Durham Wildcats: The Treble!!!

Αυτό το blog-o-post έπρεπε να το είχα γράψει εδώ και 3-4 εβδομάδες, όμως ο Νόμος της Λερναίας Ύδρας λέει πως για κάθε μια ώρα ελεύθερου χρόνου που κερδίζεις προκύπτουν άλλες δυο ώρες υποχρεώσεων.

Βλέπετε πάει σχεδόν ένας μήνας από τότε που ολοκληρώθηκε άλλη μια μπασκετική σεζόν για μένα. Μια σεζόν που δεν ήταν καν να ξεκινήσει. Άλλωστε πέρσι τέτοια μέρα, προετοιμαζόμουν για να παίξω “το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας μου”. Ανήμερα των γενεθλίων μου μάλιστα, μαζί με τις ευχές τους, οι γονείς μου μού είχαν δώσει ένα συμβολικό κύπελλο με την επιγραφή “ΣΤΟΝ ΝΟΤΗ ΧΑΛΚΙΔΗ ΓΙΑ ΤΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΠΑΣΚΕΤ” και από κάτω αναγράφονταν όλες οι ομάδες που είχα αγωνιστεί (και είναι και πολλές, πανάθεμά τες!). Μπορεί να σας φαίνεται κάπως “cheesy” και χαζοχαρούμενο, όμως προσωπικά το θεώρησα ως το πιο συγκινητικό δώρο που μου έχουν κάνει –και όχι μόνο οι δικοί μου.

Φτάνοντας στο συννεφιασμένο Newcastle, το τελευταίο πράγμα που περίμενα, ήταν να παίξω μπάσκετ, αφού επίσημα, είχα κρεμάσει τα παπούτσια μου. Ποτέ μη λες ποτέ όμως. Εδώ κοτζάμ Μιχαλάκης το επιχείρησε και μάλιστα όχι μια, αλλά δυο φορές (έστω και αν η δεύτερη ήταν μάλλον αχρείαστη).

Έτσι, αποφάσισα να δοκιμάσω τις τύχες μου στην ομάδα του Πανεπιστημίου, περισσότερο για να έχω κάτι να ξελαμπικάρω από το διάβασμα και το γράψιμο και να προσπαθήσω κάπως να διατηρηθώ και να μην εξελιχθώ σε παιδοβούβαλο. Στα πρώτα ανοιχτά trials ήρθε και το αρχικό σοκ: Καμιά 60αριά άτομα –στην πλειονότητά τους Κινέζοι που νόμιζαν ότι ήταν ο Yao Ming πλην 60εκ.- που όχι στεφάνι, αλλά ούτε ταμπλό(!) δεν μπορούσαν να βρουν σε λέι-απ! Ειλικρινά, αν κάποιος έπαιρνε 60 τυχαία άτομα από κάποια ελληνική Πλατεία, οι 58 θα ήταν απείρως καλύτεροι (οι άλλοι δυο θα ήταν ένας κουτσός και ένας 85χρονος με πάρκινσον). Ευτυχώς το μαρτύριό μου δεν κράτησε πάνω από 10’ αφού τα παιδιά της πρώτης ομάδας που παρακολουθούσαν μου είπαν να ξεκινήσω προπονήσεις μαζί τους από την άλλη εβδομάδα.

Στις προπονήσεις της ομάδας του Πανεπιστημίου με πλησίασε ο προπονητής μας, ο Coach Dave και μου πρότεινε να αγωνιστώ παράλληλα και με μια ομάδα Β’Εθνικής που προπονούσε, τους Durham Wildcats. Αρχικά, το έπαιζα δύσκολος, αφού το πρόγραμμά μου ήταν ήδη εξαιρετικά επιβαρυμένο και τα γόνατά μου ακόμα περισσότερο. Μέχρι που με κάλεσε ο coach για μια προπόνηση στο Durham και… τη συνέχεια σας την είχε ήδη σφυρίξει ο Χάρης λίγες ώρες αργότερα.

