gamescom 10: Ημέρα… -1η!

«Εντάξει μωρέ, δυο άτομα θα πάτε φέτος, χαλαρά θα είναι, όλη μέρα με μια Kölsch κι ένα Bratwurst στο χέρι θα τη βγάζετε, χαζεύοντας τα καραβάκια στο Ρήνο…». Πόσες φορές το ακούσαμε αυτό, ρε συ Πέτρο, μέχρι το Δεκαπενταύγουστο; Σίγουρα πολύ περισσότερες από τις ώρες που κοιμηθήκαμε συνολικά το τελευταίο 8ήμερο, πάντως…

Τέλος πάντων, επειδή δεν μου αρέσει να γκρινιάζω (εντάξει, μου αρέσει, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να το κόψω πια, κοντεύω τα 30…), δεν θα αναλύσω την ταλαιπωρία που περιλάμβανε μια ακόμα εξόρμηση του byteme. Άλλωστε όσοι μας διαβάζατε από τον πρώτο μήνα ζωής μας, θα παρατηρήσατε πως σε αντίθεση με πέρσι, στη φετινή gamescom έκοψα τις ημερήσιες ανασκοπήσεις, με το σκεπτικό ότι φέτος δεν χρειάζονται, αφού έχουμε τα blog μας. Αμ δε, αφού ο χρόνος δεν έφτανε ούτε για ύπνο, πόσω μάλλον για συγγραφή bl… α, ναι, είπαμε δεν γκρινιάζω πια…

Για αυτό λοιπόν, αφού φέτος ως «παλιός» δεν είχε νόημα να το παίξω Δούσης όπως πέρσι, θα περιοριστώ στην περιγραφή της ελεύθερης μέρας που προηγήθηκε της έκθεσης όταν και οι Δίδυμοι Πύργοι του byteme ήσαν απλοί τουρίστες…

Καταρχάς, η συγκίνηση ήταν τεράστια από το πρωί, αφού οι δυο άγρυπνοι συντάκτες (εγώ για δυο νύχτες, ο Πέτρος για μια) επανασυνδεθήκαμε μετά από σχεδόν ένα τετράμηνο επικοινωνίας μέσω MSN και Skype. Μετά τις απαραίτητες φιλοφρονήσεις («Διπλός έγινες, Νότη μου…», «Κι εσύ πάχυνες Πέτρο μου, σαν βόδι είσαι…»), αφήσαμε τα πράγματα στο ξενοδοχείο και αφού ξεπεζέψαμε, είπαμε να κάνουμε την καθιερωμένη βόλτα στο κέντρο της πόλης, το οποίο άλλωστε ήταν μόλις 5’ με τα πόδια.

Δυστυχώς, τα περισσότερα καταστήματα, μουσεία κ.λπ. ήταν κλειστά, κάτι που κι εμείς το μάθαμε από μια Ελληνογερμανίδα που μας άκουσε να μιλάμε Ελληνικά και μας ρώτησε αν πράγματι ήταν όλα κλειστά γιατί ήταν… Δευτέρα. Οπότε, Μουσείο Σοκολάτας γιοκ για τον Πετράκη, ο οποίος αρκέστηκε στο να τρέξουν τα σάλια του βλέποντάς τη βιτρίνα του απ’έξω.

Επειδή όμως έπρεπε να κάνουμε κάτι για τα σάλια του Πέτρου που έτρεχαν, είπαμε να πάμε να τσιμπήσουμε κάτι στις όχθες του Ρήνου ως καλοί mainstream τουρίστες. Έτσι, κάτσαμε σε μια που υποτίθεται πως τα πάντα ήταν «μαγειρεμένα με αυθεντικές μεσαιωνικές συνταγές» και… τσιμπήσαμε λιγάκι.

Για να τα χωνέψουμε, είπαμε να πάμε μια ακόμα βόλτα στα γραφικά σοκάκια της πόλης, μέχρι που πέσαμε σε ένα… LEGO-κατάστημα! Γνωρίζοντας πως ο Χαρούλης θα σκάσει από τη ζήλεια του, σας πληροφορώ πως πέρα από τα κλασικά πακέτα, υπήρχαν χιλιάδες χύμα LEGO-τουβλάκια τα οποία αγόραζες στην κυριολεξία με το κιλό (δεν κάνω πλάκα, είχε ποτηράκια όπως σε μεγάλα μαγαζιά με ζαχαρωτά τα οποία τα γέμιζες όσο και με ό,τι ήθελες!).

Μέχρι και τα δικά σου ανθρωπάκια μπορούσες να φτιάξεις και μετά να τα αγοράσεις κάνοντας συνδυασμούς από εκατοντάδες διαφορετικά κομμάτια, λες και ήταν κάποιο LEGO-παίχνιδο σε κονσόλα! Το κορυφαίο όμως ήταν οι πάγκοι όπου μπορούσες να φτιάξεις τα δικά σου αριστουργήματα και παραδόξως οι ενήλικες ήταν ήμασταν πολύ περισσότεροι από τα πιτσιρίκια. Υποσχεθήκαμε ότι θα ξαναπάμε μέσα στην επόμενη βδομάδα για τις απαραίτητες αγορές, αλλά από την άλλη ποτέ δεν φημιζόμασταν για το ότι κρατάμε τις υποσχέσεις μας.

Μετά από τόση σκληρή δουλειά και τόσο χτίσιμο, λογικό ήταν να μας πιάσει μια κρίση υπογλυκαιμίας. Βρήκαμε λοιπόν ένα ιταλικό παγωτατζίδικο (4/5 παγωτατζίδικα ήταν ιταλικά ή έστω «ιταλικά») και… ξανατσιμπήσαμε!

Όσο για το βράδυ, το μόνο που έμενε ήταν να… τσιμπήσουμε και κάτι και πιο ήταν το καλύτερο μέρος από τον κυρ-Κώστα στο Friesenplatz τον οποίο είχαμε επισκεφθεί και πέρσι, αλλά φέτος έγινε το επίσημο φαγάδικο -σχεδόν- σύσσωμης της ελληνικής αποστολής. Έτσι, βρεθήκαμε εκεί παρέα με -σχεδόν- όλους τους υπόλοιπους εκπροσώπους του ελληνικού ειδικού Τύπου που είχαν έρθει από Δευτέρα, με την ευκαιρία μεταξύ άλλων και του αγώνα Manchester United – Newcastle United. Δυστυχώς έπεσα για μια ακόμα φορά μέσα στα προγνωστικά μου, αφού το διόλου αισιόδοξο 3-0 που είχα προβλέψει ήρθε πράγματι (τουλάχιστον βάλαμε τα διπλάσια στην Aston Villa, προχθές).

Κάπου εκεί όμως, αποφασίσαμε να παραλείψουμε τη βραδινή έξοδο. Κάτι η κούραση του ταξιδιού, κάτι τα ξενύχτια που είχαν προηγηθεί και –το κυριότερο- αυτά που θα ακολουθούσαν, μας ανάγκασαν να ολοκληρώσουμε εκεί την πρώτη βραδιά μας στην Κολωνία…