«Του τη φέραν’ του Μιχάλη μια βραδιά στην Αμφιάλη»

«Ποιος του φταίει του Μιχάλη; Το ξερό του το κεφάλι», που λέει και το τραγούδι. Για να μην την πατήσω σαν τον περί ου ο λόγος Μιχάλη λοιπόν, προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου, όσο μου μένει ακόμα χρόνος, να πάρω ό,τι παιχνίδι έχω βάλει στο μάτι από εδώ, πριν επιστρέψω δηλαδή στην Ελλάδα. Και εδώ είναι που συναντώ ορισμένες αντικειμενικές δυσκολίες.

Σαν καταναλωτής είμαι δύσκολος, μα πολύ δύσκολος αδερφάκι μου. Τόσο καιρό ας πούμε, είχα «μπανίσει» το Assassin’s Creed II το οποίο ήθελα σε κάποια φάση να παίξω με την ησυχία μου. Δεν το έπαιρνα. Ο λόγος; Το είχα βρει στις £15 και μου φαινόταν ακριβό. Όταν το ξετρύπωσα με £12 φυσικά, βαράτε βιολιτζήδες, πάρτι έκανα. Το θέμα δεν είναι όπως αντιλαμβάνεστε οι £3 που φτάνουν-δεν φτάνουν για κάνα-δυο wraps αλλά το «γαμώτο» της υπόθεσης και η ηθική ικανοποίηση που προσφέρει η σκέψη «ναι ρε φούστη, είχα δίκιο τελικά που περίμενα». Έλα που όμως κάνοντας τον δύσκολο στο Assassin’s με τις £15, μπαίνω και βλέπω ότι στο Πλαίσιο φερ’ ειπείν το ίδιο παιχνίδι πωλείται προς 37€. Και τέζα ο Πετράκης.

Το ίδιο έκανα και με τα άλλα δύο παιχνίδια που μου ‘ρθαν χθες και για τα οποία και πάλι έκανα υπομονή μέχρι να πέσει η τιμή τους: το Just Cause 2 και το Blur –£17,99 έκαστο. Σε περίπτωση που τα καβάτζωνα μία βδομαδούλα μετά, όντας στα πάτρια εδάφη, με ένα πενηντάρικο το καθένα θα έλεγα κι ευχαριστώ. Και ο κυρ Θάνος πέθανε παραπονεμένος γιατί τελευταία πέρναγε φτώχιες ο καημένος αλλά τουλάχιστον αυτός είχε κι ένα μπαγλαμά να βάλει ενέχυρο. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, τις τελευταίες μέρες περνάω ώρες μπροστά στον καθρέφτη, αφ’ ενός θαυμάζοντας την ομορφιά μου και φτύνοντάς με να μην αβασκαθώ (τέτοιο φτύσιμο είχα να ρίξω από πέρυσι το καλοκαίρι σε έναν ταρίφα που με είχε κλείσει στην Κηφισίας), αφ’ ετέρου προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου να κάνει την καρδιά του πέτρα και να πάρει το Red Dead Redemption και το Dragon Age: Origins με £25 και £11 αντίστοιχα όσο προλαβαίνει…

Σάββατο βράδυ και μετά από μια ωραία και χαλαρωτική βόλτα, κομματάκι σε δυνατό τέμπο -απλά δείτε το video clip, ποιο PES και ποιο FIFA μου λέτε μετά...

Υ.Γ.    Πάει ένας χωρικός στον Χότζα να του πει το πρόβλημά του. «Χότζα μου στο σπίτι έχουμε πρόβλημα. Μένω με τη γυναίκα μου, τα πέντε παιδιά μου και τα πεθερικά μου και όλοι αυτοί σε ένα δωμάτιο που είναι η παράγκα μου δεν χωράνε με τίποτα. Τι να κάνω»; «Μην ανησυχείς», του λέει σκεπτικός ο Χότζας, «Πάρε την κατσίκα σου και βαλ’ τη κι αυτή μέσα στην παράγκα και θα δεις». Προβληματισμένος ο χωρικός φεύγει για να επιστρέψει μετά από μια βδομάδα: «Χότζα μου, τα πράγματα έγιναν αφόρητα, δεν χωράμε που δεν χωράμε, η κατσίκα βρωμοκοπάει κιόλας και βελάζει κι από πάνω», του λέει. «Κανένα πρόβλημα, πάρε και τον γάιδαρό σου και βαλ’ τον κι αυτόν μέσα», του απαντά ο Χότζας και παρά τις ενστάσεις του, ο χωρικός φεύγει. Μετά από μερικές μέρες επιστρέφει σε άθλια κατάσταση: «Χότζα δεν πάει άλλο, η κατάσταση έχει γίνει απελπιστική», παραπονιέται. «Όλα πάνε καλά», αποκρίνεται ο Χότζας, «Θα βάλεις και τις κότες σου τώρα και θα δεις που όλα θα διορθωθούν». Μια και δυο, ο φουκαράς κάνει ότι του λέει και σε μια βδομάδα είναι και πάλι εκεί, μόνο που αυτή τη φορά είναι έτοιμος να σκοτώσει τα πεθερικά του και να πουλήσει τα παιδιά του. «Ωραία», του κάνει ο Χότζας. «Τώρα βγάλε την κατσίκα, το γαϊδούρι και τις κότες από το σπίτι και έλα σε μια βδομάδα να με δεις». Περνούν οι μέρες και τσουπ, πράγματι εμφανίζεται ξανά ο χωρικός. Με το που βλέπει τον Χότζα του φιλάει τα πόδια: «Χότζα μου, δόξα τω Γιαραμπή να ‘σαι καλά, τέτοια άνεση στο σπίτι δεν είχαμε ξαναδεί»!
Ε, αντικαταστήστε ό,τι χρειάζεται με έννοιες τύπου «πτυχιακή», «δουλειά» και «Πέτρος» και κάντε τους συσχετισμούς.

Υ.Γ.2    Τιμοκατάλογος κομμωτηρίου Vidal Sassoon στο Newcastle. Με τις £7 που δίνω έδινα για κούρεμα στο μπαρμπέρικό μου, να φανταστώ ότι δεν παίρνω ούτε καφέ…