Καταρχάς, να παρεμβληθώ εδώ λέγοντας λίγα λόγια για το μεγάλο άγνωστο, το αγγλικό μπάσκετ. Για τους περισσότερους αποτελεί ανέκδοτο και η αλήθεια είναι πως μέχρι πριν μερικά χρόνια ίσως να μην απείχε από την πραγματικότητα. Από όσα είδα όμως, το επίπεδο ήταν σίγουρα υψηλότερο από ό,τι φανταζόμουν και αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους. Αφενός οι Άγλλοι –ως Μ. Βρετανία, πλέον- έχουν βάλει πλώρη να φτιάξουν μια ανταγωνιστική εθνική ομάδα και ήδη πήραν μέρος το περασμένο καλοκαίρι στο Ευρωμπάσκετ μετά από περίπου 30 χρόνια απουσίας. Από εκεί και πέρα, ο τεράστιος αριθμός ξένων που έχουν έρθει στη χώρα, κυρίως για σπουδές –και όχι μόνο- αποτέλεσε μια ευπρόσδεκτη ένεση μπασκετικού ταλέντου. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι αυτούς τους μήνες να βλέπω πολύ περισσότερα πιτσιρίκια με φανέλες του Kobe ή -έστω- του Luol Deng από όσα θα περίμενα, αλλά και ανέλπιστα πολλές μπασκέτες σε αυλές σπιτιών και σχολείων. Μην ξεγελιέστε βέβαια, ακόμα και σήμερα ο μέσος Άγγλος δεν ξέρει καν τη διαφορά μεταξύ διπόντου και τριπόντου και το netball (μια αλλόκοτη παραλλαγή του μπάσκετ για γυναίκες που παίρνει το μπάσκετ και αφαιρεί ό,τι διασκεδαστικό έχει… ακόμα και το ταμπλό από τα καλάθια!) συνεχίζει να είναι εξίσου δημοφιλές με το μπάσκετ. Όσοι έχουν λογαριασμό στο facebook μπορούν να επισκεφτούν το γκρουπ “You know you're a British basketball player when...” για να πάρουν μια ιδέα, αφού μέσα στις υπερβολές του λέει πολλές αλήθειες.

Η ειρωνεία είναι πως σε κάποιους οργανωτικούς τομείς, η ομάδα ήταν λιγότερο οργανωμένη και από ομάδες της ΕΣΚΑ και σε άλλους θα ντρόπιαζε ακόμα και τις περισσότερες ομάδες της Α’1. Για παράδειγμα, από τη μια οργανώνουν προγράμματα όπου επισκέπτονται σχολεία για να προωθήσουν το άθλημα στην περιοχή και να μαζέψουν κοινό για τους αγώνες, υπάρχουν εκφωνητές, μαζορέτες (έστω και δεκάχρονες), διαγωνισμοί στο γήπεδο κ.λπ. Και από την άλλη, για τα εκτός έδρας παιχνίδια στριμωχνόμασταν δέκα μαντράχαλοι σε ένα βανάκι που το οδηγούσε ο προπονητής και πλην 3-4 εξαιρέσεων ταξιδεύαμε αυθημερόν (ακόμα και στα ταξίδια στο Λονδίνο που ήταν 7-8 ώρες δρόμος!), ενώ πέρα από κάποια οδοιπορικά (βλέπετε, το Durham ήταν 15’ με το τρένο έξω από το Newcastle) δεν είχαμε κάποιο οικονομικό όφελος. Σε τελική ανάλυση βέβαια, το βρήκα πολύ πιο έντιμο από το να μου τάζουν υπέρογκα ποσά τα οποία ξέρω κι εγώ και αυτοί που μου τα τάζουν ότι ούτε τα μισά δεν θα δω στην πράξη, όπως μου συνέβη στις περισσότερες σεζόν μου εδώ.

Όσο για το ίδιο το παιχνίδι, έχοντας φάει αρκετές σεζόν στα ελληνικά γήπεδα, νομίζω πως μπορώ να διακρίνω κάποιες χτυπητές διαφορές. Καταρχάς, ο ρυθμός είναι πολύ πιο γρήγορος και οι παίκτες αρκετά έως πολύ πιο αθλητικοί, με αποτέλεσμα να μου πάρει λίγο καιρό να βρεθώ σε κατάσταση να ακολουθήσω το ρυθμό τους. Το “γρήγορο” βέβαια, είναι πολλές φορές που μεταφράζεται και σε “βιαστικό” με πάρα πολλές επιθέσεις να μην ξεπερνούν τα 5” ή τις δυο πάσες και τα λάθη να είναι περισσότερα του αναμενομένου. Από την άλλη όμως, οι άμυνες είναι λιγότερο σφιχτές και το παιχνίδι όχι τόσο “physical” όσο εδώ, με αποτέλεσμα εγώ που είχα τη φήμη ενός από τους πιο “soft” ψηλούς της Α’ΕΣΚΑ, εκεί να με θεωρούν βουνό και να με αποκαλούν πλέον... “The Bear”.

