Cheers Toon, thanks for the memories…

Την τελευταία τριετία, κάθε χρόνο, κάθε τέτοια μέρα είναι η χειρότερή μου. Τελευταία βραδιά απόψε στο Newcastle πριν πάρω το αεροπλάνο της επιστροφής. Μόνο που αυτή η φορά είναι ξεχωριστή, διαφορετική από τις άλλες, αφού αύριο θα είναι η τελευταία φορά που κάνω το δρομολόγιο NCL-ATH. Τέλος. Και πώς χωράς τρία χρόνια ζωής σε τρεις βαλίτσες…;

Το θέμα φυσικά δεν είναι όοοοολα αυτά που πέταξα και συνεχίζω να πετάω ή εκείνα που θα μείνουν εδώ «προίκα» στον Νότη και την αδελφή μου που –ευτυχώς- συνεχίζει την παρουσία του Κηπουροπουλέικου στον αγγλικό βορρά. Αυτό που μετράει είναι όλα αυτά που έζησα αυτά τα τρία χρόνια εδώ πάνω και αυτά δεν χωράνε σε καμιά βαλίτσα. Και κοντέινερ να μου ‘διναν, πάλι δεν θα χωρούσαν. Και μολονότι όσους ξέρω να έφυγαν από εδώ το έκαναν έχοντας βαρέσει Μπιρ Αλλάχ, εγώ πάλι δεν θυμάμαι να ‘χω περάσει πιο νταουνιασμένη και μουρτζουφλιάρικη μέρα τα τελευταία τέσσερα-πέντε χρόνια.

Άντε να τη συγκρίνω με τις φωτιές πρόπερσι, όταν είχα δει το δάσος απέναντι απ’ το σπίτι μου να γίνεται παρανάλωμα σε λίγες ώρες, αλλά αυτό ήταν «μπαμ και κάτω», ούτε που προλαβαίνεις να το σκεφτείς –γιατί τρέχεις να αρπάξεις τις μάνικες και όπου σε βγάλει. Αυτό εδώ μοιάζει με την εξέλιξη του χρονικού ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Δεν βαριέσαι. Έμαθα πολλά εδώ πάνω. Η πλάκα είναι ότι δεν μπορώ να απαριθμήσω τρία απ’ αυτά (π.χ. έμαθα ποδήλατο, συνήθισα το τσάι ή δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο) αλλά το αισθάνομαι, το νιώθω, πώς το λένε, κάτι έχει αλλάξει.

Δεν συνηθίζω να δένομαι με μέρη, τοποθεσίες, χώρους. Όσο «πεζό» κι αν ακουστεί, το σπίτι μου είναι εκεί που βρίσκεται ο σκληρός μου δίσκος και με δεδομένο ότι δουλειά κάνω από laptop, ελάχιστα με ενδιαφέρει το πού βρίσκομαι, τουλάχιστον στη φάση που είμαι τώρα. Προς Θεού δεν σημαίνει ότι δεν αγαπώ το σπίτι μου, το χωριό μου, τη γειτονιά μου ή οτιδήποτε άλλο τέτοιο. Όμως με το Newcastle ρε γαμώτο δέθηκα και το πρόβλημα δεν είναι ότι το αγάπησα. Το πρόβλημα είναι ότι νομίζω πως κι αυτό μ’ αγάπησε τελικά… Έχω ακόμα ορισμένα πραγματάκια να τελειώσω με τα μαζέματα εδώ. Δεν νομίζω όμως ότι θα μπορέσω να αντισταθώ σε μια τελευταία βόλτα δίπλα στον Tyne. In fact… έφυγα.

Cheers Toon, thanks for the memories.

Fortiter Defendit Triumphans