Sony (και ντε) Move

Το αποκαλύπτω τώρα κι ας χάσει το αποκλειστικό ο Γρηγόρης Μπάκας: ο Κλάδης κρατάει την οικογένειά μου όμηρο και με αναγκάζει να αφήνω στην άκρη την οργάνωση του νέου αντάρτικου στα υψίπεδα της Βολιβίας για να γράψω στο blog μου. Το παραδέχομαι, είχα καιρό να εμφανίσω τον αστεροφόρο μπερέ μου στη βιτρίνα των byteme blogs αλλά κάτι ο καταιγισμός νέων τίτλων, κάτι τα φρέσκα (?) kinecto-move χειριστήρια, κάτι η αποχώρηση της Ελίνας από το Big Brother με έχουν κάνει να κουμπώνω χαπάκια καφεΐνης για να αντεπεξέλθω. Και μιας και δεν τα λέμε όσο συχνά θα ήθελα λατρεμένοι μου σύντροφοι, θα τα πω μαζεμένα να ξεμπουκώσω σαν δεξί μακρινό σουτ του Βύντρα (που το δοκιμάζει 3 χρόνια για να του κάτσει σε ένα ματς).

Τον τελευταίο καιρό, λοιπόν, δυο είναι οι αγαπημένες μου ασχολίες: να δοκιμάζω παιχνίδια με “Move Features” και μετά να γκρινιάζω για αυτά. Έχω δοκιμάσει κάθε πιθανή παραλλαγή, με ένα χειριστήριο Move, με δύο, με ένα Move συν ένα Move Navigation Controller, μέχρι και Move με απλό Sixaxis δοκίμασα πάνω στην μανία των new age χειριστηρίων που με κατέλαβε. Θα σταθώ κυρίως σε δυο games, αντιπροσωπευτικά του νέου τοπίου που διαμορφώνεται, το “The Fight” και το “NBA 2K11”.

Να ξεκαθαρίσω εξ αρχής τη θέση μου για να μην παρεξηγηθώ στη συνέχεια, πιστεύω και σκοπεύω να υπερασπιστώ την άποψή μου και ένοπλα πως το NBA 2K11 είναι απλά το καλύτερο Sports Sim που έχει βγει από εποχής “Emlyn Hughes International Soccer” και έπειτα. Η φετινή του έκδοση είναι σχεδόν αψεγάδιαστη, ρεαλιστική και πιο απολαυστική από το να βλέπεις τον Κηπουρόπουλο να τρώει παϊδάκια (μην κλαις άδικα μικρέ Γιαννάκη, έχω βάλει διαλυτικά). Έχοντας παίξει τις εκδόσεις για PC και XBox 360 είπα να δοκιμάσω και τα Move Features στο PS3 μόνο και μόνο για να επιβεβαιωθώ πως απλά προστέθηκαν για να χαρεί η Sony. Η χρήση του Move δεν προσθέτει απολύτως τίποτα στο gameplay, αντιθέτως αφαιρεί ακρίβεια από τους επαγγελματικούς χειρισμούς ενός μεγάλου μαγίστρου του αθλήματος όπως η αφεντιά μου (παράλληλα, αφαιρεί και αρκετούς πόντους αξιοπρέπειας αν παίζετε με ανοιχτές κουρτίνες). Γιατί όλα αυτά; Μα γιατί στο συγκεκριμένο παιχνίδι το Move το μόνο που κάνει είναι να υποκαθιστά κατ’ουσίαν τον ωραιότατο και βολικότατο δεξιό μοχλό του sixaxis. Ποιος ο λόγος να κάνω άγαρμπα tilt στον αέρα με ένα φεγγοβόλο χειριστήριο αντί να κουνάω με μαεστρία έναν μοχλό; Η εν λόγω εκμετάλλευση των αρετών του Move δεν έχει τίποτα παραπάνω να προσφέρει από την δυνατότητα tilt που έχει το ίδιο το sixaxis και πήγε άκλαφτη μόλις διαπιστώθηκε πόσο κουράζει-εκνευρίζει τους παίκτες η χρήση της.

Αντιθέτως, ένα game που κατά τα άλλα αποτελεί μια ωδή στην μετριότητα, το “The Fight”, κατορθώνει να γίνει απείρως απολαυστικότερο όσον αφορά στη χρήση του νέου χειριστηρίου της Sony. Πρόκειται για ένα στεγνό street boxing game όπου παίρνοντας στα χέρια σας δυο Move μεταφέρετε 1-1 τις κινήσεις σας στα χέρια του ψηφιακού alter ego σας. Ότι κίνηση κι αν κάνετε, αυτή πραγματοποιείται και στην οθόνη, δίνοντάς σας κίνητρο να ξυλοφορτώσετε για τα καλά τον κοπανιστό αέρα που βρίσκετε ανάμεσα σε εσάς και την τηλεόρασή σας. Αν και σε γενικές γραμμές υπερηφανεύομαι πως το ποτό με έχει σώσει από τον αθλητισμό, ομολογώ οτι το συγκεκριμένο παιχνίδι με ώθησε να κάψω αρκετές θερμίδες (τις μετράει άλλωστε!) και να μετριάσω τις ανησυχίες μου σχετικά με τα Move-oπαίχνιδα.

Φέρτε μου πίσω τα κουμπάκια!

Είναι γεγονός πως το Move δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα καλό Wii Motion Plus, όπως είναι εξίσου προφανές πως το πιο “ενήλικο” PS3 θα μας δώσει Move παιχνίδια που το Nintendo Wii δεν μπορούσε να μας δώσει ποτέ γιατί δεν το αφήνει η μαμά του. Είναι επίσης γεγονός πως μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά το τελευταίο που θέλω είναι να μετακινώ το τραπεζάκι του σαλονιού και να χοροπηδάω σαν κατσικάκι που δραπέτευσε από reality μαγειρικής στο σαλόνι μου, κουνώντας τα χέρια μου σαν το γραφικό μυστακοφόρο port του Super Mario σε τροχονόμο που ρύθμιζε χθες το πρωί την κυκλοφορία στην Κηφισίας και Τζαβέλα. Θέλω να λιώσω στον καναπέ μου και να κουνάω μόνο τα ακροδάχτυλά μου και σε επιλεγμένες στιγμές δράσης τα βλέφαρα. Γιατί gaming είναι το κουκλοθέατρο που ελέγχεις τη μαριονέτα, δεν υπάρχει λόγος να το μετατρέψουμε σε θέατρο σκιών με εμάς τον καραγκιόζη αμισθί. Gamepad και πάλι gamepad, εκτός και αν η αναγνώριση κίνησης αλλάζει ουσιαστικά το gameplay (δεν θα με χάλαγε π.χ. να έχω στα χέρια μου τις λεπίδες του Kratos ή τα εξάσφαιρα του Marston). Εν αναμονή του Kinect, ένα είναι σίγουρο: μέχρι τα Χριστούγεννα δεν θα μας έχουν αφήσει φράγκο στο πορτοφόλι. Με βλέπω να στολίζω Move για τις γιορτές, ή virtual δέντρο δίπλα από το avatar στο Xbox Live (και μάλιστα ελληνικό επιτέλους, τζάμπα το τριαράκι που νοίκιαζα τόσα χρόνια στη Χαβάη για να έχω live account...).