Όπως έλεγε βέβαια κι ο συμπαίκτης μου, ο Rafa, του οποίου ήταν η δεύτερη χρονιά στην ομάδα, αυτό συνέβαινε κυρίως γιατί “κοιτούσαν προς τα αριστερά, αντί προς τα κάτω” και είχε απόλυτο δίκιο. Βλέπετε, αν και Βραζιλιάνος, το παιχνίδι του Rafa ήταν πολύ πιο “ευρωπαϊκό” από τους Άγγλους της ομάδας, η μόνη επαφή –και επιρροή- των περισσοτέρων με το άθλημα, ήταν το μαγικό, αλλά συνάμα αχαλίνωτο μπάσκετ του ΝΒΑ. Σε αυτό βέβαια, έπαιξε ρόλο και η σπανιότατη παρουσία των αγγλικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, με τον coach Dave να μου εξηγεί πως οφειλόταν κυρίως στο ότι θεωρούσαν πως δεν υπήρχε λόγος να ξοδέψουν τόσα χρήματα για κάτι που δεν θα τους απέφερε κάποιο ουσιαστικό κέρδος.

Ο ίδιος εντούτοις πρέπει να μου διηγήθηκε πάνω από 4-5 φορές την προ εικοσαετίας εμπειρία του όταν ως προπονητής των Sunderland Saints (με παίκτη τον –γνωστό για τις ψηλές του κάλτσες- Steve Bucknall που αργότερα έμεινε στη Θεσσαλονίκη κάνοντας καριέρα σε Ηρακλή και Άρη) αντιμετώπισε τον ΠΑΟΚ στα πλαίσια του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Μάλιστα ξαφνιάστηκε όταν του είπα ότι το ψηλόλιγνο παλικαράκι με την αφάνα (προφανώς χαριτολογώντας τον χαρακτήρισε έτσι, αφού ήξερε πολύ καλά την αθλητική του πορεία) που τους έκοβε σαν μανιακός όλα τα σουτ είναι εδώ και μερικά χρόνια δήμαρχος Πειραιά, ενώ μου είπε τους είχαν κάνει δύσκολη τη ζωή και οι Μπάνε Πρέλεβιτς και Κεν Μπάρλοου (μα να μην θυμάται τον… Τσέκο!). Όπως και το ότι είχε κάτσει πριν τον αγώνα να παρακολουθήσει την προπόνηση του Άρη –μοιραζόντουσαν τότε το Αλεξάνδρειο με τον ΠΑΟΚ- με τον Γκάλη και τον Γιαννάκη στα καλύτερά τους. Το αστείο βέβαια της υπόθεσης είναι πως κάθε φορά που μου εξιστορούσε την εμπειρία του αυτή οι διαφορές με τις οποίες είχαν χάσει τα δυο παιχνίδια ψαλιδίζονταν, με αποτέλεσμα την τελευταία φορά να γυρίσω στον Τόλη –τον έτερο Έλληνα της ομάδας- και να πω “να δεις που την επόμενη φορά θα προκριθούν κιόλας”…

Κατά τα άλλα πάντως, αμφιβάλλω αν υπάρχει πιο μπασκετικός Άγγλος από τον coach Dave, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. Χωρίς υπερβολή, πρέπει όλη μέρα να βλέπει, να ακούει, να γεύεται μπάσκετ. Δεν ήταν λίγες οι φορές που μας έλεγε ότι είχε ξενυχτήσει το βράδυ βλέποντας στη δορυφορική αγώνα γυναικείου πρωταθλήματος Ελβετίας, για να μην πω για τα κουίζ του, τα οποία -ειδικά στην ομάδα του πανεπιστημίου- συνήθως απευθυνόταν σε μένα, θεωρώντας πως είχα τις περισσότερες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις γύρω από το άθλημα. Εντάξει, κάποια ήταν εύκολα, όπως τα e-mail που μας έστελνε μισή ώρα μετά την προπόνηση με ερωτήσεις του τύπου “Γιατί ονόμασα “Red” την τελευταία παραλλαγή στο σύστημα “Celtics” που μάθαμε σήμερα;” και του απαντούσα από το τρένο του γυρισμού στο Newcastle μέσω του iPhone μου (περιμένω την απάντηση μέσω σχολίων για να δω τι... πούρα πιάνετε κι εσείς). Τι να έλεγα όμως όταν ξαφνιαζόταν που δεν ξέραμε ποιος ήταν προπονητής της Εθνικής Γυναικών της Λετονίας το 1971; (όχι, δεν είναι μια από τις γνωστές μου υπερβολές, πράγματι μας έκανε τέτοια ερώτηση!)

