Βαλ'το αγόρι μου!

Τρεις μήνες χωρίς μπασκετάκι και ήδη μου έχει λείψει πολύ το άτιμο… :-/

Τουλάχιστον παρηγοριέμαι όταν σκέφτομαι πως σε τρεις βδομάδες ξεκινά το Μουντομπάσκετ και θα την πάρω τη δόση μου, έστω και δια της πλαγίας οδού. Θα πάω να δω και το φιλικό της Εθνικής με τη (Β’) ΗΠΑ, κομπλέ θα είμαι. Ευτυχώς μάλιστα φεύγω για Αγγλία δυο μέρες μετά τη λήξη της διοργάνωσης, οπότε δεν θα την πάθω όπως πέρσι: Την εξέλιξη του προημιτελικού μας με τους Τούρκους μου την έστελνε η αδερφή μου με SMS, αφού λίγες ώρες πριν είχα προσγειωθεί για πρώτη φορά στην πόλη που θα ζούσα τον επόμενο χρόνο(-ια) και όπως καταλαβαίνετε με είχε πάει ο Πετρής σε ένα Tesco για να ψωνίσω τα απαραίτητα. Όσο για τον ημιτελικό, πρόλαβα και ανακάλυψα ένα κυπριακό καφέ σε ένα στενάκι, το οποίο είχε Nova. Έλα όμως που την περισσότερη ώρα ο μαγαζάτορας το γύριζε σε αγώνα Κυπριακού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Εθνικός Άχνας – Δόξα Κατωκοπιάς (δεν παίρνω κι όρκο για τις ομάδες, ο Εθνικός ήταν σίγουρα). Το τι βρισίδι έφαγε ο Έκτορας εκείνη τη μέρα δεν περιγράφεται (Sorry Hec, αλλά ήσουν ο πρώτος Κύπριος που μου ερχόταν στο μυαλό, και δεν ήταν διάσημη τραγουδίστρια, τι να κάνω…).

Μέχρι τότε όμως, κανένα ΝΒΑ 2Κ, NBA Jam, Run n’ Gun, χαρτόμπαλες στο καλαθάκι των αχρήστων (real life και virtual στο iPhone) κ.λπ.

Για το Μουντομπάσκετ όμως, θα έχουμε αρκετό καιρό να το συζητήσουμε και στη συνέχεια, οπότε θέλω να επανέλθω στο θέμα αυτού του blog-o-post: Τα θεότρελα καλάθια! Και δεν αναφέρομαι προφανώς σε καλάθια που έχουν μπει σε κανονικούς μπασκετικούς αγώνες, αλλά σε πραγματικά θεότρελα καλάθια, σχεδόν σαν αυτά που «έβαζαν» ο Μιχαλάκης κι ο Λαυρέντης στη διαφήμιση των McDonalds προ αμνημονεύτων ετών.

Αφορμή για να αναφερθώ στο θέμα, αποτέλεσε το βιντεάκι που ανέβασε στο forum ο nilo, και απεικονίζει –εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- το μακρύτερο καλάθι που έχει μπει ποτέ:

Για τους μη γνωρίζοντες, οι τύποι δεν είναι τυχαίοι, ούτε καν… τυχεροί θα έλεγα. Έχουν αναγάγει την «τέχνη» (ακούς Χάρη;) αυτή σε επάγγελμα και έχουν βγάλει μέχρι στιγμής αρκετά βιντεάκια τα οποία τους έχουν κάνει αρκετά διάσημους (μέχρι και σε τηλεοπτικά κανάλια έχουν βγει) και πολύς κόσμος περιμένει κάθε φορά τι άλλο θεοπάλαβο τρόπο θα σκαρφιστούν για να σκοράρουν.

Για να πάρετε μια πρώτη γεύση, παραθέτω παρακάτω ορισμένες από τις συλλογές των «The Legendary Shots». Kids, don’t try this at home…

Φυσικά, πίσω από κάθε καλάθι κρύβονται ώωωρες σχεδιασμού και αποτυχημένων προσπαθειών, οπότε οι κάπως υπερβολικά ενθουσιώδεις πανηγυρισμοί οφείλονται όχι μόνο σε ενθουσιασμό, αλλά και σε αισθήματα… ανακούφισης!

Με όλα αυτά θυμήθηκα μια εποχή όταν ήμουν πιτσιρικάς ακόμα (πολύ πιτσιρικάς!) και είχα μια μπασκετούλα στην ντουλάπα του δωματίου μου –ξέρετε, την κλασική, αυτή με τις βεντούζες. Τις μέρες που έλειπαν οι δικοί μου (ώστε να μην ακούγεται το ντάπα-ντούπα) έτρωγα ώρες προσπαθώντας να βάλω τέτοια απίθανα καλάθια σε μικρότερη βέβαια κλίμακα. Θυμάμαι μάλιστα ορισμένες προσπάθειες. Από το μπαλκόνι (κάπου 5-6 μέτρα απόσταση), πίσω από την πλάτη, με κλειστά τα μάτια, να χτυπήσει σε δυο τοίχους και να μπει «άγγιχτο». Μπορεί να μου έπαιρνε δεκάδες επαναλήψεις ή και να μην τα κατάφερνα καθόλου, αλλά (ότ)αν έμπαινε το καλάθι νόμιζα ότι είχα πετύχει κάτι μοναδικό. Μάλιστα κάθε φορά έλεγα πως την επόμενη φορά θα τραβήξω την «παράσταση» και με κάμερα και με το κατάλληλο μοντάζ, θα έφτιαχνα αντίστοιχα βιντεάκια ώστε να… τα δείχνω στους φίλους μου (δεν υπήρχε YouTube τότε, βλέπετε).

Δυστυχώς δεν κατάφερα να πείσω κανέναν ενήλικα να μου δανείσει την κάμερά του (ήταν και ακριβές, τότε) και παράτησα μια λαμπρή καριέρα, ρε γμτ… ;-Ρ

//Τουλάχιστον τώρα μπορώ να σώζω χωρίς πρόβλημα τα τρελά καλάθια που βάζω στα videogames…