή περηφάνια: «στις 29 του μήνα το byteme συμπληρώνει ένα χρόνο ύπαρξης – One Big Byteme Year (OBBY)», δύο πράγματα μου ήρθαν αστραπιαία στο μυαλό: το ομώνυμο τραγούδι του Γιάννη Πάριου (όμπι όμπι όμπι μπι για τους αμύητους) και πως έχω ξεχάσει τα κλειδιά στο μηχανάκι. Αμφότερα υποδηλώνουν πως έχω ανάγκη από διακοπές (κάψιμο ελληνιστί). Βάζοντας στην άκρη, όμως, τις προσωπικές μου ανάγκες, ανασυγκρότησα τις δυνάμεις μου και προσπάθησα να ανταποκριθώ στο κάλεσμα του Χάρη, στις πολεμικές ιαχές του Νότη, στο υψωμένο σπαθί του Κόντη και στο - αν μη τι άλλο - χαριτωμένο τιτίβισμα του Κηπουρόπουλου.

Ο απολογισμός μου, λοιπόν, για τον πρώτο χρόνο του byteme θα είναι πιο σύντομος και από το «Call Of Duty: Modern Warfare» καθώς ήδη το μυαλό μου βρίσκεται σε παραλία με μπουκάλι ουίσκι μέσα σε κουβά με πάγο δίπλα μου. Άλλωστε το όλο concept της επετείου μου θυμίζει κάτι από ροδοπέταλα στο γάμο του Σκορδαλιάγκα, προτιμώ τα γλέντια από τους εορτασμούς... :P

Αγαπημένη μου στιγμή

Οφείλω να παραδεχτώ πως ένα χρόνο πριν πίστευα πως δύσκολα θα άντεχε να επιβιώσει ένα ανεξάρτητο site χωρίς τις πλάτες κάποιου μεγαλοεκδότη, παρόλο το μεράκι και την πίστη των συντελεστών του, ιδιαίτερα τη στιγμή που ένα μαύρο πέπλο μιζέριας έχει απλωθεί στα media. Τα παιδιά του byteme αποδεικνύουν καθημερινά πως όταν λατρεύεις αυτό που κάνεις, δύσκολα το βάζεις κάτω και νομοτελειακά δύσκολα αποτυγχάνεις. Αγαπημένη μου στιγμή, επομένως, είναι αυτή που διαψεύστηκαν οι απαισιόδοξες προβλέψεις μου…

Λατρεμένο δημοσιογραφικό highlight

Τι άλλο, ο Πέτρος Κηπουρόπουλος στην E3. Ο άνθρωπος που έκανε τα ρεπορτάζ του Γρηγόρη Μπάκα από την Πάρο να μοιάζουν ανιαρά, ο δημοσιογράφος που έβαλε τα γυαλιά στον Πίκο Απίκο και ανάγκασε τον Larry King να κρεμάσει στα καπάκια τις τιράντες του (τυχαίο; δεν νομίζω). Πετράν χαρά στο κουράγιο σου, κατάφερες παρά το βραδυκίνητο δίμετρο σουλούπι σου που θυμίζει Helgi Sigurdsson να βρίσκεσαι παντού και να καλύπτεις τα πάντα. Σε εποχές που ούτε μεγάλοι όμιλοι εκδόσεων δεν είχαν τα κότσια να στείλουν κάποιον εκπρόσωπό τους σε ένα από τα μεγαλύτερα gaming events του πλανήτη, το byteme έδωσε το βροντερό "παρών". Ο εκπρόσωπος του byteme έτρεξε, παρακάλεσε, παρανόμησε, πούλησε την ψυχή του στο Σατανά και το κορμί του σε bouncers προκειμένου να σας εξασφαλίσει τα πιο φρέσκα νέα, αποκλειστικά για εσάς, απευθείας από τα παρασκήνια της έκθεσης. Συγχαρητήρια σε όλο το team, όχι μόνο για την onsite κάλυψη της E3, αλλά και για το συνολικότερο κόκκινο συναγερμό ετοιμότητας που επικρατούσε τις συγκεκριμένες μέρες με αλλεπάλληλα posts.

Epic fail

Οποιαδήποτε φωτογραφία ή σκίτσο που παραπέμπει έστω και έμμεσα στην χαμογελαστή οντότητα Πέτρος Κηπουρόπουλος. Πέτρο, please, η φάτσα σου είναι τόσο political correct που μου προκαλεί άσθμα. Αν ποτέ κάνεις τηλεοπτική εκπομπή σου δανείζω την κουκούλα που κάθε Comandante έχει στην αριστερή στρατιωτική του τσέπη.

Τι θα ήθελα να δω στο μέλλον

Από τον Αγιο Βασίλη θα ζητούσα φέτος τηλεοπτική παραγωγή byteme και επειδή η τηλεόραση ψωμολυσσάει σας προτείνω ως άλλος Λάτσιος να ξεκινήσουμε τα δικά μας βιντεάκια, που αλλού, στο ήσυχο τσαρδάκι του byteme.gr. Επίσης, θα ήθελα να δω τσακωμό Κωνσταντόπουλου με Μαρινάκη και τις πρώτες σοβαρές ελληνικές προσπάθειες στον χώρο παραγωγής παιχνιδιών αισθησιακού περιεχομένου (πχ 3Douvli), αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση…

OBBY

Θα κλείσω τη συγκινητική μου αναδρομή στο πρώτο έτος του byteme με βουρκωμένα μάτια και ρίγη ενθουσιασμού για το τι μας περιμένει στο μέλλον. Δηλώνω περήφανος που φοράω τα χρώματα του byteme (καλά βέβαια ότι και να φορέσω μου πάει) και χαίρομαι που βλέπω την ομάδα των φίλων του site να μεγαλώνει συνεχώς. Για τους συντελεστές δεν έχω να πω πολλά, ένας κι ένας, ούτε cast για RPG να ‘τανε, αφρός, πούδρα και βάλε. Όσο για το community, τύφλα να ‘χει το family του Βουρλιώτη. Τα πα και τα ‘βγαλα από μέσα μου, ακόμα και σκληροτράχηλοι, αιματοβαμμένοι αντάρτες από τα βάθη του Αμαζονίου τέτοιες στιγμές λυγίζουν. Χρόνια πολλά παιδιά!!! (αυτό το τελευταίο διαβάστε το με σκληρή αντρική φωνή και όχι με αλαλαγμό Χριστόφορου Κοτέντου προς αποφυγή παρεξηγήσεων).