Επανερχόμενος στις παραξενιές του αγγλικού μπάσκετ, να αναφέρω το ανορθόδοξο σύστημα διεξαγωγής των εγχώριων διοργανώσεων. Ίσως θέλοντας να δίνουν συνεχή κίνητρα στις ομάδες, η χρονιά φέτος είχε όχι μια, όχι δυο, αλλά τέσσερις(!) διαφορετικές διοργανώσεις. Στις τρεις συμμετείχαν μόνο οι ομάδες της κατηγορίας μας και η τέταρτη ήταν το Κύπελλο Αγγλίας στο οποίο έπαιρναν μέρος οι ομάδες και των τεσσάρων εθνικών κατηγοριών.

Για να ξεκινήσουμε από το τέλος, στο Κύπελλο Αγγλίας αποκλειστήκαμε στον προημιτελικό για ένα καλάθι από τους Manchester Magic του John Amaechi, την ομάδα που τελικά κατέκτησε το πρωτάθλημα της Division 1. Δυο γύρους νωρίτερα μάλιστα, είχαμε αποκλείσει τους Leeds Carnegie, την ομάδα που μέχρι την τελευταία αγωνιστική της Α’ Κατηγορίας ήταν στην πρώτη θέση, οπότε ήδη είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι καλό.

Το τέλος του 2009 βέβαια, μας επιφύλαξε όχι μια, αλλά δυο δυσάρεστες εκπλήξεις, αφού λίγο πριν πάρει ο καθένας το δρόμο του για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές σημειώσαμε μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο τις δυο πρώτες μας ήττες από ομάδες της κατηγορίας μας (άλλη μια παραξενιά του αγγλικού μπάσκετ είναι πως για να μειωθούν τα ταξίδια μπορεί μια ομάδα να κληθεί να αγωνιστεί δυο φορές σε ένα διήμερο!). Ακόμα χειρότερο μάλιστα ήταν ότι αφενός έγιναν από τους δυο διεκδικητές μας για τον τίτλο με αποτέλεσμα να κατρακυλήσουμε στην τρίτη θέση και αφετέρου ότι και τα δυο παιχνίδια τα χάσαμε μέσα από τα χέρια μας αφού κατορθώσαμε να απολέσουμε μεγάλες διαφορές λίγο πριν το τέλος (π.χ. εναντίον των Brixton Topcats ήμασταν στο +21, μόλις 9’ πριν το τέλος και τελικά ηττηθήκαμε με 112-107!). “The Nightmare before Christmas”, όπως είχε τιτλοφορήσει πολύ εύστοχα το Σ/Κ εκείνο ο μακαρίτης ο PJ. Αυτές όμως έμελλε να είναι και οι τελευταίες μας ήττες, αφού το 2010 δεν αξιωθήκαμε να δούμε κίτρινο φύλλο αγώνα (ή ό,τι χρώμα είναι τέλος πάντων στην Αγγλία).

Ο πρώτος τίτλος ήρθε στις 25 Φεβρουαρίου, στο περίφημο Crystal Palace του Λονδίνου. Η διοργάνωση ονομαζόταν Patrons Cup και ήταν κάτι σαν Κύπελλο στο οποίο όμως συμμετείχαν αποκλειστικά οι ομάδες της Division 2. Αντίπαλός μας ήταν οι Westminster Warriors, η μια εκ των δυο ομάδων που μας είχε νικήσει εκείνο το μαύρο διήμερο στο Λονδίνο και στα χαρτιά το παιχνίδι έμοιαζε ντέρμπι. Αυτή τη φορά όμως δεν χαλαρώσαμε ούτε λεπτό, με αποτέλεσμα “το πρώτο” να έρθει πιο εύκολα από όσο περιμέναμε, με τελικό σκορ 96-70.

