«Πέρασε κιόλας ένας χρόνος;»

Σκατά… Μου ακούγεται πιο κλισέ κι από το «5 εμείς, 5 αυτοί» που άκουγα ευλαβικά πριν από κάθε αγώνα από κάθε προπονητή ανεξαιρέτως στις δυο δεκαετίες της μπασκετικής μου καριέρας. Και σιχαίνομαι τα κλισέ περισσότερο και από τα ξενύχτια που έριξα γράφοντας για το byteme (αν λοιπόν διακρίνετε πολλά κλισέ στα άρθρα μου, να ξέρετε πως τα ξενύχτια ήταν περισσότερα…).

Αν πω το ότι φανταζόμουν πού θα βρισκόμασταν μετά από ένα χρόνο, θα ήταν ψέμα. Όπως επίσης και το πόσο περήφανοι θα νιώθαμε όλοι για το «παιδάκι» μας. Κακά τα ψέματα, όσα χρόνια και αν δουλεύεις σε ένα χώρο, μόνο όταν ετοιμάζεις κάτι δικό σου το νιώθεις πραγματικά. Το λέει κι ο σοφός λαός εξάλλου: Αν δεν χτίσεις σπίτι, δεν παντρέψεις παιδί και δεν στήσεις site, δεν έχεις δει τίποτα...

Για την ακρίβεια, δεν ξέρω καν αν είχα κάτσει να το σκεφτώ πώς θα ήταν το byteme μετά από ένα χρόνο (πέρα από το ότι ήξερα πίστευα ήλπιζα ότι θα είχε επιτέλους ένα forum). Όχι επειδή είμαι τύπος που δεν του αρέσει να προγραμματίζει το αύριο (φυσικά και είμαι τύπος που δεν του αρέσει να προγραμματίζει το αύριο, απλώς δεν είναι αυτός ο λόγος). Απλώς γιατί δεν είναι και το πιο ασφαλές πράγμα στο συγκεκριμένο χώρο να μαντεύεις το τι μπορεί να συμβεί τόσο μακροπρόθεσμα (και πολύ περισσότερο όταν έχεις να κάνεις με τον Χάρη και τον Πέτρο… ;-Ρ).

Για αυτό λοιπόν, πέρα από τις παραδοσιακές κλισεδιάρικες ευχές μου (να τα 1315-σουμε, να βγάλουμε άσπρα… skins κ.λπ.), σε ό,τι αφορά στις στιγμές που σημάδεψαν τον χρόνο που μας πέρασε, θα προσπαθήσω να το περιορίσω σε πιο… προσωπικό επίπεδο. (αλλιώς μέχρι να αναφέρω τα fails του Κηπουρόπετρου, το byteme θα έφτανε σε ηλικία να… αγοράσει μπύρα από βρετανικό σούπερ μάρκετ!)

Το Highlight της χρονιάς

Ένα θεαματικό κάρφωμα που έκανα στον αγώνα μας στο Plym… oops, λάθος ανασκόπηση, λάθος highlight. Αν το δω το θέμα καθαρά προσωπικά, τότε η λογική λέει πως μάλλον θα έπρεπε να επιλέξω τη μια βδομάδα που πέρασα στην Κολωνία κατά τον περασμένο Αύγουστο στα πλαίσια της GDC και της gamescom. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες είχα παρευρεθεί σε «αποστολές εκτός έδρας» για λογαριασμό του PC Master, όμως είναι εντελώς διαφορετικό το να ταξιδεύεις για μια συγκεκριμένη παρουσίαση 1, 2, …1315 παιχνιδιών και το να πρέπει να καλύψεις όσο το δυνατόν πιο πιστά μια ολόκληρη έκθεση με εκατοντάδες τίτλους και δεκάδες ραντεβού. Όπως επίσης, είναι εντελώς διαφορετικό το να πρέπει να γράψεις αργότερα την ανταπόκριση για αυτή την έκθεση για λογαριασμό ενός περιοδικού κι ενός site, κάτι που έμαθα με τον πιο σκληρό τρόπο εκείνες τις μέρες. Μάλιστα το wi-fi στο πανδοχείο (πρώτα μας βήματα ήταν, οικονομία κάναμε, καταλαβαίνετε…) που είχα καταλύσει δεν λειτουργούσε, με αποτέλεσμα να κάθομαι στο πάτωμα έξω από το Κέντρο Τύπου μέχρι αργά το βράδυ όταν και με έδιωχναν οι καθαρίστριες (και από το μούδιασμα των ποδιών μου δυσκολευόμουν να περπατήσω μέχρι την έξοδο) και μετά να τη βγάζω σε κάτι αμφιβόλου ηθικής νετ καφέ/φρουτάκια/κονσομασιον-οειδή μαγαζάκια στα οποία οι υπολογιστές ήταν πιο παλιοί και από τον Pentium III στα 500 MHz που μου είχαν κάνει δώρο οι δικοί μου όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Αν πρέπει πάντως να ξεχωρίσω ΜΙΑ συγκεκριμένη στιγμή από εκείνη την εβδομάδα, τότε αυτή θα ήταν σίγουρα η τζεϊμσ-μποντ-ίστικη/κατά λάθος είσοδός μου στο πριβέ πάρτι της Blizzard.