Πρόσφατα πήρε το μάτι μου μια εφαρμογή με το ευφάνταστο όνομα “Devuvuzelator” (http://www.stardock.com/labs/devuvuzelator/), η οποία επιχειρεί να αφαιρέσει τον ενοχλητικό για πολλούς (όχι για εμένα που η αφρικάνικη κουλτούρα κυλάει στο αίμα μου από τότε που έβλεπα Σάκα Ζουλού στην ΕΡΤ2) ήχο της βουβουζέλας, από τα live broadcasts των αγώνων του μουντιάλ στο PC σας.

Εξίσου πρόσφατα πήρε το αυτί μου αυτή τη φορά, το νέο πως η ΝΕΤ μετά τον αποκλεισμό της Εθνικής απέσυρε όλους τους δημοσιογράφους από την Νότια Αφρική και άφησε πίσω της τον έναν, τον πολύ, τον “ο πουρουπουπου μπροστά μου είναι βραζιλιάνος”, Αλέκο Θεοφιλόπουλο. Τον άνθρωπο, δηλαδή, που αποτελεί την ενσάρκωση του επιχειρήματος της εργατιάς “σύνταξη από τα 45”, τον sportcaster που κατακρημνίζει κάθε κομουνιστικό μου ιδανικό και με κάνει να ποθώ κολασμένα να ιδιωτικοποιηθεί η κρατική τηλεόραση, τον speaker που έχει ταυτίσει το όνομά του με το πλήκτρο “Mute” του τηλεκοντρόλ όλων των Ελλήνων, τον μοναδικό ομιλούντα οργανισμό που κατορθώνει να με εκνευρίζει περισσότερο από τον Κηπουρόπουλο (ειδικά όταν άνοιξε το τζαμπαντέν slim Xbox του)...

Μαζεύω υπογραφές...

Απευθύνω έκκληση προς την διοίκηση της ΝΕΤ και καλώ τους συμπολεμιστές του byteme να συνυπογράψουν: στείλτε έστω τον Πουρουπουπού, το Μαυρομάτη, τη Βέφα Αλεξιάδου, την Άση Μπίλιού, οποιονδήποτε άλλο θέλετε, μα μην μας αφήσετε να δούμε τελικό μουντιάλ με τη φωνή του μαστρο-αλέκου. Χνώτο μεστό σε Μαλαματίνα και λαδωμένες σημειώσεις δίπλα στο πιάτο με τα μεζεδάκια, είναι οι πρώτοι συνειρμοί που μου έρχονται στο άκουσμα του ονόματος του εν λόγω ογκόλιθου της αθλητικής δημοσιογραφίας Τουλάχιστον, βρείτε μας ένα freeware προγραμματάκι σαν το “Devuvuzelator” , κανένα “De-Θεοφιλoπουlator”, για να ακούμε την ατμόσφαιρα του γηπέδου και τους Αφρικανούς να ξεπνευμονιάζονται στο βουβουζέλιασμα δίχως την καφενο-μουρμούρα του κυρ Αλέκου...

Κατά βάθος είμαι ψυχούλα. Είπα να δώσω μια ευκαιρία στο χιλιοτραγουδισμένο από τους τροβαδούρους της Microsoft, Alan Wake, πριν ξεκινήσω το ταξίδι μου στην Άγρια Δύση με το Red Dead Redemption. Όχι τίποτα άλλο, αλλά εδώ και χρόνια, Alan ακούγαμε και Alan δεν βλέπαμε. Χθες, λοιπόν, σαββατιάτικο, ανοίγω το Xbox μου και το ταΐζω με την περιβόητη νέα αποκλειστικότητα του 360, γροθιά στο στομάχι του PS3, σφαλιάρα στο βρεγμένο μαγουλάκι του Heavy Rain και άλλα πολλά βαρύγδουπα… Τα πρώτα λεπτά με παρέσυραν, ομολογουμένως, στον κόσμο του παιχνιδιού. Κινηματογραφική (ή σωστότερα τηλεοπτική) αφηγηματικότητα, ικανοποιητικά γραφικά, ατμοσφαιρικός ήχος και ο πρωταγωνιστής να μπαμπαλίζει την προσωπική του ιστορία σε στυλ φιλμ νουάρ από το υπερπέραν ως άλλος Max Payne.

Προχωρώντας λίγο στο παιχνίδι και επιτρέποντας ταυτόχρονα στα πρώτα δειλά ψήγματα ενθουσιασμού να γαργαλήσουν τον εγκέφαλό μου, διαπίστωσα πως η Remedy έριξε στη μαρμίτα της εμπορικότητας πολλά κιλά Lost, ζωμό Flash Forward, γερές δόσεις κβαντικής θεωρίας παράλληλων συμπάντων, μια πρέζα Stephen King, δυο φύλλα Alone in the Dark και μπόλικο σκοτάδι για μπαχαρικό. Αν ψάχνετε για τρόμο, μάλλον παίξτε “Dead Space” ή δείτε την Φωτεινή Πιπιλή σε επαναλήψεις του ”Dancing with the Stars”. Το Alan Wake προσφέρει αντ’αυτού μυστήριο και σπαζοκεφάλιασμα σχετικά με το τι πραγματικά συμβαίνει στην αλλόκοτη αυτή ιστορία.

Ποπ κορν – Gamepad: 1-0

Όλα τα παραπάνω ακούγονται θεάρεστα και αποτελούν μια γερή βάση για ένα εξαιρετικό παιχνίδι. Τι λείπει όμως από το Alan Wake; Πολύ απλά… το παιχνίδι! Το σενάριο είναι ενδιαφέρον και με προέτρεπε να συνεχίσω να παίζω, ή τουλάχιστον να κουνάω το ανθρωπάκι μου από το ένα σημείο στο άλλο ρίχνοντας και κανέναν πυροβολισμό πού και πού. Μπορεί ωστόσο ένα game να ζήσει από τις cutscenes; Γίνεται ένα ανιαρό gameplay να σωθεί από ένα επιβλητικό storytelling; Δεύτερη μέρα σήμερα και το Alan Wake έχει επιστρέψει στη θήκη του, καθώς λέω να παίξω κανά Inter-Bayern στο FIFA 10, μήπως και επανορθώσω την χθεσινή αδικία. Το Alan Wake θα μπορούσα να το δω έναν κύκλο μονοκοπανιά αν ήταν τηλεοπτικό σήριαλ ή να ξεροσταλιάζω πότε θα προβληθεί το επόμενο επεισόδιο στην Αμερική για να το κατεβάσω την επόμενη μέρα κι εγώ στην Ελλαδίτσα. Αν και τα κβαντοσήριαλ παραέγιναν μόδα μετά το Lost, το Alan Wake συνδυάζει αρκετά στοιχεία που το κάνουν ελκυστικό. Ελκυστικό ως τηλεθέαμα όμως, όχι ως διαδραστικό videogame. Η ελευθερία που αφήνει στον παίκτη είναι μηδαμινή και δυστυχώς δεν ανταλλάσσεται με κάποιο εθιστικό action κομμάτι. Είναι δεδομένο πως θα το παίξω κι άλλο λόγω του μυστηρίου που είναι διάχυτο ακόμα και στο background (μέχρι και εγώ βάζω τον Alan να μπαστακώνεται και να κρυφακούει σαν κουτσομπόλα όπου υπάρχουν ίχνη πληροφορίας, όπως ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, περαστικοί κλπ που αφήνουν ενδείξεις για το τι μπορεί να συμβαίνει). Για την ώρα, όμως βαρέθηκα να φωτίζω με φακούς τύπους με τσεκούρια και μετά να τους πυροβολώ, πάω να γίνω John Marston να βοσκήσω καμιά βουβάλα…

