Alan Wake (up)

Κατά βάθος είμαι ψυχούλα. Είπα να δώσω μια ευκαιρία στο χιλιοτραγουδισμένο από τους τροβαδούρους της Microsoft, Alan Wake, πριν ξεκινήσω το ταξίδι μου στην Άγρια Δύση με το Red Dead Redemption. Όχι τίποτα άλλο, αλλά εδώ και χρόνια, Alan ακούγαμε και Alan δεν βλέπαμε. Χθες, λοιπόν, σαββατιάτικο, ανοίγω το Xbox μου και το ταΐζω με την περιβόητη νέα αποκλειστικότητα του 360, γροθιά στο στομάχι του PS3, σφαλιάρα στο βρεγμένο μαγουλάκι του Heavy Rain και άλλα πολλά βαρύγδουπα… Τα πρώτα λεπτά με παρέσυραν, ομολογουμένως, στον κόσμο του παιχνιδιού. Κινηματογραφική (ή σωστότερα τηλεοπτική) αφηγηματικότητα, ικανοποιητικά γραφικά, ατμοσφαιρικός ήχος και ο πρωταγωνιστής να μπαμπαλίζει την προσωπική του ιστορία σε στυλ φιλμ νουάρ από το υπερπέραν ως άλλος Max Payne.

Προχωρώντας λίγο στο παιχνίδι και επιτρέποντας ταυτόχρονα στα πρώτα δειλά ψήγματα ενθουσιασμού να γαργαλήσουν τον εγκέφαλό μου, διαπίστωσα πως η Remedy έριξε στη μαρμίτα της εμπορικότητας πολλά κιλά Lost, ζωμό Flash Forward, γερές δόσεις κβαντικής θεωρίας παράλληλων συμπάντων, μια πρέζα Stephen King, δυο φύλλα Alone in the Dark και μπόλικο σκοτάδι για μπαχαρικό. Αν ψάχνετε για τρόμο, μάλλον παίξτε “Dead Space” ή δείτε την Φωτεινή Πιπιλή σε επαναλήψεις του ”Dancing with the Stars”. Το Alan Wake προσφέρει αντ’αυτού μυστήριο και σπαζοκεφάλιασμα σχετικά με το τι πραγματικά συμβαίνει στην αλλόκοτη αυτή ιστορία.

Ποπ κορν – Gamepad: 1-0

Όλα τα παραπάνω ακούγονται θεάρεστα και αποτελούν μια γερή βάση για ένα εξαιρετικό παιχνίδι. Τι λείπει όμως από το Alan Wake; Πολύ απλά… το παιχνίδι! Το σενάριο είναι ενδιαφέρον και με προέτρεπε να συνεχίσω να παίζω, ή τουλάχιστον να κουνάω το ανθρωπάκι μου από το ένα σημείο στο άλλο ρίχνοντας και κανέναν πυροβολισμό πού και πού. Μπορεί ωστόσο ένα game να ζήσει από τις cutscenes; Γίνεται ένα ανιαρό gameplay να σωθεί από ένα επιβλητικό storytelling; Δεύτερη μέρα σήμερα και το Alan Wake έχει επιστρέψει στη θήκη του, καθώς λέω να παίξω κανά Inter-Bayern στο FIFA 10, μήπως και επανορθώσω την χθεσινή αδικία. Το Alan Wake θα μπορούσα να το δω έναν κύκλο μονοκοπανιά αν ήταν τηλεοπτικό σήριαλ ή να ξεροσταλιάζω πότε θα προβληθεί το επόμενο επεισόδιο στην Αμερική για να το κατεβάσω την επόμενη μέρα κι εγώ στην Ελλαδίτσα. Αν και τα κβαντοσήριαλ παραέγιναν μόδα μετά το Lost, το Alan Wake συνδυάζει αρκετά στοιχεία που το κάνουν ελκυστικό. Ελκυστικό ως τηλεθέαμα όμως, όχι ως διαδραστικό videogame. Η ελευθερία που αφήνει στον παίκτη είναι μηδαμινή και δυστυχώς δεν ανταλλάσσεται με κάποιο εθιστικό action κομμάτι. Είναι δεδομένο πως θα το παίξω κι άλλο λόγω του μυστηρίου που είναι διάχυτο ακόμα και στο background (μέχρι και εγώ βάζω τον Alan να μπαστακώνεται και να κρυφακούει σαν κουτσομπόλα όπου υπάρχουν ίχνη πληροφορίας, όπως ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, περαστικοί κλπ που αφήνουν ενδείξεις για το τι μπορεί να συμβαίνει). Για την ώρα, όμως βαρέθηκα να φωτίζω με φακούς τύπους με τσεκούρια και μετά να τους πυροβολώ, πάω να γίνω John Marston να βοσκήσω καμιά βουβάλα…