Άσε με ρε κοπέλα μου, ακούω Μακρόπουλο

Disclaimer: το blog post αυτό το ετοίμασα σήμερα το πρωί,περιμένοντας τον Νότη στο αεροδρόμιο της Κολωνίας, ωστόσο λόγω έλλειψης χρόνου (ίσα που αφήσαμε τα πράγματα στο ξενοδοχείο και φύγαμε μπρος-πίσω) το ανεβάζω τώρα. Θα ακολουθήσει νέο κειμενάκι αργότερα με της σημερινής μέρας ενώ για τη... σφαιρική σας ενημέρωση θα φροντίσει και ο Νότης από την πλευρά του.

Το Σαββατοκύριακο δεν μπορώ να πω ότι ήταν άσχημο. Το Σάββατο το βραδάκι, μετά από ένα λουκούλλειο γεύμα στα gbk, λιώσαμε με έναν φίλο σε ένα απίστευτο υπόγειο jazz bar κάπου στο Greenwich. Έπαιζε ένα συγκροτηματάκι live οπότε Martini στο Martini, στο τέλος μετά βίας κατάφερα να περιγράψω στον κεμπαμπτζή το «τούρμπο ντίζελ» που ‘χα βάλει στο μάτι –για να καθαρίσει το στομάχι, όχι για κανέναν άλλο λόγο. Η μισή Κυριακή έφυγε σε επαγγελματικό ραντεβού (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό :P) οπότε μετά από έναν ατελείωτο ποδαρόδρομο με διαλείμματα «τροφοδοσίας» στα περίχωρα του Camden, αράξαμε με τον περί ου ο λόγος φίλο σπίτι του, βλέποντας τη «Μεγάλη απόφραξη» -Τσάκωνας, Κωστής και τα μυαλά στα κάγκελα!

Κατά τις 2-2:30 το πρωί λοιπόν κι αφού στα κεφάλια μας δεν είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο, αποφασίσαμε να την κάνουμε προς Earl’s Court μεριά: εγώ για να πάρω το shuttle για το Gatwick, ο φίλος Ανδρέας για… συμπαράσταση! Όλα καλά στη διαδρομή, καταφέρνω να μπω στο shuttle… απ’ το παράθυρο, χαιρετιόμαστε με τον André, βρίσκω και θέση να χωράει τα πόδια μου και ετοιμάζομαι να βάλω να παίζει η σούπερ-ντούπερ playlist που έχω ετοιμάσει ειδικά για την περίσταση: ακουστικά στη θέση τους, οι πρώτες πενιές απ’ την «Ψυχανάλυση» του Μακρόπουλου να αρχίζουν να βαράνε σιγά-σιγά ώσπου ξαφνικά διαπιστώνω ότι η κοπελιά από δίπλα έχει όρεξη για κουβέντα.

Μια ξανθιά Ουαλή, που πάει Gatwick για να φύγει για Δανία, αν κατάλαβα καλά για κάτι που έχει σχέση με το πανεπιστήμιό της, να θέλει να μου πιάσει την κουβέντα στις 04:15 το πρωί κι ενώ ολόκληρη η Παραλιακή (Κιάμος, Μακρόπουλος, Αντύπας, Μαργαρίτης & Σία) ετοιμάζεται να παίξει live στο iPhone μου. Γαμώ την καταδίκη μου ρε κοπέλα μου, τι έφταιξα; Και καθ’ ότι ως γνωστόν παίζω τον Ζαμπούνη στα δάχτυλα οφείλω να ενεργήσω με το απαραίτητο τακτ. Ευτυχώς η τύπισσα μετά από λίγο ξεράθηκε, οπότε μεράκλωσα με την ησυχία μου στη διαδρομή. Ε μα πια…

Κατά τα άλλα πριν από λίγο πάτησα Κολωνία (ο Νότης θα 'ναι εδώ εκτός απροόπτου σε κάνα μισάωρο) και για την ώρα τσεκάρω το Wi-Fi της T-Mobile πριν ξαμοληθούμε στην πόλη τουγκέδερ με τον ψηλό (εκείνος ως ο πιο «παλιός» έχει αναλάβει την ξενάγηση) -να ‘ναι καλά ο διπλός espresso που χτύπησα στο Gatwick και κατάφερα στη διαδρομή να δουλέψω λίγο την πτυχιακή μου γιατί αλλιώς με κόβω να παραδίδω τέλος του μήνα μια ντουζίνα hands-on και το save μου απ’ το manager… Επόμενη ανταπόκριση το βραδάκι.

Καλή μας δύναμη –κάτι μου λέει ότι θα τη χρειαστούμε…

Κομματάκι για να αποτοξινώνομαι σιγά-σιγά απ’ την επιδρομή του ελληνικού λαϊκού πενταγράμμου στο iPhone μου.

Υ.Γ.    Θεά ο μουσακάς αγάπη μου, θεά…