Λατρεύω τον τρόπο με τον οποίο όλοι γύρω μας, από τις αλυσίδες τεχνολογίας και τους παρόχους κινητής τηλεφωνίας μέχρι τους πολιτικούς και τα Μ.Μ.Ε., υποτιμούν τη νοημοσύνη μας. Μου ξυπνάει ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα αθωότητας και με σκεπάζει με ένα τρυφερό σεντονάκι παιδικότητας που μου φέρνει μνήμες της πρώτης μου νιότης, χαρτάκια Panini από μουντιάλ, μερεντάκια στο διάλλειμα και μυρωδιά πλαστελίνης στα χέρια. Το γεγονός βέβαια πως όλοι μας χάφτουμε καθημερινά κι αγόγγυστα κάθε πλουμιστή αρλούμπα που μας πασάρουν, δεν σημαίνει πως δεν έχουμε σαφέστατη εικόνα για κάθε μία από αυτές. Παρακάτω, σταχυολόγησα μερικές από αυτές μιας και εν αναμονή του Red Dead Redemption αρνούμαι να παίξω οτιδήποτε άλλο (άντε ίσως λίγο Conviction) …

«Απεριόριστο Internet»

Απεριόριστο σερφάρισμα με πολιτική ορθής χρήσης στα ψιλά γράμματα των εταιρειών κινητής. Ορθής χρήσης; Δηλαδή αν θέλω να ακούω όλη μέρα streaming μουσική από κάποιο νόμιμο internet radio δεν είμαι… ορθός; Αν βλέπω βιντεάκια από το youtube; Εκπομπές web TV «ορθών» καναλιών όπως πχ ANT1 ή ΣΚΑΙ; Πάλι δεν κάνω «ορθή» χρήση; Γιατί σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις ξεπερνάω τα όρια των δήθεν «απεριόριστων» συνδέσεων internet των παρόχων κινητής τηλεφωνίας. Γιατί το πακέτο να μην λέγεται πχ 40 GB internet όπως πραγματικά είναι; Και το καρναβάλι συνεχίζεται με παρέλαση αρμάτων όπως η «απεριόριστη επικοινωνία», τα «απεριόριστα SMS» και πάει λέγοντας…

«Δώρο το εκπληκτικό netbook»

…με δυο χρόνια σκλαβιάς σε συμβόλαιο internet που του χρόνου θα έχει το μισό πάγιο αλλά εσείς θα το αγναντεύετε εγκλωβισμένος στις φετινές τιμές, όντας όμως περήφανος κάτοχος ενός netbook που πήρατε «δωρεάν» μα δεν θα κοστίζει πλέον ούτε 100€, όσο δυο-τρεις μήνες πάγια δηλαδή. Επίσης, δωρεάν netbook δίδεται με υπογραφή συμβολαίου τριετούς εργασίας σε γαλέρα ως κωπηλάτη τρίτου deck ή με σύμβαση εργασίας ως crash test dummy στην τηλεοπτική εκπομπή «Mythbusters». Να το χαίρεστε και να περηφανεύεστε ότι το πήρατε τζάμπα…

«Ο δαίμονας του τυπογραφείου»

Ερωτική συναστρία άσχετου συντάκτη, απρόσεκτου διορθωτή και αδιάφορου αρχισυντάκτη με ωροσκόπο στην ευθυνοφοβία. Δεν φταίμε εμείς, φταίει η αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg, η Κβαντομηχανική ή ο Jacob από το «Lost».

«Επειτα από απαίτηση πολλών τηλεθεατών»

Λεφτά δεν υπάρχουν, παραγωγές δεν κάνουμε, δεν έχουμε τι να προβάλλουμε οπότε δείτε κονσέρβα μια άλλοτε ζωντανή εκπομπή ή εναλλακτικά ακόμα ένα επεισόδιο «Τρεις Χάριτες», «Κωνσταντίνου & Ελένης» ή στο τσακίρ κέφι «Ρετιρέ». Τουλάχιστον χάθηκε μια επανάληψη «Κουφώματα», «Μπακούρια» ή «Αυθαίρετοι»;

«Το PC έχει ιό και θα χρειαστεί format»

Χιλιοειπωμένη ατάκα από τα χείλη ανίδεου κι απελπισμένου τεχνικού ή εναλλακτικά αναξιοπρεπής παραίτηση και καθολική πανωλεθρία του ξερόλα computer geek φίλου μας. Η έκφραση αυτή αποτελεί την ωραιότατη σαντιγί πάνω στην τούρτα του «δεν ξέρω τί σκατά φταίει».

«Xbox Live στην Ελλάδα όταν είμαστε έτοιμοι»

Εδώ το μυστήριο ξεπερνά τους Νεφελίμ του Λιακόπουλου ή την πραγματική ηλικία της Μιμής Ντενίση. Γιατί η Microsoft δεν υποστηρίζει την υπηρεσία του Xbox 360 για online gaming στη χώρα μας; Μήπως αρνείται να χρησιμοποιήσει το google translate, να κάνει ένα copy paste τα μενού του Xbox Live και να τα βγάλει στα ελληνικά; Μήπως δεν έχει λεφτά για server που να μπορεί να στηρίξει καμιά 20αριά έως 40.000 (λέμε τώρα) χρήστες οι οποίοι θα τον επιδοτούν πλουσιοπάροχα και οικιοθελώς με την συνδρομή τους;  Ή μήπως μας τιμωρεί που είμαστε κακά παιδία και χρησιμοποιούμε πειρατικά παιχνίδια (τα οποία θα μπορούσε να καταπολεμήσει καθώς το Xbox Live αναγνωρίζει τις τσιπαρισμένες κονσόλες). Τί περιμένει μια εταιρεία για να ξεκινήσει την πλέον αυτονόητη υπηρεσία για το σύγχρονο gaming και στη χώρα μας, να αποπληρώσουμε το χρέος μας ως Ελλάδα; Και μη μου πείτε πως η εταιρεία που όταν χαλάσει η παιχνιδομηχανή σου (γιατί θα χαλάσει) την στέλνει στη Γερμανία και την παίρνεις πίσω έπειτα από 15 μέρες, θέλει να ετοιμάσει τμήμα υποστήριξης ειδικά για την Ελλάδα, γιατί ΜΠΓΜ …  