Βέβαια, αυτό είναι κάτι που θα το επαναλάβω σε μόλις τρεις βδομάδες (την gamescom, όχι το να μπω από την πίσω πόρτα στο πάρτι της Blizzard) και μάλιστα θα συνοδεύομαι και από τον Κηπουρόπετρο οπότε θέλω να πιστεύω πως τα πράγματα θα είναι πιο ανθρώπινα (αν και με τον Πετράν στο πλάι μου πολύ αμφιβάλλω!). Όσο να’ναι όμως, η πρώτη φορά είναι αυτή που σου μένει. Άλλωστε, δεν ήταν μόνο το δικό μου ντεμπούτο, αλλά και της ίδιας της έκθεσης που έσπασε κάθε ρεκόρ επισκεψιμότητας και η πρώτη σημαντική ανταπόκριση του byteme, το οποίο –αν και δεν μου αρέσει να ευλογώ τα πορτοκαλί γένια μου- είχε την πιο πλήρη ανταπόκριση παρόλο που ήταν ηλικίας δυο εβδομάδων και κάτι…

Θα έβαζα και την παράσταση του Video Games Live που παρακολούθησα/κατέγραψα, αλλά αυτό ήταν ένα event στο οποίο θα παρευρισκόμουν ακόμα και αν το byteme είχε μείνει ως ιδέα…

Η «Λιγότερο αγαπημένη» στιγμή

Δίχως πολλή σκέψη, τα όσα ζήσαμε τον περασμένο μήνα στην εβδομάδα της Ε3. Προσωπικά, υπήρξαν δυο μέρες που δεν κοιμήθηκα ούτε δευτερόλεπτο και σε κάποιες περιπτώσεις χτυπήσαμε και 20-ωρα δουλειάς. Ειλικρινά, ο μόνος λόγος που σηκωνόμουν από το κρεβάτι ήταν για να πάω στην τουαλέτα και αυτό γιατί δεν είχα τον χρόνο να πάω στο κοντινότερο φαρμακείο να αγοράσω μια πάπια. Όχι πως κι ο Πέτρος δεν έπηξε όσο εμείς. Απλώς όσο να’ναι, η ταλαιπωρία του αντισταθμιζόταν από το γεγονός ότι ζούσε την Ε3, τη Μέκκα και την Κόλαση για κάθε δημοσιογράφο του χώρου μας (άσε που ακόμα δεν μας έχει φύγει η ζήλεια για τα ταξιδάκια στη Disneyland και το Hollywood με την κάμπριο Mustang!). Ενώ εγώ με τον Χάρη, ήμασταν απλώς οι κακόμοιροι τύποι που έμειναν στη βάση, οι άνθρωποι πίσω από τις κάμερες, αυτοί οι κακόμοιροι στις ταινίες καταστροφής όπου σπάνε το κεφάλι τους επί ώρες κάνοντας ατελείωτους υπολογισμούς για να βρουν τη λύση, τη λένε στον πρωταγωνιστή και αυτός το μόνο που κάνει είναι να πατήσει ένα κουμπί και να πάρει όλο το «κρέντιτ» που έσωσε τον κόσμο, καθώς και το κορίτσι, βεβαίως-βεβαίως… (καλά, ο Κηπουρόπουλος το πολύ-πολύ καμιά φωτογραφία από booth babes να βγάλει κι αυτή για να τραβήξει κόσμο στο site, αλλά λέμε τώρα…)

Ελπίζω του χρόνου το byteme να διαθέτει μια 1315-μελή ομάδα που να αναλάβει την όλη ανταπόκριση, αλλιώς με βλέπω να παθαίνω ένα βολικότατο "ατύχημα" εκείνες τις μέρες. Χίλιες φορές νοσοκομείο, παρά αυτό το πράγμα ξανά…

Το EPIC-ότερο fail!

Για μια ακόμα φορά, θα περιοριστώ στο να κράξω τον εαυτό μου, μήπως και γλιτώσω την γκρίνια από τους εκλεκτούς συναδέλφους…

