Αουφίντερζεν (ή όπως διάολο το λένε, σιχτήρ)

Λείπεις απ’ το περασμένο Σάββατο, σαν να λέμε δέκα μέρες. Έχεις φάει την ταλαιπωρία του αιώνα στο ενδιάμεσο έχοντας κοιμηθεί φυσιολογικά (aka τουλάχιστον ένα εξάωρο) μόλις τις τελευταίες δύο μέρες. Παρ’ ότι δεν πίνεις καφέ, έχεις φτάσει σε σημείο να σε πάρει ο ύπνος έχοντας μόλις πιει espresso. Και μετά απ’ όλα αυτά, είσαι στο αεροδρόμιο, περιμένοντας την πτήση σου που φεύγει σε δύο-δυόμιση ώρες, έχοντας γράψει τον κώλο σου και συνεχίζοντας απτόητος. Αν όλα πάνε καλά και με λίγη τύχη, αργά το βράδυ θα είσαι σπίτι. Τι σκέφτεσαι να κάνεις;

Να κοιμηθείς μέχρι το πρωί της μεθεπόμενης μέρας; Μπαααα, αυτό το σκέφτονται όλοι, πρωτοτύπησε λιγάκι ντε! Να φας του σκασμού; Να λείπει, έχεις φάει πρωινό, αύριο πάλι. Να κάνεις ένα καυτό μπάνιο και να χαλαρώσεις; Μα διάολε, αυτό είναι το τελευταίο που θες! Όταν έχεις deadline (με έμφαση, πάντα, στο «dead») για την 1η Σεπτεμβρίου για τη ρημάδα τη διπλωματική σου και σου μένουν μερικές χιλιάδες λέξεις συν σκατά, ματά, σέα, μέα για να την τελειώσεις, το τελευταίο πράγμα που περνά απ’ το μυαλό σου είναι να σβήσεις τη μηχανή και να αράξεις. Το κέρατό μου μέσα, τις τελευταίες 2-3 βδομάδες πρέπει να ‘χω γράψει πάνω από 30.000 λέξεις σε ελληνικά και αγγλικά –και το κακό είναι ότι δεν φτάνουν.

Ευτυχώς την κάνω απ’ την Κολωνία σε κάνα διωράκι. Χθες και σήμερα έβρεχε, έλα που όμως είχε και μια ζέστη ΝΑ με το συμπάθιο με αποτέλεσμα η κουφόβραση να μην παλεύεται με την καμία. Επίσης, για πρώτη φορά τα τελευταία 3-4 χρόνια βρέθηκα σε χώρα της οποίας τη γλώσσα δεν μιλάω καθόλου (η τελευταία φορά ήταν στην Κορέα) και μιλάμε ότι το σιχάθηκα. Για να βρω ντόπιο που να μπορεί να αραδιάσει μια πρόταση στα αγγλικά με φυσιολογική σύνταξη (υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο) έπρεπε να τάξω  φακελάκι στον Άγιο Φανούριο. Χώρια που μόλις κάποιος καταλάβαινε ότι δεν είμαι Γερμανός μου άρχιζε τα ιταλικά! Δηλαδή πιο πολλές φορές που λέει ο λόγος είπα grazie παρά thank you!

Εντυπώσεις από την έκθεση θα διαβάσετε στο σχετικό κειμενάκι που θα ‘ξηγηθεί οσονούπω ο Νότης, ωστόσο δεν μπορώ να παραβλέψω ότι από πλευράς οργάνωσης ήταν τριμπούρδελο. Θεωρώ απαράδεκτο να πέσεις έστω και σε έναν από δαύτους στις πληροφορίες για press και exhibitors που να μην μιλάει άπταιστα αγγλικά –ε, εγώ βρήκα 2-3 και μέχρι να βρω τα πατήματά μου στην έκθεση (την πρώτη μέρα δηλαδή), κάθε φορά που έβρισκα τα σκούρα, ρωτούσα συναδέλφους, PRίστες, οποιονδήποτε τέλος πάντων εκτός από τους εργαζόμενους του Messe! Όπως και να ‘χει, η gamescom μας τέλειωσε αφήνοντας κληρονομιά κάμποσα κείμενα –άλλα ανέβηκαν, άλλα θα ανέβουν. Άιντε επιστροφή στο τιμημένο UK κι από ‘κει πίσω στη Μπανανία…

Κομματάκι ασορτί με τον καιρό εδώ.

Υ.Γ.    Σπέσιαλ θενκς στον κυρ-Κώστα για τα απίστευτα φαγητά που ετοίμαζε στην «ελληνική αποστολή» που τον τίμησε (σχεδόν όλη) δεόντως.

Υ.Γ.2    Πρόταση από γίγαντα του χώρου: Hotel Good Sleep – στις τρεις διανυκτερεύσεις, ένα νεφρό δώρο… Το δικό σας :P

Υ.Γ.3    Αν και σύμφωνα με τον ίδιο γίγαντα του προηγούμενου υστερόγραφου, για να μιλήσεις γερμανικά, αρκεί ένα «ζ» στο τέλος κάθε λέξης, οι Γερμανοίζ δεν έδειχναν να συμφωνούν -lolz :P