Δεν «έβρεξε» στα Όσκαρ

Ακόμα και τώρα, που κοντεύει μια μέρα από τη διεξαγωγή τους, δεν έχω ιδέα τι έχει γίνει στα Όσκαρ. Το μόνο που έχω δει είναι ένα βίντεο με τον Ben Stiller να έχει «μεταμορφωθεί» σε Na’vi για να παρουσιάσει το Όσκαρ για το καλύτερο make-up –πικάροντας ίσως τον Cameron και την παρέα του που απ’ ότι έχω καταλάβει πρέπει να ψιλοέμεινε μπουκάλα. Α, έμαθα ότι «αγαλματάκι» πήρε και η Sandra Bullock η οποία μετά την εμφάνισή της στα Χρυσά Βατόμουρα ανέβηκε τουλάχιστον ενάμισι μέτρο στην εκτίμησή μου. Ποτέ δεν υπήρξα τρελός σινεφίλ τύπου Κόντη ή Φωκίωνα (η σχέση μου με μια ταινία συνήθως ολοκληρώνεται την ώρα που θα βγω απ’ την αίθουσα) οπότε τα φετινά Όσκαρ για ‘μένα περιορίστηκαν σε μία ερώτηση: «Το Heavy Rain πήρε τίποτα»;

Από τη στιγμή βέβαια που στο άκουσμα του Heavy Rain, οι περισσότεροι από δαύτους που βρίσκονταν στην αίθουσα της τελετής θα τρόμαζαν για τα σμόκιν, τα συνολάκια και τις κουπ, αντιλαμβάνεστε ότι ο καιρός που θα δούμε τα videogames να χαριεντίζονται με τις ταινίες του κινηματογράφου αργεί ακόμα για να ‘ρθει. Παιχνίδια πάντως σαν κι αυτό της Quantic Dream τα γουστάρω γιατί σχεδόν επιβάλλουν να κριθούν ως ταινίες –και μην βγει κανένας και πει «έλα μωρέ, τι FIFA, τι Heavy Rain» γιατί τότε κινδυνεύει να γίνει πιο γραφικός κι απ’ τον Jack Thompson. Ένα δείγμα «κινηματογραφικής κριτικής» στο «κινηματογραφικό» Heavy Rain είναι και αυτό, ένα κειμενάκι που ασχολείται με τις τρύπες στο σενάριο του τίτλου –που εδώ που τα λέμε δεν είναι και λίγες.

Αλλά χαλάλι του, στο πρόγραμμα είναι κι αυτά. Σήμερα οι σεναριακές τρύπες, αύριο οι διπλοί κομπαρσοι, μεθαύριο το cast και να που τα Όσκαρ δεν θα μοιάζουν και τόσο μακρινά.

Πάρτε κομματάκι για τη μέρα –ταξιδιάρικο όσο δεν πάει: Καλντέρα, Σαντορίνη, ένα αεράκι να σε χτυπάει απαλά στο πρόσωπο κι εσύ στην παραλία να αγναντεύεις τη θάλασσα ένα συννεφιασμένο πρωινό του Σεπτέμβρη…