Μαμά είμαι καλά

Πάνε πόσες μέρες από τότε που blogαρα τελευταία φορά –πρέπει να ‘ταν πριν αρχίσει η gamescom. Έκτοτε ήρθαν οι μέλισσες. «Εντάξει μωρέ, δύο θα ‘στε, πάρτι θα κάνετε» μου έλεγαν φίλοι και γνωστοί πριν φύγω για Γερμανία και εγώ ο βλαξ τους πίστεψα και μετά τσαααααακ, άλλη μια όμορφη μέρα κι ο ήλιος καίει σαν φούστης –κάτι που ευτυχώς συμβαίνει μόνο τις δύο τελευταίες μέρες με την κουφόβραση που επικρατεί να δυσχεραίνει κι άλλο το έργο του τίμιου, μεροκαματιάρη δημοσιογράφου (άρα όχι το δικό μου). Εν πάση περιπτώσει, εντυπώσεις από Κολωνία θα γράψω μόλις με το καλό πατήσω το πόδι μου στην τιμημένη γη της Γηραιάς Αλβιόνας.

Οι τελευταίες μέρες ήταν εφιάλτης και για ‘μένα και για τον Νότη. Υπήρξαν βραδιές που το πήραμε σερί, βραδιές που πέρασαν με μίαμιση ώρα ύπνου αλλά και βραδιές σαν τη χθεσινή που οι πέντε-έξι ώρες ισοδυναμούσαν με 24ωρο σερί ύπνου. Βέβαια σήμερα το πρωί, παρά τον ύπνο και το πρωινό ήμουν τόσο «κομμάτια» που αφού ανέβασα το hands-on του Red Faction, ήπια έναν espresso και… κοιμήθηκα! Ω ναι, στα καπάκια μετά από espresso –τύφλα να ‘χει ο Χάρης! Βέβαια σηκώθηκα μετά από τέσσερις ώρες, έκανα ένα κρύο ντους και τώρα είμαι σαν να ‘χω πάρει rejuvenating potion απ’ το Diablo. Βέβαια τι κι αν έχουν περάσει μόλις 20 λεπτά από τότε που βγήκα απ’ το μπάνιο, κολλάω ήδη, γαμώ την υγρασία μου μέσα.

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε κάποιοι για τις ώρες που ανεβάζουμε κείμενα με Νότη, φανταστείτε ότι το πρόγραμμά μας πάει ως εξής: ξυπνάμε κατά τις 8 και φεύγουμε καρφί για το Kolnmesse όπου καθόμαστε (τρόπος του λέγειν το καθόμαστε γιατί κώλο δεν βάζουμε κάτω) μέχρι τις 7-8 το απόγευμα. Παρουσιάσεις, ραντεβού, hands-on, συνεντεύξεις και τα ρέστα. Μετά συναντάμε τους υπόλοιπους Έλληνες συναδέλφους (σχεδόν όλους δηλαδή) που καλύπτουν την έκθεση (τουλάχιστον μέχρι και προχθές γιατί Σ/Κ οι περισσότεροι «την έκαναν»), σαβουριάζουμε κάπου χαλαρώνοντας και κατόπιν επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο όπου γράφουμε μέχρι τις 5-6 το πρωί (εξ’ ου και οι ανώμαλες ώρες των uploads) για να την πέσουμε κάνα-δυο ώρες πριν ξαναφύγουμε για την έκθεση.

Σήμερα που η έκθεση είναι μόνο για το κοινό, θα πάμε σε κάποια στιγμούλα λίγο πιο μετά για τα τελευταία μερεμέτια (καμιά έξτρα φωτογραφία, κάνα βίντεο, κάνα τελευταίο ματσάκι στο FIFA και Super Scribblenauts που θέλει ο Νότης) και καθαρίσαμε. Λίγο γράψιμο ακόμα το απόγευμα, φαγητό στον Έλληνα το βραδάκι και αύριο κάποια στιγμούλα την κάνουμε, ο καθείς εξ’ ημών για τα πάτριά του εδάφη. Και μη βιαστείτε να γράψετε «κουράγιο, από Τρίτη θα κοιμάσαι όλη μέρα» γιατί 1η Σεπτεμβρίου έχω deadline για τη διπλωματική μου συν μια ακόμα εργασία των 1.000 λέξεων. Life’s a biatch…

Anywayz, σας αφήνω, πρέπει σιγά-σιγά να την κάνουμε για Messe. Εντυπώσεις, όπως προείπα, στο επόμενο blog post. Φιλούμπεν :)

Κομματάκι μπας και ξυπνήσουμε λίγο.