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010, γύρω στις 4-5 το πρωί: Σε 5-6 ώρες πρέπει να μετακομίσω από το δωμάτιο που έμενα τους τελευταίους 7 μήνες και 1-2 ώρες αργότερα να πάρω το αεροπλάνο της επιστροφής για να περάσω το καλοκαίρι στην πατρίδα. Όχι απλώς τις βαλίτσες μου δεν έχω φτιάξει, αλλά τα ράφια μου και οι ντουλάπες είναι ακόμα ανέγγιχτα, λες και πρόκειται να μείνω στο ίδιο δωμάτιο για τα επόμενα 42 χρόνια! Μόλις έχω γυρίσει από βραδινή έξοδο, αφού σύσσωμη η ομάδα των Durham Wildcats «μετακόμισε» για ένα βράδυ στο Newcastle αφενός για να γιορτάσουμε το κλείσιμο της σεζόν και το «τρεμπλ» που ολοκληρώσαμε την προηγούμενη μέρα στο Μάντσεστερ και αφετέρου για να με αποχαιρετήσουν. Για πολλούς μάλιστα ήταν η μοναδική ευκαιρία που τους είχε απομείνει να πετύχουν τον τελευταίο από τους στόχους που είχε θέσει η ομάδα για εκείνη τη σεζόν: Να με μεθύσουν για πρώτη φορά στα 29 χρόνια της ζωής μου! Δεν λέω, προσπάθησαν φιλότιμα, αλλά μετά από 15-16 ποτά κάθε λογής (σε κάποια στιγμή με έβαλαν με το ζόρι να πιω 3 pints μπύρα με βότκα σε 10”!), βαρέθηκαν, ξέμειναν από λεφτά ή απλώς είχαν ήδη μεθύσει οι ίδιοι τόσο πολύ που ξεστράτισαν από το στόχο τους…

Για να επανέρθουμε στο θέμα μας, μπορεί να μην είχα μεθύσει, όμως κάτι οι πραγματικά μεγάλες ποσότητες αλκοόλ που είχα καταναλώσει (μπορεί γενικά να το «σηκώνω» αφύσικα εύκολα το ποτό, αλλά ουδέποτε ήμουν κανένας μεγάλος πότης), κάτι η κούραση και η αϋπνία των τελευταίων ημερών, κάτι το άγχος για το πώς θα προλάβω να φέρω εις πέρας ό,τι είχα αφήσει για την τελευταία στιγμή (τι είχες Νότη, τι είχα πάντα) ε, δεν είχα και το πιο διαυγές μυαλό εκείνη τη στιγμή. Έλα όμως που η επικαιρότητα και το byteme δεν γνωρίζουν από διακοπές και αργίες και έπρεπε να βοηθήσω στη συγγραφή των νέων της επόμενης ημέρας, αφού το πρωί θα είχα άλλες υποχρεώσεις. Παραδόξως, τα κείμενα έβγαζαν νόημα, παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος της πληκτρολόγησης το έκανα με κλειστά τα μάτια (δεν κάνω πλάκα, εκείνη τη μέρα ανακάλυψα ότι τελικά κάπως τα ψιλοκαταφέρνω και στο τυφλό σύστημα). Μέχρι που σε μια είδηση για το νέο Metal Gear Solid στο PSP, σε κάποιο σημείο του κειμένου (στον τίτλο π.χ. το είχα γράψει σωστά), γράφω αντί για τον τίτλο του παιχνιδιού του Kojima, ένα… «Splinter Cell»! Ούτε που ξέρω, ούτε που θυμάμαι πώς μου ήρθε εκείνη την ώρα. Υποθέτω επειδή αμφότεροι οι τίτλοι ενέχουν το στοιχείο του stealth, το ταλαιπωρημένο εκείνη τη στιγμή κεφάλι μου κατόρθωσε να… "συγ-χέσει" εκείνη τη στιγμή τους δυο τίτλους και να προβεί στο ολέθριο ατόπημα. Για κακή μου τύχη μάλιστα, ο χρήστης Roof (όνομα και πράμα!) το παρατήρησε ελάχιστη ώρα αφού ανέβηκε το νέο και παρόλο που δεν ήταν ενυπόγραφο, ντράπηκα όσο λίγες φορές για την γκάφα μου…

Και τώρα, τι;

Μπορεί να ακουστεί και αυτό λιγάκι κλισέ, αλλά πραγματικά δεν έχετε δει ούτε το 1/1315 από τις ιδέες που είχαμε κατεβάσει με τα παιδιά πριν από την έναρξη του site, οι οποίες φυσικά έχουν αυγατίσει και δεν αποκλείεται να γίνουν ακόμα περισσότερες στο μέλλον. Προφανώς δεν είναι εφικτό να υλοποιηθούν όλες οι επιθυμίες μας για το byteme (δυστυχώς Πέτρο, δεν το βλέπω να αγοράζουμε εκείνα τα headquarters στη Χαβάη όπου η βρύση στο γραφείο σου θα τρέχει ολόφρεσκο Nesquik…), όμως –όπως είπε κι ο Χάρης- αφού μέσα σε ένα χρόνο φτάσαμε μέχρι εδώ, ποιος ξέρει ποια είναι τα όριά μας…

//Το παραπάνω κειμενάκι προοριζόταν αρχικά να μπει κι αυτό στο επετειακό άρθρο για τα πρώτα μας γενέθλια, αλλά ο Χαρούλης το βρήκε τεράστιο και προτίμησε να το μετατρέψω σε blog-o-post. Έτσι είμαι εγώ, μπορεί να σου βγάζω την πίστη μέχρι να με βάλεις να αρχίσω να γράφω κάτι, αλλά άπαξ και ξεκινήσω σταματάω μόνο όταν τελειώσει το μελάνι του Word...