• * ΜΠΓΜ: Με περνάς για μα^@%@;

Πρόσφατα συνειδητοποίησα το άγχος των τηλεορασάδων να μας θέσουν προ νέων καταναλωτικών πειρασμών. Πετάξαμε τις παγκαλόμορφες ογκώδεις CRT προς τέρψη των κομψότατων LCD, κληθήκαμε να τις στείλουμε στο εξοχικό για να πάρουμε νέες στα 100Hz, πιθανότατα LED και πλέον οφείλουμε να επιβιβαστούμε στο MPEG4 τρένο, αγοράζοντας για ακόμα μια φορά καινούργιους δέκτες ή εξοπλίζοντας τους παλαιότερους με αποκωδικοποιητές. Και μετά; Θα περιμένει η βαριά βιομηχανία των τηλεοράσεων να περάσουν 20 χρόνια τέλματος, όπως έγινε με τις πατροπαράδοτες έγχρωμες CRT; Μάλλον όχι... Το 3D αποτελεί το επόμενο στοίχημα Γιαπωνέζων και Νοτιοκορεατών να στεγνώσουν τα πορτοφόλια μας. Είναι τόσο εξόφθαλμη η απόγνωσή τους για να αναταράξουν τα λιμνάζοντα νερά της αγοράς, που σπρώχνουν τις 3D TVs πιο πολύ κι από ότι έσπρωχνε ο Βίκτωρας Μητρόπουλος τον Ολυμπιακό και το Αιγάλεω τις παλιές καλές εποχές της "παράγκας".

Πριν λίγο καιρό είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω ενεργά γυαλιά, αυτά που όταν είσαι μπροστά από μια 200Hz TV στέλνουν εικόνες από τα 100Hz στο ένα μάτι και από τα άλλα 100Hz στο άλλο (νομίζω το εξήγησα πιο λακωνικά και από ερωτική εξομολόγηση του Γκουσγκούνη). Μέσα σε 5 λεπτά είχα ζαλιστεί, γύρω στα 3/4 του μπουκαλιού Dewars. Πήγα να καβαλήσω δίτροχο μετέπειτα και είδα τον Χριστό Κοτέντο. Άσε που αν κάποιος φοράει γυαλιά μυωπίας ή πρεσβυωπίας για τους μεγαλύτερους (Κλάδη γιατί γύρισες; δεν εννοούσα εσένα!), να δω πως θα φορέσει τα γυφτοrave εφαρμοστά 3D ματομπούκαλα από πάνω... Μήπως είναι λίγο πρώιμη η καούρα εξάπλωσης των τρισδιάστατων τηλεοράσεων; Να δω 6 ελληνάρες με space ενεργά 3D γυαλιά να βλέπουν τρισδιάστατο ματσάκι Λεβαδιακός - Ηρακλής και θα πω πως έκανα τον κύκλο μου στον μάταιο τούτο κόσμο.

Εν κατακλείδι, θα δανειστώ μια ρήση της ποιήτριας της ζωής και του έρωτα, Τζούλιας, η οποία αντικατοπτρίζει πλήρως την άποψή μου για αυτήν τη με-το-στανιού τεκνόλοτζι του 3D: "Πάλι δεν καταλαβαίνω τίποτα με αυτό..."

Μου τη δίνει η Apple. Ειλικρινά, μου τη δίνει στα νεύρα. Μου τη δίνει το μαγικό ραβδάκι της που κατορθώνει να παράγει μόδα από το τίποτα, μόδα που θα ζήλευε ακόμα και ο πολύς Χριστόφορος Κοτέντος. Και μπορεί ο έλληνας μάγιστρος της υψηλής ραπτικής να μην ασχολείται με την τεχνολογία (αν και θα είχε ενδιαφέρον να δούμε ένα Kontendo Gameboy), ο Steve Jobs, όμως, μπαίνει στα χωράφια του, παράγοντας trends. Πριν λίγες ώρες αποκάλυψε το πολύαναμενόμενο tablet της Apple, βαφτίζοντάς το iPad (κάτι σαν ξεχειλωμένο iPhone δηλαδή). Για ακόμα μια φορά, δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το αυτονόητο: συγκέντρωσε όλες τις τεχνολογίες που υπάρχουν ήδη στην αγορά σε ένα κομμάτι πλαστικό με το μήλο στο πίσω μέρος. Ο Steve κατορθώνει να θησαυρίζει δίχως να ξοδεύει πακτωλούς χρημάτων στο R&D, δίχως να πρωτοπορεί ιδιαίτερα σε κανέναν τομέα, εκτός από έναν: αυτόν του μενταλισμού. Ως άλλος Uri Geller, μόλις δει πως η αγορά προσανατολίζεται προς μια νέα ιδέα (αυτήν του tablet στην σημερινή μας περίπτωση), κάνει ένα ταχυδακτυλουργικό και εμφανίζει το λαγό του, μετατρέποντας από την μια στιγμή στην άλλη τη διαφαινόμενη τάση σε παγκόσμια καταναλωτική μανία. Και από εκεί που η λογική εξέλιξη των πραγμάτων ήθελε τα ebook readers και δειλά-δειλά κάποια tablet PCs να μπαίνουν στη ζωή μας, ο μενταλιστής Jobs κραυγάζοντας «Don’t do it Φαίδων», παγώνει το αίμα στις φλέβες των ανταγωνιστών του πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσουν πως προσπάθησαν να τον ανταγωνιστούν. Ειλικρινά δεν αντέχω τους τόσο επιτυχημένους ανθρώπους, οπότε αναγκαστικά θα δανειστώ την φράση του απηυδισμένου ελληνοαυστραλού Λεβεντόγιωργα: «θα πηδηχτώ απ’ το παράθυρο»…

Για το 2009 τραγουδούσε στο ομώνυμο σουξέ του στα seventies ο αηδός Κώστας Τουρνάς   (ναι, αυτός που δεν θα το ξανάκανε σε Autobianchi) και να που ζήσαμε για να το δούμε κι αυτό να μας αφήνει χρόνους (το 2009 εννοώ, γιατί το Autobianchi μας έχει αφήσει χρόνους προ πολλού). Από το μοναδικό αυτό ανθολόγιο μελλοντολογικών εμπνεύσεων του Τουρνά, λείπει προφανώς οποιαδήποτε αναφορά στον κόσμο του gaming, καθώς τότε το μοναδικό ηλεκτρονικό παιχνίδι που υπήρχε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού ήταν το Pong της Atari, άντε και το Space Invaders λίγο αργότερα ( για να μην αναφερθούμε και στην πρώτη παιχνιδομηχανή, το Magnavox Odyssey και καταντήσουμε πιο παρελθοντολάγνοι και από τον Ζάχο Χατζηφωτίου).

