Ο Δρόμος της Ευτεχνικής...

Άλλη μια βδομάδα, άλλη μια επίσκεψη στο πανεπιστήμιο από κάποια εταιρεία του χώρου για διάλεξη. Μετά τις Ubisoft Reflections και Media Molecule σειρά αυτή τη φορά είχε η Eutechnyx, μια ακόμα από τις εταιρείς που έχουν ως έδρα το Newcastle στο οποίο κατοικώ και σπουδάζω τους τελευταίους μήνες. Εγκυκλοπαιδικά, η Eutechnyx ιδρύθηκε πριν από 23 χρόνια ως Zeppelin Games. Το αξιοσημείωτο είναι πως αποτελεί μια από τις εταιρείες οι οποίες εξειδικεύτηκαν σε ένα συγκεκριμένο είδος, αφού τα τελευταία 13 χρόνια -από τότε δηλαδή που μετονομάστηκε σε Eutechnyx- έχει αφοσιωθεί αποκλειστικά στο είδος των racing games, παρασκευάζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ 20(!) τέτοιους διαφορετικούς τίτλους σε αυτό το διάστημα και τίποτα άλλο! Μέχρι στιγμής τουλάχιστον...

Η διάλεξη που έλαβε χώρα στο αμφιθέατρο, έγινε από τον Dr. Andrew Perella, Chief Software Architect της εταιρείας. Όπως καταλαβαίνετε και από τον τίτλο που συνοδεύει το όνομά του, διαθέτει ακαδημαϊκό background, ενώ πριν τη διάλεξή του επεσήμανε πως προσπαθεί να βοηθά όλα τα προγράμματα των πανεπιστημίων της περιοχής, αφού είναι ίσως ο καλύτερος –αν και όχι ο μοναδικός- τρόπος να ανακαλυφθούν ταλέντα που θα έχουν τις κατάλληλες βάσεις, αλλά και τη θέληση να ασχοληθούν με τον χώρο.

Η διάλεξη που ακολούθησε, είχε ως θέμα το debugging, αλλά δεν πρόκειται να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, αφού είμαι βέβαιος πως το 97% από εσάς θα αλλάξετε σελίδα στη δεύτερη λέξη. Είμαι σίγουρος πάντως πως όλοι μας θα θέλαμε να καλέσουμε πολλούς game developers να την παρακολουθήσουν με όλα αυτά που βλέπουν τα μάτια μας τα τελευταία χρόνια...

Αμέσως μετά όμως, επισκέφτηκε το εργαστήριό μας, ώστε να ρίξει και αυτός μια ματιά στο παιχνίδι το οποίο ετοιμάζουμε για το team project του προγράμματός μας (μην ανησυχείτε, όταν φτάσει σε κάποια πιο ολοκληρωμένη ή έστω παρουσιάσιμη μορφή, σας υπόσχομαι ότι θα αναλάβετε το beta testing). Παραδόξως, φάνηκε να εντυπωσιάζεται, κυρίως από το γεγονός ότι είχαμε φτιάξει τα πάντα από το μηδέν και κυρίως σε τόσες λίγες βδομάδες (λιγότερο από μήνα) και χωρίς προηγούμενη εμπειρία. Επιτέλους δηλαδή, κάποιος που αναγνώρισε τις συγκεκριμένες δυσκολίες, γιατί οι περισότεροι εκτός του χώρου που το αντικρίζουν νομίζουν ότι θα φτιάχναμε το νέο GTA και απογοητεύονται...

Το θέμα είναι πως φεύγοντας από το αμφιθέατρο και με το κλίμα να χαλαρώνει, είχα την ευκαιρία να βγάλω τον δημοσιογράφο από μέσα μου και να αποσπάσω μερικές πληροφορίες για το επόμενο βήμα της Eutechnyx. Όπως ήταν ήδη γνωστό, μετά από 20 τίτλους που άνηκαν αποκλειστικά στο driving genre, η εταιρεία πήρε τη μεγάλη απόφαση να κάνει τη στροφή προς μια άλλη κατεύθυνση (pun intended). Ο επόμενος τίτλος της λοιπόν, θα ονομάζεται Ride Τo Hell και θα αποτελεί ένα GTA-clone το οποίο θα διαδραματίζεται στα τέλη των 60s, οπότε προετοιμαστείτε για χίπηδες, μοτοσικλέτες και φυσικά... Sex, Drugs and Rock ‘n Roll! Ο Andrew μου αποκάλυψε πως αν και αρχικά είχαν αναλάβει ένα κομμάτι μόνο της διεταιρικής παραγωγής, τελικά λόγω του κλεισίματος κάποιων εκ των εταιρειών που συνεργαζόντουσαν (Deep Silver), πλέον τους ανατέθηκε εξ ολοκλήρου. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που αν και στις επίσημες πληροφορίες αναφέρεται πως το παιχνίδι έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει φέτος, ο ίδιος με διαβεβαίωσε πως αποκλείεται να συμβεί κάτι τέτοιο.

Όταν τον ρώτησα πώς και πήραν απόφαση να αφήσουν τη δοκιμασμένη συνταγή των driving games για κάτι διαφορετικό, η απάντησή του ήταν ψιλοαναμενόμενη, αφού μου είπε πως είχαν μπουχτίσει πλέον και έψαχναν κάτι διαφορετικό. Αντίστοιχα αναμενόμενη ήταν και η απόκρισή του όταν εξέφρασα την απορία μου γιατί είχαν “κολλήσει” τόσα χρόνια με το συγκεκριμένο είδος: Αφενός, μου είπε πως οι ίδιοι οι publishers ερχόντουσαν σε επαφή μαζί τους και τους παράγγελναν συνεχώς driving games, έχοντας δει τη δουλειά που έκαναν σε παλαιότερους τίτλους και αφετέρου συμπλήρωσε πως ο χώρος είναι τόσο σκληρός που αν δεν εξειδικευτείς είναι δύσκολο να επιβιώσεις. Αυτό πάντως που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν η ατάκα που ξεστόμισε μεταξύ σοβαρού και αστείου αναλύοντας τα παραπάνω: “All publishers are bastards!” Η εξήγησή του μου έφερε στο νου τα πρόσφατα λεγόμενα του Itagaki, αφού ανέφερε πως οι publishers είναι συνήθως στυγνοί επιχειρηματίες που δεν έχουν ούτε αγάπη, αλλά ούτε και ιδιαίτερη σχέση με τον χώρο και το χειρότερο είναι πως σκέφτονται υπερβολικά βραχυπρόθεσμα. Αυτός είναι και ο λόγος που προτιμούν να είναι ανεξάρτητοι, παρά το ρίσκο που μπορεί να γνωρίζουν ότι εμπεριέχει κάτι τέτοιο.

Ραντεβού την άλλη βδομάδα, με την επόμενη εταιρεία που θα περάσει τις... Arches του Newcastle University.