Ο στόχος όμως για τον οποίο είχε χτιστεί η ομάδα, ήταν η άνοδος στην Division 1 και για να επιτευχθεί αυτό θα έπρεπε να τερματίσουμε στις δυο πρώτες θέσεις της κανονικής περιόδου. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, ήττα μέσα στο 2010 δεν κάναμε, οπότε ο τίτλος έφτασε στα χέρια μας μαθηματικά δυο αγωνιστικές πριν το τέλος, στο Plymouth. Χαρακτηριστική στιγμή ήταν όταν στον γυρισμό είχα βάλει το “We are the Champions” στο iPhone και τραγουδάγαμε μέσα στο Wildcat-Mobile, κάτι που έκανε αρκετά πιο ανάλαφρο το πιο μακρινό ταξίδι της χρονιάς, (δείτε σε ένα χάρτη της Αγγλίας που είναι το Newcastle και πού το Plymouth και θα καταλάβετε τι εννοώ).

Και φτάνουμε στον τελευταίο τίτλο της χρονιάς και ίσως ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα του αγγλικού μπάσκετ. Βλέπετε, σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου, στην Αγγλία τα πλέι-οφ δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία για το ποιος αναδεικνύεται πρωταθλητής ή ποιος προβιβάζεται στην πιο πάνω κατηγορία και απλώς αποτελούν μια ακόμα ευκαιρία για να κερδίσουν οι 8 πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος έναν τίτλο. Για να καταλάβετε τι εννοώ, οι Brixton Topcats –η ομάδα όπου πρωτοέπαιξε ο Luol Deng- παρόλο που αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο των play-offs ήταν αυτή που μας ακολούθησε στην Division 1, λόγω της 2ης θέσης που κατέκτησε στην κανονική περίοδο, ενώ η Northumbria που έχει συμμετάσχει στους τέσσερις τελευταίους τελικούς, έχει κολλήσει στην Division 2, αφού στην κανονική περίοδο δεν έχει ξεπεράσει την 4η θέση!

Όπως και να έχει, ήταν ένα παιχνίδι που δεν γινόταν να το χάσουμε. Από τη μια, ήταν η τελευταία φορά που θα παίζαμε όλοι συμπαίκτες, το παιχνίδι με το οποίο θα έκλεινε ο κύκλος της πιο επιτυχημένης ομάδας στην ιστορία της πόλης και θέλαμε να γίνουμε η μόνη ομάδα που θα κατακτούσε και τους τρεις τίτλους της Division 2. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως θέλαμε να κερδίσουμε και για έναν ακόμα λόγο: Για να τιμήσουμε έναν άνθρωπο ο οποίος βρισκόταν στο πλάι μας όλη τη χρονιά και είχε φύγει από τη ζωή μόλις μια βδομάδα νωρίτερα, τον Pete. Άλλωστε δεν θα μπορούσαμε να μην εισακούσουμε την επιθυμία του, αφού το τελευταίο του e-mail από το νοσοκομείο προς τον coach Dave έκλεισε με την φράση “tell the lads losing is not an option!”… Μάλιστα κατόπιν δικής τους επιθυμίας, ανάμεσα στους φιλάθλους μας που ταξίδεψαν από το Durham, παραβρέθηκαν και η γυναίκα και η 13χρονη κορούλα του Pete, για να δουν και από κοντά την ομάδα που ακολουθούσε τόσο πιστά ο σύζυγος/πατέρας τους. Η πιο συγκινητική όμως στιγμή, ήταν όταν πριν τον τελικό της Division 1 που έλαβε χώρα στο ίδιο γήπεδο αμέσως μετά τον δικό μας, κρατήθηκε όχι ενός λεπτού σιγή, αλλά… ενός λεπτού χειροκρότημα, γιατί όπως ειπώθηκε αυτό που ήθελε ο Pete ήταν να γίνεται χαμός σε κάθε γήπεδο.

Τελικά, έστω και με ανατροπή στο τέλος, ολοκληρώσαμε το treble νικώντας με 70-67 στο γειτονικό ντέρμπι τη Northumbria (έχει έδρα στο Newcastle) και σηκώσαμε “το τρίτο”…

Το επόμενο βράδυ, που θα ήταν και το τελευταίο μου στην Αγγλία για τη φετινή χρονιά, μου έκαναν την τιμή οι συμπαίκτες μου και ήρθαν στο Newcastle να γιορτάσουμε το treble και να με αποχαιρετήσουν. Για πολλούς ήταν η τελευταία τους ευκαιρία να πετύχουν ένα στόχο που είχαν θέσει από την αρχή της χρονιάς: Να με μεθύσουν! Μέχρι τα 15 ποτά άντεξαν… μετά κουράστηκαν, βαρέθηκαν, απηύδησαν ή απλώς τους τέλειωσαν τα λεφτά και δεν μπορούσαν να με κερνάνε άλλο αφού ένιωθαν πως πήγαινε χαμένο τόσο αλκοόλ…