Die gaming idol, die…

Εν μέσω κουραμπιεδομακάρονων και γαλοπουλοσουφλέδων, μου ‘ρθε «πάνω στην τρέλα μου» όπως θα έλεγε και γνωστός έλληνας ραψωδός,  να κάνω την δικιά μου ανασκόπηση για το 2009, μια από τις καλύτερες χρονιές για τον κόσμο των videogames κατά την ταπεινή μου άποψη (και καταδικασμένα πάντα σωστή).  Κι επειδή τα υπόλοιπα παιδιά του byteme έκαναν εξαιρετική δουλειά μοιράζοντας απλόχερα τα βραβεία για τους top τίτλους της χρονιάς, εγώ λέω να κάνω το αντίθετο: να αρχίσω να μοιράζω σπόντες, μπηχτές, κακεντρεχή σχόλια γεμάτα πηχτή ζηλοφθονία που θα έκανε ακόμα και το λευκό τσουλούφι του υποχθόνιου Γιώργου Αυτιά να κοκκινίσει από ντροπή. Βάζω soundtrack Chumbawamba - Enough Is Enough κι αρχίζω…

Among thieves(ή αλλιώς μεταξύ κατεργαρέων)

Ξεκινάω από το παιχνίδι της χρονιάς για πολλούς, το «Uncharted 2: Among Thieves». Δεν λέω, πολύ καλά γραφικά, μεγάλο και ενδιαφέρον σενάριο, χαρακτήρας που παραπέμπει σε Indiana Croft 007 (ή Lara Jones-Bond αν προτιμάτε), γενικά το «Uncharted 2» έχει το πακέτο όπως θα έλεγαν και στο X-Factor. Ωστόσο, κάτι απροσδιόριστο τσίγκλαγε το gaming ένστικτό μου, κάτι με χάλαγε σαν άνιθος στο τζατζίκι. Το παιχνίδι που αξίζει τον τίτλο του κορυφαίου της χρονιάς πρέπει να έχει την ικανότητα να σε «ρουφάει» στον κόσμο του, να γίνεσαι ένα με τον πρωταγωνιστή του, να ζεις κάθε στιγμή του και να μένει στην μνήμη σου σαν δική σου εμπειρία. Αν και ευχαριστήθηκα κάθε στιγμή του «Uncharted 2», δεν μπορώ να πω πως μου μετέφερε αυτήν την αίσθηση. Δεν με ταξίδεψε όπως  άλλοι ατμοσφαιρικοί τίτλοι έχουν κατορθώσει στο παρελθόν, από τα «Gears Of War» και «COD: Modern Warfare» μέχρι τα GTA  και το Oblivion (καλά που το θυμήθηκα αυτό τώρα, ρε τι σου κάνει λίγο Dewars παραπάνω!).

Μου τη δίνουν οι Ιταλοί…

… με εξαίρεση τον Roberto Baggio. Όλοι οι άλλοι μου τη δίνουν στα νεύρα. Δεν είμαι ρατσιστής, απλά κάτι στο ιταλικό ταμπεραμέντο μου προκαλεί αλλεργία. Ο Ezio του «Assassin's Creed II», δεν αποτελεί εξαίρεση. Παιχνίδι με Ιταλούς αλλά χωρίς mafia; Το «Assassin's Creed II» έχει μεταμορφώσει το demo του προγόνου του (γιατί το πρώτο Assassin's Creed δεν μπορούσες να το παίξεις πάνω από 3-4 φορές) σε ένα αξιοπρεπές παιχνίδι, ωστόσο κάτι μου βρωμάει στο σενάριό του. Δίχως να θέλω να αρχίσω να ξερνάω spoilers, άμα τελειώσετε το 2^ο μέρος του franchise έχετε ήδη δει πράγματα και θαύματα. Ή το σενάριο είναι τόσο μαεστρικά δεμένο που μετά το τρίτο και τελευταίο μέρος του, θα αφήσει άναυδους ακόμα και τους σεναριογράφους του «Lost» ή πρόκειται για την πιο προχειρογραμμένη μπουρδολογία που έχει προκύψει από τα «best of» εκπομπών του Χαρδαβέλα. Και ναι, προτιμούσα το story στο Μεσαίωνα από τους βενετσιάνους φραγκολεβαντίνους.

Roooobin, έλα θα κάνουμε μπανάνα!

Για το «Batman: Arkham Asylum», όσο κι αν προσπάθησα δεν μπόρεσα να βρω πολλά αρνητικά, πέραν του γεγονότος πως οι εχθροί ψιλοεπαναλαμβάνονται και του detective mode. Ναι, αυτό το εκνευριστικό μπλε vision mode που σου επιτρέπει να εντοπίζεις εκτός από τους εχθρούς σου και αρκετά hotspots, λες και ζούμε σε adventure της δεκαετίας του ’90. Κατά τα άλλα, πρέπει να φταίει αυτή η αρρωστημένα καθηλωτική ατμόσφαιρα που δεν με αφήνει να δω κριτικά το παιχνίδι και να παρατηρήσω και άλλα ελαττώματα…

Η Σβετλάνα και η Πηνελόπη

Δύο είναι οι τίτλοι που πιστεύω πως δίνουν στον παίκτη ακριβώς αυτό που υπόσχονται πριν την αγορά τους, το «Call of Duty: Modern Warfare 2» και το «Dragon Age: Origins». Το πρώτο, σαν αγαλματένιο escort που πέταξε από την κρύα στέπα για λίγες ώρες στην πόλη μας, υπόσχεται ελάχιστες ώρες αξέχαστων gaming εμπειριών, που αξίζουν όμως κάθε ευρώ που δαπανήσατε για αυτές. Το «Dragon Age: Origins» αντίθετα, είναι η πιστή ελληνίδα σύζυγος που προσέχει τον εαυτό της μαγειρεύοντας ταυτόχρονα στιφάδο. Αν και δεν θα το δείξετε στους φίλους σας για να μείνουν με το στόμα ανοιχτό από τα γραφικά του, με το «Dragon Age» θα περάσετε μήνες ολόκληρους, εξερευνώντας κάθε πτυχή της στιβαρής προσωπικότητάς του, της δεμένης πλοκής του και του ατέλειωτου κόσμου του.

Αναζητήστε τα στα καλάθια

Υποτιμημένοι από τα media τίτλοι που εγώ προσωπικά απόλαυσα να παίζω μέσα στο 2009 είναι οι Saints Row 2 (για PC), Arma II, The Lost and Damned, The Ballad of Gay Tony, Brutal Legend, Age of Conan (πείτε το βίτσιο), ΝΒΑ 2K9 & 2K10, X-Men Origins: Wolverine και Pro Evolution Soccer 2009 (μόνο σε PC και με Patch superleague, γιατί σε κονσόλες υπάρχει πλέον μόνο το FIFA για μένα). Και για φινάλε, μία από τις gaming στιγμές που θα μου μείνει αξέχαστη για το 2009 είναι η ερώτηση: «με ποιον τραγουδιστή reality είχε σχέση η Ναταλία Γερμανού;» στο παιχνίδι «Buzz!  Παγκόσμιο Κουίζ». Πιο εξελληνισμός, δεν γίνεται…

Σαν φασαριόζικη βελόνα χτυπημένου σκληρού δίσκου, η MSNομουρμούρα του Κλάδη μου θύμισε πως έχω παραμελήσει το ύψιστο αγωνιστικό μου καθήκον. «Σκοπεύεις να γράψεις τίποτα στο blog σου επιτέλους;», μου ψέλλισε ίσως ο μοναδικός άνθρωπος που χαϊδεύει τα εγκεφαλικά του κύτταρα με οκτάμπιτη μουσική εν έτει 2009. Έτσι, λοιπόν, πήρα την απόφαση, παρά τα αλλεπάλληλα χαστούκια της αθλητικής μου μοίρας αυτήν την εβδομάδα, να σας διηγηθώ τις εμπειρίες μου από τον θαυμαστό κόσμο, όχι του Νιλς Χόλγκερσον, αλλά του gaming…

Στο προηγούμενο ραντεβού μας, πολυάριθμοι και φανατικοί μου αναγνώστες (ναι αναφέρομαι και στους δυο σας), σας ανέλυσα την άποψή μου για το Modern Warfare 2, λίγες ώρες αφού το τελείωσα. Μικρό αλλά θαυματουργό, το καινούριο Modern Warfare με άφησε με την αίσθηση πως θα αποτελέσει την τελευταία δυνατή gaming ανάμνησή μου για το 2009. Μέχρι που στα χέρια μου έπεσαν δυο τίτλοι ταυτόχρονα, ο ένας το περιβόητο Assassin’s Creed II και ο άλλος το διπλό επεισόδιο του GTA IV (The Lost And The Damned / The Ballad Of Gay Tony). «Άτυχο Episodes from Liberty City», συλλογίστηκα. «Σου κλήρωσε να βγεις στην αγορά μαζί με έναν από τους καλύτερους τίτλους της χρονιάς». Πράγματι, το δεύτερο Assassin’s Creed έχει βελτιώσει πολλά από τα κακώς κείμενα του προκατόχου του, αποτελώντας πλέον ένα απολαυστικό παιχνίδι και όχι ένα demo κάποιου φιλόδοξου θεωρητικού gaming project…

Ο Αντωνάκης, το σαπούνι και ο Ezio

Έφαγα αρκετή ώρα να περιηγούμαι με τον Ezio στα ιταλικά σοκάκια της αναγέννησης, μέχρι που είπα να δώσω μια ευκαιρία (λίγων λεπτών όπως πίστευα) στο Episodes from Liberty City. Και έκτοτε, παίζω όλη μέρα μόνο αυτό! ( θα παρακαλούσα να μην απομονωθεί η προηγούμενη μου πρόταση προκειμένου να χρησιμοποιηθεί αποσπασματικά εναντίον μου). Πιο οξύμωρο και από την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παγκοσμιοποίησης, πιο απρόσμενο και από γκολ με ανάποδο ψαλίδι του Λουκά Βύντρα, το γεγονός πως ουσιαστικά ένα expansion (αν και το δισκάκι παίζει δίχως να απαιτεί το GTA IV) κατόρθωσε να εκτοπίσει από τον gaming χρόνο μου έναν χιλιοτραγουδισμένο τίτλο όπως το Assassin’s Creed II, με έβαλε σε σκέψεις. Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες αυτού του πλανήτη μάλιστα, το Episodes from Liberty City μπορεί κανείς να το κατεβάσει ως Downloadable Content από το Xbox Live. Τέτοια πολυτέλεια, βέβαια, δεν υπάρχει (επισήμως) στην Ελλάδα, καθώς η Microsoft μάλλον μας έχει ψυλλιαστεί ότι δεν την χωνεύουμε και θέλει να μας κάνει να νιώθουμε ημιπαράνομοι, νομίζοντας πως την εξαπατούμε αγοράζοντας Live κάρτες της  μέσω Αγγλίας.  

Τέλος πάντων…

Για να επανέλθω στο θέμα μας, ένα game που κοστίζει περίπου 45 ευρώ και έχει δυο ιστορίες εξίσου δυνατές με αυτήν του αυθεντικού GTA IV, με ενήλικο σενάριο και εξαιρετικό μπόλιασμα σ τον κόσμο του Niko Belic, μόνο συγχαρητήρια αξίζει. Αμφότερα τα επεισόδια είναι απαλλαγμένα από κάθε ίχνος φιλοσοφίας «φτιάχνω game, παιδάκια θα το παίξουν». Ναρκωτικά, διαφθορά αλλά και περίπλοκες σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών δεν γίνονται τροφή στα κλασικά στερεότυπα μυθοποίησης ή διαπόμπευσης. Πρόκειται για μια ωμή, σκληρή και ρεαλιστική περιγραφή, από τη μια των συμμοριών μηχανόβιων (The Lost And The Damned) και από την άλλη του γκλαμουράτου κόσμου των clubs (The Ballad Of Gay Tony).