Ίσως και να ήταν αυτή η τελευταία μου σεζόν ως μπασκετμπολίστας, αν και μετά τα περσινά, δεν θέλω να κάνω δεσμεύσεις. Άλλωστε δεν με πήραν και –τόσο πολύ- τα χρόνια. Ποιος ξέρει, μπορεί μετά από 1-2 χρόνια αγρανάπαυσης να επανέλθω, αν μου το επιτρέπει το πρόγραμμα και τα γόνατά μου. Άλλωστε όσοι έχουν βρεθεί στην θέση μου γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι να κόψεις μια συνήθεια που σε συνοδεύει από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου.

Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι τη φετινή σεζόν την ευχαριστήθηκα όσο λίγες. Σίγουρα έπαιξαν το ρόλο τους και οι νίκες και οι τίτλοι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν μόνο αυτά τα στοιχεία για τα οποία θα θυμάμαι τη σεζόν αυτή. Και μόνο οι φιλίες που έκανα, οι εμπειρίες που έζησα και το γεγονός ότι όντας τόσους λίγους μήνες στην Αγγλία κατάφερα να γυρίσω όλη τη χώρα (έστω και βλέποντας σχεδόν αποκλειστικά εθνικές οδούς και γήπεδα), άξιζε όλες τις θυσίες που έκανα φέτος για να παίξω.

Γενικά, το τι μου έχει προσφέρει το μπάσκετ δεν είναι εύκολο να το εκφράσω. Το μόνο σίγουρο είναι πως χωρίς τον πρωταθλητισμό η καθημερινότητά μου θα ήταν πολύ πιο βαρετή. Η μέρα του αγώνα ήταν σαν ιεροτελεστία. Μέχρι και το τι θα φάω είχε σημασία. Ίσως να ακουστεί μαζοχιστικό, αλλά ακόμα και η μιζέρια την επομένη μιας ήττας θα μου λείψει. Άλλωστε αυτό έκανε την χαρά από τις νίκες πιο μεγάλη.

Για τους απ’έξω (ακόμα και για πολύ κοντινά μου πρόσωπα) το μπάσκετ ήταν απλώς μια αφορμή για να κάνω θυσίες χωρίς κάποιο ουσιαστικό αντίκτυπο. Μέσα τους –και πολλές φορές και απ’εξω τους- πίστευαν ότι δεν ήταν κάτι παραπάνω από μια αφορμή για να αναβάλλω την ωρίμανσή μου. Δυστυχώς, το να τους δώσω να καταλάβουν τι μου πρόσφεραν δυο και κάτι δεκαετίες πρωταθλητισμού στο μπάσκετ είναι να σαν να προσπαθεί να μου εξηγήσει η μάνα μου τους πόνους που είχε όταν με γεννούσε…

//Ξαναδιαβάζοντας το blog-o-post, συνειδητοποιώ πως είναι τόσο μεγάλο –και τόσο προσωπικό- που αμφιβάλλω αν θα κάτσει κανείς να το διαβάσει. Μετά όμως μου έρχεται στο νου η ετυμολογία της λέξης “blog”: Blog = Web+log. Κάποια πράγματα λοιπόν, δεν τα καταγράφω στο δικτυακό μου ημερολόγιο τόσο για να τα διηγηθώ, όσο για να τα κρατήσω ο ίδιος ανεξίτηλα στη μνήμη μου…

//Και επειδή σας έχω συνηθίσει και άλλες φορές να εύχομαι χρόνια πολλά στους εορτάζοντες, θα μου επιτρέψετε να απευθυνθώ αυτή τη φορά… στην αφεντιά μου! Δεν είναι βέβαια σήμερα τα γενέθλιά μου, αλλά χθες (άλλωστε αναφέρθηκε αρκετές φορές και εδώ και στο forum), οπότε θα βάλω το σχετικό βίντεο. Βλέπετε όμως αρχικά είχα ξεκινήσει από χθες να το γράφω το εν λόγω blog-o-post και στην πορεία μου βγήκε μεγαλύτερο από όσο περίμενα. “-άντα”, παρά ένα από χθες ή αλλιώς, του χρόνου τέτοια μέρα “θα έχει φύγει το διπλό και θα έχει μπει το τρία”… Γεράσαμε…