Πραγματικά, είναι μια από τις λίγες φορές που θεωρώ πως ένας τίτλος έχει υποτιμηθεί πιο πολύ και από την αξία του τιτανοτεράστιου Τόργκελε όταν έφυγε από τον ΠΑΟ για τον ΠΑΟΚ. Παίζω όσο προλαβαίνω, λοιπόν, γιατί σύντομα θα πρέπει να βρω χρόνο για το Avatar, αλλά και για το «Grand Theft Assassin’s Πρέκας», δηλαδή το Saboteur. Αν και έχω βαρεθεί ελεεινά τα παιχνίδια με την εποποιία του '40, αυτό μοιάζει κάπως ξεχωριστό. Θα δείξει…

Warfare 2 (μέσα σε 2 μέρες και με λίγες ώρες gaming σε κάθε μία από αυτές) και έφτασε η ώρα να μιλήσω πιο ελεύθερα και από την  Έλενα Βέντη σε μεσημεριανάδικο. Από το λανσάρισμα του τίτλου, διάβαζα σε έντυπα και στο internet κάθε είδους βαρύγδουπη κριτική, αφορισμούς για το «προκλητικό» και μη political correct περιεχόμενο, πικρόχολα σχόλια για το σύντομο της διάρκειάς του, αλλά και διθυραμβικά reviews για τον πιο πολυαναμενόμενο τίτλο της δεκαετίας (σιγά πια, δεν έβγαλε και το «Ρετιρέ 2» ο Δαλιανίδης). Έχοντας ακόμα στο σαλόνι μου τον καπνό από την μπαρουτοκαπνισμένη κάνη του AK-47 μου, ένα έχω να πω: το Modern Warfare 2 είναι πιο απολαυστικό από κρέπα σοκολάτα-μπανάνα με μπισκότο και καραμέλα. Από το πρώτο δευτερόλεπτο, σενάριο και gameplay σε βάζουν στη μέση, σε αρπάζουν από τα μαλλιά και ξεκινούν να σε γρονθοκοπούν στο στομάχι. Κι αυτό συμβαίνει αδιάκοπα, μέχρι το φινάλε (το οποίο δύσκολα προβλέπει κανείς μέχρι τα μισά του παιχνιδιού). Κάθε πίστα είναι σκηνοθετημένη μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, ενώ ο καταιγιστικός ρυθμός και η ιντριγκαδόρικη (αν και ελαφρώς χολιγουντιανή) ιστορία σε κάνουν να μην θες να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από την τηλεόραση.

Ουκ εν τω πολλώ το ευ

Όχι, δεν είδα διπλή δόση βραδινού Λιακόπουλου και άρχισα τα αρχαία ελληνικά. Απλά εκφράζω εμφατικά και με αρχαιοπρέπεια τον χλευασμό μου απέναντι σε όσους κράζουν το γεγονός πως το single player campaign είναι ιδιαίτερα σύντομο. Μιλάμε για 5-6 ώρες διάρκειας που κάθε τους λεπτό, όμως, είναι δουλεμένο μέχρι εξοντώσεως. Μπορεί να μην είμαι ο Κουτσογιαννόπουλος, αλλά δεν γνωρίζω πολλές blockbuster ταινίες δράσης  που να έχουν καλύτερη σκηνοθεσία από το Modern Warfare 2. Και ναι, προτιμώ να δώσω 60-70 ευρώ για 5 αξέχαστες ώρες gaming παρά 40 ευρώ για τίτλους που αδειάζεις γεμιστήρες εν μέσω χασμουρητών σε επαναλαμβανόμενους εχθρούς, δίχως να υποθέτεις το γιατί. Πολυδιαφημισμένα games που σε κάνουν να κλαις ακόμα και τα λεφτά της μονοήμερης ενοικίασης από το συνοικιακό video-club σου, δυστυχώς δεν σπανίζουν στις μέρες μας. Το Modern Warfare 2 σίγουρα δεν είναι ένα από αυτά…

Ρε Μπιν Λάντεν, τι να κάνω, που δεν ξέρω να οδηγώ αεροπλάνο….

Ήδη πλήθος ΜΜΕ στο εξωτερικό έσπευσε να καταδικάσει αρκετές σκηνές του παιχνιδιού ως προκλητικές και άξιες απαγόρευσης. Βούτυρο στο ψωμί των δημιουργών, οι οποίοι έσπευσαν να προσθέσουν στο ξεκίνημα του παιχνιδιού μια αστεία ερώτηση του τύπου «είσαι σίγουρος πως δεν θες να παραλήψεις σκηνές που μπορεί να θεωρηθούν ενοχλητικές ή προσβλητικές;» - η χαρά του marketing εν ολίγοις! Δεν είδα βέβαια ποτέ την ίδια ερώτηση σε games που τηγάνιζες βιετναμέζους ή έστελνες κομουνιστές Ρώσους να συναντήσουν τον Λένιν εκεί ψηλά, σε αντικαπιταλιστικά λιβαδάκια. «Η ιστορία γράφεται από τους νικητές», ρήση η οποία άλλωστε επιστρατεύεται και μέσα στο παιχνίδι… Τουλάχιστον το νέο Call of Duty κρατάει και κάποιες, έστω παιδικές, αποστάσεις από τα φιλοαμερικανικά σενάρια «καλών αμερικάνων - κακών τρομοκρατών».  Θα έλεγα περισσότερα, αλλά αν και φανατικός των spoilers, θα κρατηθώ για την ώρα…

Δεν σε χάλασε Χόλυγουντ

Η βιομηχανία της ψυχαγωγίας αλλάζει και ήδη το φαινόμενο του Modern Warfare αποτελεί προπομπό εξελίξεων. Τα games παύουν να είναι το αποπαίδι του κινηματογράφου, είναι μια ξεχωριστή τέχνη, ένας τρόπος έκφρασης και ψυχαγωγίας με πολύ μεγαλύτερη δύναμη από ότι θέλουν να του επιτρέψουν. Έρχονται ακόμα πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις, όπως αυτή του Heavy Rain για PS3, που σκαλί-σκαλί μεταλλάσσουν το τοπίο στον χάρτη της βιομηχανίας διασκέδασης. Οι παραγωγές γίνονται πιο προσεγμένες, το κοινό πιο μεγάλο και ελπίζουμε κάποια στιγμή και το κόστος του προϊόντος πιο φθηνό. Αν και οι λίγες ώρες του Modern Warfare 2 (βλέπετε δεν αναφέρω καν multiplayer και spec ops mode, χασμουριέμαι και μόνο στη σκέψη τους) στοιχίζουν όσο 5 CDs των Motorhead ή ένα μισομπούκαλο στην Καρουσάκη (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, που έλεγε κι ο παππούς μου),  νομίζω πως είμαστε σε καλό δρόμο. Θα κλείσω το post μου με ένα φιλοσοφικό ερώτημα, τροφή για σκέψη στους τολμηρούς του πνεύματος: «Αν ο Κηπουρόπουλος ήταν video-game, θα ήταν το…;»  . Το Tubaruba σε Amstrad CPC, ίσως;

Ίσως είναι η πρώτη φορά στην πολυτάραχη ζωή μου που μια περιπέτειά μου που ξεκινά με αφορμή τα Windows, καταλήγει σε οργή εναντίον οποιουδήποτε άλλου εκτός της Microsoft. Ας ξετυλίξουμε όμως τον συναρπαστικό (χασμουρητά ακούγονται ήδη στο background)  μίτο της hardware ιστορίας μου από την αρχή.  Τα πάντα ξεκίνησαν όταν αποφάσισα να εγκαταλείψω τα επιτυχή (παραδόξως) πειράματα με την beta έκδοση των Windows 7 που είχα εγκαταστήσει σε έναν εξωτερικό e-sata σκληρό δίσκο και να προχωρήσω με τυμπανοκρουσίες στην επίσημη εγκατάσταση των Windows 7 Ultimate στον κανονικό σκληρό μου δίσκο. Καθώς όμως το μικρό ψηφιακό τσαρδάκι μου των μόλις 500GB ασφυκτιούσε υπό το βάρος τεραστίων ποσοτήτων σοβαρού επιστημονικού υλικού (πχ εκτενή videos από εναλλακτικές και μάλλον αποτυχημένες απόπειρες γονιμοποίησης θηλυκών ωαρίων από πλήθος αρσενικών δοτών – μακρινή κάμερα πάντα), θεώρησα πως έφτασε η στιγμή να προσθέσω έναν δεύτερο σκληρό δίσκο στο μηχάνημά μου. Πετάχτηκα μέχρι το κοντινότερο κατάστημα και σαν σχολιαρόπαιδο που αγοράζει τα πρώτα του χαρτάκια Panini, απέκτησα με ενθουσιασμό έναν 500άρη SATA Western Digital. Στο δρόμο για το σπίτι, ασπρόμαυρα πλάνα από τις εποχές που παίζαμε με τα jumperάκια Master – Slave με τσιμπιδάκια και κοπανάγαμε τα καλώδια IDE για να κουμπώσουν σωστά ήρθαν στο μυαλό μου... “Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν”, αναλογίστηκα, με μια δόση μαζοχιστικής νοσταλγίας. “SATA, δυο κουμπωτά καλωδιάκια, σαν να προσθέτεις memory card στο Xbox, σαν να ζητάς σωστή σέντρα από τον Νίνη...”.

Το σασί με τις τρελές

Μόλις άνοιξα το κουτί του PC μου, οι πρώτοι ψύλλοι άρχισαν να κάνουν την είσοδό τους με rappel στα αυτιά μου. Άφθονος χώρος για σκληρούς δίσκους στο κουτί, μα όλες οι είσοδοι μπλοκαρισμένες. Καλώδια, μνήμες, κάρτα γραφικών, όλα είχαν βαλθεί να κλείσουν στο νέο μου σκληρό δίσκο τον δρόμο προς την ήσυχη φωλίτσα του. Για είσοδο από μπροστά δεν το συζητάω, έπρεπε να ξηλώσω 500 βίδες για να βγει η πρόσοψη, ούτε ζώνη αγνότητας να ήταν. Έπειτα από αρκετές απόπειρες που παραλίγο να μου στοιχίσουν μερικές εκατοντάδες ευρώ (καθώς λίγο ακόμα, κάτι θα θρηνούσα πάνω στη motherboard από το τράβα-σπρώξε), ξεκίνησα το ξήλωμα. Απελευθέρωσα τα καλώδια από τα πιαστράκια τους, αφαίρεσα τις μνήμες μία-μία και ήμουν στο τσακ να πετάξω έξω και την κάρτα γραφικών, μέχρι που με μια επιδέξια κίνηση που θα ζήλευε και ο πιο φιλόδοξος μαθητευόμενος ταχυδακτυλουργός του Uri Geller, ο σκληρός δίσκος γλίστρησε (αλάδωτος) στη θέση για την οποία προοριζόταν. Ακολούθησε το δράμα της σύνδεσής του, καθώς συνειδητοποίησα πως από τις 6 συνολικά θέσεις SATA της motherboard, οι μισές σχεδόν ήταν άχρηστες γιατί κρύβονταν από την κάρτα γραφικών και από μη μετακινήσιμα καλώδια. Κακοσχεδιασμένη motherboard; Φτηνιάρικο κουτί ελληνικής αλυσίδας retail; Όλα έβαλαν το λιθαράκι τους να μου σπάσουν τα νεύρα...

Παραληρήματος ξεκίνημα, νέοι αγώνες

Και ρωτώ ευθέως και ευθαρσώς: αν εγώ, ο άνθρωπος που έστηνε PC για τους Ζαπατίστας στα βάθη της ζούγκλας στο Μεξικό, εκνευρίζομαι όταν θέλω να αγοράσω κάτι για να επεκτείνω την λειτουργικότητα του PC μου, τότε ο μέσος καταναλωτής τί πρέπει να κάνει; Να πηγαινοφέρνει το 15κιλο PC του στα καταστήματα όποτε θέλει να προσθέσει οτιδήποτε; Μήπως οι  κατασκευαστές θα πρέπει να σκεφτούν τη δημιουργία υπολογιστών που οποιαδήποτε επέκταση να είναι όντως plug 'n' play; Γιατί πχ να μην υπάρχουν έτοιμα τα καλωδιάκια προς κούμπωση (όπως λέμε φούντωση) και ο σκληρός δίσκος να μπαίνει συρταρωτός, βλέπε NAS; Σε τί κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Τσιαμτσίκα; Και γιατί ο Κλάδης ήδη υποψιάζεται πως όλα τα παραπάνω αποτελούν απλά μια σαχλή δικαιολογία που καθυστέρησα τόσο να γράψω στο blog μου; Ε όχι λοιπόν, δεν θα τον αφήσω να μετατρέψει σε κάτι τόσο ευτελές αυτό το δριμύ κατηγορώ κατά της IT βιομηχανίας , που αντί να αναζητά τρόπους να προκαλεί τους χρήστες να γίνουν καταναλωτές εν μέσω κρίσης, εφευρίσκει μονίμως νέες μεθόδους να τους τσακίζει την χαρά κάθε αγοράς. Γιατί η οικονομία των 10 ευρώ για τους retailers σε ένα κακοσχεδιασμένο σασί, μπορεί να προκαλέσει την απώλεια αρκετών εκατοντάδων ευρώ στο μέλλον, όταν ο χρήστης θέλει να προσθέσει νέο δίσκο, παραπάνω μνήμες ή ένα blu-ray drive και το αποφεύγει γιατί δεν ξέρει πως να το κάνει εύκολα...